ഇപ്പോൾ പഴയ കത്തുകൾ വായിക്കുമ്പോൾ ഓരോ വരിയുടെയും പിന്നിൽ നിന്നെ കാണുന്നു.
ആദ്യത്തെ കത്തിൽ മഴയുടെ ഏതു ശബ്ദമാണ് നിനക്കിഷ്ടമെന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചു. വള്ളത്തിൽ ആദ്യമായി കയറിയപ്പോൾ നീ ഒരു നിമിഷം പോലും മിണ്ടാതിരുന്നില്ല.
മഴയെക്കുറിച്ച് ഇത്ര മനോഹരമായി എഴുതിയ പെൺകുട്ടിയും എന്നോട് വേഗം തുഴയാൻ കല്പിച്ച പെൺകുട്ടിയും ഒരാളാണെന്ന് അന്ന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ വിശ്വസിക്കുമായിരുന്നില്ല.
നിന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമുണ്ട്. അതേസമയം ചെറിയൊരു പേടിയുമുണ്ട്. ഇനി ഞാൻ എഴുതുന്ന ഓരോ വാക്കും നാളെ നിന്റെ കണ്ണിൽ കാണുമല്ലോ.
എങ്കിലും എഴുതാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. നേരിൽ പറയാൻ കഴിയാത്ത ഒരുകാര്യമുണ്ടെന്ന് രാവിലെ പറഞ്ഞിരുന്നു. അത് ഇപ്പോഴും പറയുന്നില്ല. എഴുതുകയും ചെയ്യുന്നില്ല. ചില കാര്യങ്ങൾ ഒരു ദിവസം കൂടി കാത്തിരുന്നാൽ നഷ്ടമാകില്ലെന്ന് കരുതുന്നു.
എൻ. എന്നു എഴുതുന്നതു ഇനി ആവശ്യമില്ലാത്തതിനാൽ,
നവീൻ.
അഞ്ജലി കത്ത് രണ്ടുതവണ വായിച്ചു.
പിന്നെ മൂന്നാമതും.
ഈ പ്രാവശ്യം എണ്ണാൻ ആരുമില്ലായിരുന്നു.
അവൾ മറുപടി എഴുതാൻ ഇരുന്നു. ആദ്യവരിയായി ‘പ്രിയപ്പെട്ട നവീൻ’ എന്ന് എഴുതിയപ്പോൾ പേന കുറച്ചുനേരം നിശ്ചലമായി.
പൂർണ്ണമായ പേര്.
അവന്റെ മുഖവും ശബ്ദവും കൈയിലെ മുറിവുകളും ചിരിയും എല്ലാം ആ പേരിനകത്തുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ എഴുതി:
പ്രിയപ്പെട്ട നവീൻ,
നിന്റെ പേര് എഴുതുമ്പോൾ കത്ത് കുറച്ചുകൂടി യഥാർത്ഥമാകുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുറച്ചുകൂടി പേടിയുമുണ്ട്.
അക്ഷരങ്ങളായിരുന്നപ്പോൾ നമ്മൾ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ പേരുകളായശേഷവും പറയാൻ കഴിയുമോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല.
എങ്കിലും ശ്രമിക്കാം.
നേരിൽ പറയാത്ത കാര്യം പറയാൻ ഒരു ദിവസം കൂടി വേണമെന്നു നീ എഴുതിയല്ലോ. എനിക്ക് കാത്തിരിക്കാം. പക്ഷേ വളരെ ദിവസങ്ങൾ കാത്തിരുത്തിയാൽ ഞാൻ ചോദിക്കും.
ഈ കത്ത് പെട്ടിയിൽ ഇടുന്നില്ല. നാളെ നേരിട്ട് തരാം. അല്ലെങ്കിൽ
തരാതിരിക്കാം.
കത്തുകൾക്ക് വീട്ടിലെത്തുന്നതുവരെ ക്ഷമയുണ്ടാകും. എഴുതിയവർക്കാണ് സാധാരണ ഇല്ലാത്തത് എന്ന വാചകം കടമെടുത്തുകൊണ്ട്,
അഞ്ജലി.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കത്ത് നവീനു കൊടുക്കാൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു. എന്നാൽ കടവിലെത്തിയപ്പോൾ മറ്റുള്ള കുട്ടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവരുടെയെല്ലാം മുന്നിൽ കവർ നീട്ടാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ഉച്ചയ്ക്കും അവസരം കിട്ടിയില്ല.
വൈകുന്നേരം ആകാശം പെട്ടെന്ന് ഇരുണ്ടു. കടവിലെത്തുമ്പോൾ കാറ്റ് ശക്തമായിരുന്നു. നവീൻ വള്ളം പടിയോട് ചേർത്തു.
“വേഗം കയറൂ. മഴ വരും.”
അഞ്ജലി കയറിയ ഉടനെ വലിയ തുള്ളികൾ പതിക്കാൻ തുടങ്ങി. തോടിന്റെ നടുവിലെത്തുന്നതിനു മുൻപേ മഴ കനത്തു. കാറ്റ് വള്ളത്തെ വശത്തേക്കു തള്ളിയപ്പോൾ നവീൻ അടുത്തുള്ള ആഞ്ഞിലിമരത്തിന്റെ താഴ്ന്ന കൊമ്പിനരികിലേക്ക് വള്ളം നീക്കി.
വെള്ളത്തിലേക്കു ചാഞ്ഞുനിന്ന മരത്തിന്റെ മറവിൽ മഴയുടെ ശക്തി അല്പം കുറഞ്ഞു.
“കുറച്ചുനേരം ഇവിടെ നിൽക്കണം,” അവൻ പറഞ്ഞു.
അഞ്ജലി നനഞ്ഞ ദുപ്പട്ട പിഴിഞ്ഞു.
“കുട?”
“കാറ്റിൽ കുട പിടിച്ചാൽ നമ്മളും കൂടെ പറക്കും.”
മഴ വെള്ളത്തിൽ അനവധി വൃത്തങ്ങൾ വരച്ചു. മരത്തിന്റെ ഇലകളിൽനിന്ന് വലിയ തുള്ളികൾ വള്ളത്തിനുള്ളിലേക്കു വീണു. ചുറ്റും മറ്റാരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അഞ്ജലി ബാഗിൽനിന്ന് കവർ എടുത്തു.
“ഇത് നിനക്കാണ്.”
നവീൻ വാങ്ങി.
“ഇപ്പോൾ വായിക്കരുത്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“ഞാൻ വായിക്കുമ്പോൾ നീ കാണാൻ പാടില്ലെങ്കിൽ, നീ വായിക്കുമ്പോൾ ഞാനും കാണേണ്ട.”
“തുല്യനീതി.”
അവൻ കവർ ഷർട്ടിനുള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചു.
മഴയുടെ ശബ്ദം അവരുടെ സംഭാഷണത്തിനിടയിലെ വിടവുകൾ നിറച്ചു.
അഞ്ജലി ചോദിച്ചു:
“കത്തിലെ എയെ അറിഞ്ഞപ്പോൾ നിനക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നോ?”
നവീൻ ചോദ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.
“എന്ത്?”
“ഇഷ്ടമായിരുന്നോ?”
“ആയിരുന്നു.”
അവൻ പറഞ്ഞത് വളരെ നേരെയായതിനാൽ അഞ്ജലി ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതായി.
“അഞ്ജലിയെ?”
നവീൻ വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കി.