പുറത്ത്
തോട് ഇരുട്ടിലൂടെ ഒഴുകി.
വീടിനുള്ളിൽ അച്ഛന്റെ ചുമ കേട്ടു.
നവീൻ വീണ്ടും കടലാസിലേക്കു കുനിഞ്ഞു.
അധ്യായം 6: നേരിട്ടുള്ള കൂടിക്കാഴ്ച
അഞ്ജലിയുടെ സ്കൂളിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ രണ്ടു തോടുകളും ഒരു ചെറുപാലവും കടക്കേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.
രാവിലെ സ്ഥിരമായി യാത്രക്കാരെ കൊണ്ടുപോകുന്ന വലിയ കടത്തുവള്ളമുണ്ടായിരുന്നു. ഏഴരയ്ക്ക് അത് കടവിലെത്തും. കൃത്യസമയത്ത് ഇറങ്ങിയാൽ ബുദ്ധിമുട്ടില്ല. എന്നാൽ അന്ന് അഞ്ജലിയുടെ ഗണിതപുസ്തകം കാണാതായി.
അത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചുവെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് വന്ന് അലമാര പരിശോധിച്ചു. അച്ഛൻ പത്രം മാറ്റിനോക്കി. ഒടുവിൽ പുസ്തകം തലയിണയ്ക്കടിയിൽനിന്ന് കിട്ടി. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ അവിടെവെച്ചതായിരുന്നു.
“ഇനി ഓട്,” അമ്മ പറഞ്ഞു.
അഞ്ജലി ബാഗെടുത്ത് കടവിലേക്കോടി.
വലിയ വള്ളം അപ്പോഴേക്കും നടുത്തോട്ടിലെത്തിയിരുന്നു.
“ഒന്നു നിൽക്കൂ!”
അവൾ വിളിച്ചു. വള്ളക്കാരൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയെങ്കിലും യാത്രക്കാർ നിറഞ്ഞ വള്ളം തിരികെ കൊണ്ടുവരാനാകില്ലെന്ന് കൈകൊണ്ട് സൂചിപ്പിച്ചു.
അഞ്ജലി ശ്വാസംമുട്ടി കടവിൽ നിന്നു.
അടുത്ത വള്ളം അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞേ വരൂ. സ്കൂളിലെത്തുമ്പോഴേക്കും ആദ്യ പീരിയഡ് പകുതിയാകും. പുതിയ സ്കൂളിൽ ചേർന്നിട്ട് രണ്ടാഴ്ച മാത്രമായതിനാൽ വൈകിച്ചെല്ലുന്നത് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ നേടും. ക്ലാസ് ടീച്ചറുടെ മുഖം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് അടുത്ത കടവിൽ വള്ളത്തിന്റെ കയർ അഴിക്കുന്ന നവീനെ കണ്ടത്.
അവനെ പലതവണ ദൂരത്തുനിന്ന് കണ്ടിരുന്നെങ്കിലും സംസാരിച്ചിട്ടില്ല. ജാഡ തെണ്ടി അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. വെള്ള ഷർട്ടും സ്കൂൾ യൂണിഫോമിന്റെ ഇരുണ്ട പാന്റ്സുമായിരുന്നു ധരിച്ചിരുന്നത്. സ്വന്തം പുസ്തകസഞ്ചി വള്ളത്തിന്റെ മുൻവശത്തുവെച്ചിരുന്നു.
അഞ്ജലി മടിച്ചുനിന്നു.
അവനോട് സഹായം ചോദിക്കാതെ മറ്റെന്തു മാർഗവും ഇല്ല.
“ഏയ്!”
നവീൻ തല ഉയർത്തി.
അവൾ തന്നെ വിളിച്ചുവെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ അവൻ വള്ളം
അവരുടെ കടവിലേക്ക് തിരിച്ചു.
“എന്താ?”
“എനിക്ക് അക്കരെ പോകണം.”
“അത് കണ്ടാൽ മനസ്സിലാകും.”
