എഴുതിയത് മായ്ക്കുന്നില്ല.
ഇത് കൂടുതൽ സത്യസന്ധമായി തോന്നി.
അവൾ തുടർന്ന് എഴുതി:
മഴയ്ക്ക് പല ശബ്ദങ്ങളുണ്ടെന്ന് ഞാൻ ഇതുവരെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. നിങ്ങളുടെ കത്ത് വായിച്ചതിനുശേഷം ഇന്ന് ഓരോന്നായി കേൾക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ളത് ജനൽപ്പാളിയിൽ മഴ തട്ടുന്ന ശബ്ദമായിരിക്കാം. കാരണം അത് ആരോ പുറത്തുനിന്ന് അകത്തേക്കു വരാൻ അനുവാദം ചോദിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.
ചിലപ്പോൾ തുറക്കണമെന്നു തോന്നും. ചിലപ്പോൾ തുറന്നാൽ മുറി മുഴുവൻ നനയും എന്ന് പേടിക്കും.
ആ വാക്കുകൾ എഴുതിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അഞ്ജലി പേന താഴെവെച്ചു.
അത് മഴയെക്കുറിച്ചാണോ മറ്റെന്തിനെക്കുറിച്ചാണോ എന്ന് അവൾക്കുതന്നെ വ്യക്തമല്ലായിരുന്നു.
അവൾ വീണ്ടും എഴുതി:
ഞാൻ അടുത്തിടെയാണ് ഈ നാട്ടിലേക്ക് വന്നത്. അതിലധികം പറയുന്നത് നിയമവിരുദ്ധമാണോ എന്നറിയില്ല. ഇവിടെ എല്ലായിടത്തും വെള്ളമാണ്. ആദ്യം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. ഇപ്പോഴും ഇഷ്ടമായി എന്നു പറയാൻ കഴിയില്ല.
പക്ഷേ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ വീടുകളിലെ വിളക്കുകൾ വെള്ളത്തിൽ വീഴുമ്പോൾ തോടിനടിയിലും മറ്റൊരു ഗ്രാമമുണ്ടെന്നു തോന്നും. അവിടെയുള്ളവർ നമ്മളെപ്പോലെ തന്നെയാണോ, അതോ എല്ലാം മറിച്ചാണോ എന്ന് ഞാൻ ആലോചിക്കാറുണ്ട്.
നിങ്ങൾ എഴുതിയതുപോലെ മഴ ലോകത്തെ പുതുതാക്കുമോ എന്നറിയില്ല. ചില കാര്യങ്ങൾ കഴുകിക്കളയാനാകില്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ഒരു സ്ഥലം വിട്ടുപോകേണ്ടിവരുന്നത് പോലുള്ള കാര്യങ്ങൾ.
നിങ്ങൾക്ക് ഒരു സ്ഥലം വിട്ടുപോകേണ്ടിവന്നിട്ടുണ്ടോ?
മറുപടി എഴുതണമെന്ന നിർബന്ധമില്ല. ഈ വാചകം നിങ്ങളിൽ നിന്ന് കടംകൊണ്ടതാണ്.
സ്നേഹത്തോടെ എന്നെഴുതുന്നത് എനിക്കും ഇപ്പോൾ ശരിയാണോ എന്നറിയാത്തതിനാൽ,
എ.
അവസാനത്തെ അക്ഷരം എഴുതിയശേഷം അവൾ ഏറെ നേരം അതിലേക്കു നോക്കി.
കത്ത് മടക്കിയപ്പോൾ ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ വിചിത്രമായൊരു ലാഘവം തോന്നി. പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കൊണ്ടല്ല, ആരോടാണ് പറഞ്ഞതെന്ന് അറിയാത്തതുകൊണ്ടാവാം. മറുപടി ലഭിക്കുമോ
എന്നറിയാത്തതുകൊണ്ടാവാം.
അപരിചിതരുടെ മുന്നിൽ നമുക്ക് മറ്റൊരാളാകാൻ കഴിയുമോ?
അതോ ആരും അറിയാത്തപ്പോൾ മാത്രമാണോ നമ്മൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ നമ്മളാകുന്നത്?
കത്ത് കവറിലിട്ട് പശ ഒട്ടിച്ചു. മുൻവശത്ത് നീലമഷിയിൽ അവൾ എഴുതി:
എൻ.
മണ്ണെണ്ണവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ ഒറ്റ അക്ഷരം അസാധാരണമായ പ്രാധാന്യത്തോടെ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി.
അഞ്ജലി കവർ തന്റെ തലയിണയ്ക്കടിയിൽ സൂക്ഷിച്ചു. പിറ്റേന്ന് തന്നെ വായനശാലയിൽ കൊടുക്കാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. വ്യാഴാഴ്ചവരെ കാത്തിരിക്കേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ.
അവൾ കിടന്നു.
ഓടിന്മേൽ പതിക്കുന്ന മഴയുടെ ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ട് ആ കത്ത് ആരുടെ കൈകളിലേക്കാണ് എത്തുകയെന്ന് ചിന്തിച്ചു. അവൻ ഏതു വീട്ടിലായിരിക്കും താമസിക്കുന്നത്? അവിടെയും മേൽക്കൂര ചോരുന്നുണ്ടാകുമോ? അവനും ഇപ്പോൾ മഴ കേട്ടിരിക്കുമോ?
അവൻ.
വീണ്ടും അവൾ ആ വാക്കാണ് ചിന്തിച്ചത്.
എന്തുകൊണ്ടെന്ന് അറിയില്ല.
തോടിന്റെ മറുകരയിൽ അതേ സമയം, ഇരുട്ടിൽ ഒരു ചെറുവീടിന്റെ ജനലരികിൽ നവീൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ മുന്നിൽ തുറന്ന പുസ്തകമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഏറെ നേരമായി ഒരേ താളിൽ കണ്ണുകൾ നിശ്ചലമായിരുന്നു.
മഴ മേൽക്കൂരയിൽ കനത്തുതുടങ്ങി.
അവൻ എഴുന്നേറ്റ് ജനൽ അടച്ചു. പിന്നെ മേശയുടെ കോണിൽ കിടന്നിരുന്ന ഒഴിഞ്ഞ കവറിലേക്ക് നോക്കി.
ഗോപാലൻ മാഷ് പുതിയ തൂലികാസുഹൃത്തിന്റെ മറുപടി അടുത്ത ആഴ്ച കിട്ടാമെന്നാണ് പറഞ്ഞിരുന്നത്.
കിട്ടാതിരിക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്.
നവീൻ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നില്ലെന്ന് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ വിളക്ക് അണച്ച് കിടന്നശേഷവും അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം ശേഷിച്ചു.
മഴയുടെ ഏതു ശബ്ദമായിരിക്കും അവൾക്ക് ഇഷ്ടം?
അവളാണെന്ന് എന്തുകൊണ്ട് കരുതിയെന്ന് അവനും അറിയില്ല.
പുറത്ത്, ഇരുവരുടെയും വീടുകൾക്കിടയിലെ ഇരുണ്ട വെള്ളത്തിൽ മഴ അനവധി വൃത്തങ്ങൾ വരച്ചു.