“അഞ്ജലി ആരാണ്?”
“തമാശ പറയരുത്.”
“ഏത് അഞ്ജലി?”
“നവീൻ.”
അവളുടെ ശബ്ദം ഗൗരവമായപ്പോൾ അവൻ അവളെ നോക്കി.
“കത്തിലെ പെൺകുട്ടിയെ മാത്രം ഇഷ്ടപ്പെട്ടാൽ പോരാ,” അഞ്ജലി പറഞ്ഞു. “നേരിൽ വഴക്കിടുന്നവളെയും പിടിവാശിയുള്ളവളെയും ചിലപ്പോൾ അഹങ്കാരത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നവളെയും കൂടി ഇഷ്ടപ്പെടണം.”
“അഹങ്കാരത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നത് ചിലപ്പോൾ മാത്രമാണോ?”
“ഞാൻ വള്ളത്തിൽനിന്നിറങ്ങും.”
“നടുത്തോട്ടിലാണ്.”
“നീന്തി പോകും.”
“നിനക്ക് നീന്താനറിയില്ല.”
“ഇതുപോലുള്ള മറുപടികളാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.”
നവീൻ ചിരിച്ചു. അഞ്ജലി ചിരിച്ചില്ല.
അവൻ ശാന്തനായി.
“എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് രണ്ടുപേരെയാണെന്നു ഞാൻ കരുതിയിരുന്നു,” അവൻ പറഞ്ഞു. “ഇപ്പോൾ ഒരാളെ രണ്ടുതവണ ഇഷ്ടപ്പെട്ടതാണെന്ന് മനസ്സിലായി.”
അഞ്ജലിയുടെ മുഖത്തെ ദേഷ്യം പതുക്കെ മാറി.
മഴയുടെ തുള്ളികൾ അവളുടെ മുടിയിൽ കുടുങ്ങിയിരുന്നു. നവീൻ അതിലേക്കു നോക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അപ്പോൾ അരവിന്ദിനെക്കുറിച്ച് കേട്ടപ്പോൾ അസൂയയായിരുന്നോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
ഇത്ര പ്രധാനപ്പെട്ട സംഭാഷണത്തിൽനിന്ന് അവൾ അരവിന്ദിലേക്കു എത്തിയതിൽ നവീന് ചിരി വന്നു.
“വളരെ.”
അഞ്ജലി സന്തോഷം മറയ്ക്കാതെ ചിരിച്ചു.
“അത്രയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ നേരെ ചോദിച്ചുകൂടായിരുന്നോ?”
“എന്ത് ചോദിക്കാൻ?”
“എനിക്ക് അവനെ ഇഷ്ടമാണോ എന്ന്.”
“നീ അതെ എന്നു പറഞ്ഞാൽ?”
“അപ്പോൾ?”
“വള്ളം അവിടെത്തന്നെ നിർത്തിവെച്ചേനേ.”
“എനിക്ക് നീന്താനറിയില്ലെന്ന് നിനക്കറിയാമല്ലോ.”
“അതുകൊണ്ടാണ് വള്ളം നിർത്തുക എന്ന് പറഞ്ഞത്. മറിക്കുക അല്ല.”
അഞ്ജലി ചിരി നിയന്ത്രിച്ചു.
നവീൻ ചോദിച്ചു:
“എന്റെ തൂലികാസുഹൃത്ത് പെൺകുട്ടിയാണെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ എന്തോ ഉള്ളിൽ തോന്നിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. നിനക്കോ ?”
“എനിക്കൊന്നും തോന്നിയില്ല.” എന്ന് എടുത്തടിച്ചു പറഞ്ഞെങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണുകളെ നോക്കുവാൻ അവൾ ഭയപ്പെട്ടു.
എങ്കിലും അഞ്ജലി ഈ തവണ വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കിയില്ല.
അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നേരെ നോക്കി.