ആ മറുപടി അഞ്ജലിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.
“വള്ളം പോയി.”
“അതും കണ്ടു.”
“എന്നെ അക്കരെയാക്കാമോ?”
നവീൻ വള്ളം പടിയോട് ചേർത്തു.
“കയറൂ.”
അഞ്ജലി താഴത്തെ പടിയിലേക്കിറങ്ങി. വള്ളം ഉറച്ചുനിൽക്കുമെന്നു കരുതി കാലുവെച്ചപ്പോൾ അത് വശത്തേക്ക് ചാഞ്ഞു. അവൾ ഭയന്ന് പിന്നോട്ടുമാറി.
“ഇങ്ങനെ കയറിയാൽ രണ്ടുപേരും സ്കൂളിനു പകരം തോട്ടിലാകും,” നവീൻ പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് വള്ളത്തിൽ കയറാൻ അറിയാം.”
“അതു കണ്ടാലും മനസ്സിലാകും.”
“എല്ലാറ്റിനും ഇങ്ങനെ കുറ്റം പറയണമെന്നുണ്ടോ?”
വാക്കുതർക്കത്തിനിടെ വള്ളം കൂടുതൽ അകന്നു. നവീൻ തുഴകൊണ്ട് വീണ്ടും പടിയോട് അടുപ്പിച്ചു.
“പടിയുടെ അരികിൽ ഒരു കാൽവെക്കൂ. പിന്നെ വള്ളത്തിന്റെ നടുവിലേക്ക്. വശത്തേക്ക് പിടിക്കരുത്.”
അഞ്ജലി അവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ ചെയ്തു. ഇത്തവണ വള്ളം അധികം ചാഞ്ഞില്ല. അവൾ പലകയിൽ ഇരുന്ന് ബാഗ് മടിയിൽവെച്ചു.
“ഇപ്പോൾ സന്തോഷമായോ ?”
“എനിക്ക് എന്തിന് സന്തോഷം?”
നവീൻ തുഴ വെള്ളത്തിലിറക്കി.
വള്ളം കടവിൽനിന്ന് അകന്നതോടെ അഞ്ജലി മിണ്ടാതായി. തനിക്കു നീന്താൻ അറിയില്ലെന്ന് ഇപ്പോഴാണ് ഓർത്തത്. വെള്ളത്തിനു നടുവിൽ വള്ളം വളരെ ചെറുതായി തോന്നി.
“ഭയമുണ്ടോ?” നവീൻ ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല.”
“അപ്പോൾ ബാഗ് ഇത്ര ശക്തിയായി പിടിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്?”
അവൾ കൈകൾ അയച്ചു.
“എനിക്ക് വൈകും.”
“വൈകിയല്ലോ.”
“കുറച്ചുകൂടി വേഗത്തിൽ തുഴയാമോ?”
“കഴിയും.”
“അപ്പോൾ വേഗത്തിൽ തുഴയൂ.”
നവീൻ അവളെ നോക്കി.
“ഇത് ബസല്ല. ടിക്കറ്റ് എടുത്തതുകൊണ്ട് വേഗം കൂട്ടാനാവില്ല.”
“ഞാൻ ടിക്കറ്റ് എടുത്തിട്ടില്ല.”
“അറിയാം.”
അഞ്ജലി മുഖം തിരിച്ച് വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കി. ഈ യുവാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യധാരണ ശരിയാണെന്ന് അവൾ തീരുമാനിച്ചു.
വലിയ ഗൗരവക്കാരൻ മാത്രമല്ല, അഹങ്കാരിയുമാണ്.
നവീനും അവളെക്കുറിച്ച് വിധി പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. പുതിയ സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ മകൾ. വള്ളത്തിൽ കയറാനറിയില്ലെങ്കിലും വള്ളക്കാരനോട് വേഗം കൂട്ടാൻ കല്പിക്കും. തനിക്ക് വൈകിയതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ലോകത്തിനാണെന്നു കരുതുന്ന പെൺകുട്ടി.