ഹൃദയമിടിപ്പ് സ്വന്തം ശബ്ദത്തെ മറയ്ക്കുമെന്നു തോന്നിയെങ്കിലും അവൾ പറഞ്ഞു:
“എനിക്കും ഇഷ്ടമാണ്.”
നവീന്റെ മുഖത്ത് ആദ്യം സംശയം തെളിഞ്ഞു. കേട്ടതു ശരിയാണോ എന്നറിയാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ.
അഞ്ജലി വീണ്ടും പറയാൻ തയ്യാറായില്ല.
മഴ മരത്തിന്റെ ഇലകളിൽ ശക്തിയായി പതിച്ചു. വള്ളം ചെറുതായി ഇളകി. ഇരുവരുടെയും മുട്ടുകൾക്കിടയിൽ ഏതാനും ഇഞ്ച് ദൂരം മാത്രം.
നവീൻ കൈ നീട്ടാൻ ശ്രമിച്ചു. പിന്നെ മടിച്ച് പിൻവലിച്ചു.
അഞ്ജലി അത് കണ്ടു.
അവൾ സ്വന്തം കൈ പതുക്കെ അവന്റെ തുറന്ന കൈപ്പത്തിയിൽ വെച്ചു.
വള്ളം തുഴഞ്ഞ് പരുക്കനായ കൈ. ചെറുമുറിവുകൾ. താറിന്റെ കറ മാഞ്ഞുപോകാത്ത വിരലുകൾ.
നവീൻ അവളുടെ കൈയിൽ മൃദുവായി പിടിച്ചു.
“ഇനി കത്തുകളിൽ സ്നേഹത്തോടെ എന്നെഴുതാമോ?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.
“ഇനി എഴുതാതിരുന്നാലും മനസ്സിലാകും.”
“എങ്കിലും എഴുതിക്കൂടെ?”
“ശെരി. ഞാൻ എല്ലാം സൂക്ഷിച്ചുവച്ചിട്ടുണ്ട്. “
“എല്ലാ കത്തുകളും?”
“എല്ലാം.”
“ഞാൻ വഴക്കിട്ടാൽ?”
“അപ്പോൾ എല്ലാം തിരിച്ചുതരാം.”
“ഞാൻ കത്തിച്ചുകളയും.”
“നീ കത്തിക്കില്ല.”
“എങ്ങനെ അറിയാം?”
“നീ പഴയ ബസ് ടിക്കറ്റ് പോലും പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ സൂക്ഷിക്കുന്ന ആളാണ്.”
“എന്റെ പുസ്തകങ്ങൾ പരിശോധിച്ചിട്ടുണ്ടോ?”
“ഇല്ല. നീ അങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്ന് അറിയാം.”
“എല്ലാം അറിയാമെന്നാണോ?”
“എല്ലാം അല്ല.”
“എന്താണ് അറിയാത്തത്?”
നവീൻ അവളുടെ കൈ അല്പം മുറുകെപ്പിടിച്ചു.
“ഇനി അറിയാനുള്ളത്.”
മഴ കുറഞ്ഞുതുടങ്ങി.
വെള്ളത്തിലെ വൃത്തങ്ങൾ അകന്നു. മരത്തിന്റെ ഇലകളിൽനിന്ന് തുള്ളികൾ ഇപ്പോഴും പതിച്ചെങ്കിലും ആകാശം തെളിഞ്ഞു.
നവീൻ തുഴ കൈയിലെടുത്തു. അഞ്ജലി കൈ പിൻവലിക്കേണ്ടിവന്നു.
വള്ളം മരത്തിന്റെ മറവിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കു നീങ്ങി.
മഴയ്ക്കുശേഷമുള്ള വെളിച്ചത്തിൽ തോട് പുതിയതായി തോന്നി. വീടുകളുടെ നനഞ്ഞ മേൽക്കൂരകൾ മിനുങ്ങി. പാടങ്ങളിലെ വെള്ളത്തിൽ
മേഘങ്ങളുടെ ചാരനിറം.