“നിന്റെ സ്കൂൾ എവിടെയാണ്?” നവീൻ ചോദിച്ചു.
അഞ്ജലി പേര് പറഞ്ഞു.
“എന്റെയും അതേ വഴിയാണ്.”
“നീ ഏതു ക്ലാസിലാണ്?”
“പന്ത്രണ്ടാം ക്ലാസ്.”
“ഞാൻ പതിനൊന്നിൽ.”
വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.
തുഴ വെള്ളത്തിൽ പതിക്കുന്ന ശബ്ദം അഞ്ജലി ശ്രദ്ധിച്ചു. എൻ. എഴുതിയ ആദ്യത്തെ കത്ത് ഓർമ്മ വന്നു.
മഴയ്ക്ക് ഒരൊറ്റ ശബ്ദമല്ല.
ഇയാൾ മഴയെക്കുറിച്ചൊന്നും ചിന്തിക്കില്ലെന്ന് അവൾ തീരുമാനിച്ചു. തുഴയും വള്ളവും യാത്രാക്കൂലിയും മാത്രമായിരിക്കും മനസ്സിൽ.
“നിന്റെ പേരെന്താണ്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“നവീൻ.”
അവൾക്ക് ആ പേര് നേരത്തേ അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും അത് പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല.
“നിന്റേത്?”
“അഞ്ജലി.”
നവീന്റെ തുഴ ഒരു നിമിഷം വെള്ളത്തിൽ മന്ദമായി.
‘എ’.
സാധാരണമായ ആദ്യക്ഷരം. അനേകം പേരുകൾ തുടങ്ങുന്ന അക്ഷരം. അഞ്ജലി എന്ന പേര് കേട്ടതുകൊണ്ട് മാത്രം അനാവശ്യമായി ബന്ധം കണ്ടെത്തേണ്ട കാര്യമില്ല.
ഗോപാലൻ മാഷ് പുതിയ തൂലികാസുഹൃത്ത് അടുത്തിടെ നാട്ടിലെത്തിയതാണെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവളുടെ കത്തിൽ മാത്രമാണ് അങ്ങനെ എഴുതിയത്.
നവീൻ അഞ്ജലിയെ ഒന്നു നോക്കി.
അവൾ നെറ്റിയിലേക്കു വീണ മുടി അസഹിഷ്ണുതയോടെ മാറ്റുകയായിരുന്നു. മുഖത്ത് ഇപ്പോഴും വൈകിയതിന്റെ ഉത്കണ്ഠ. കത്തുകളിൽ ലോകത്തെ മറിച്ചുകാണുന്ന ഗ്രാമത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതിയ ഒരാൾ ഇവളായിരിക്കുമെന്ന് ചിന്തിക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
ഇല്ല.
ഇവൾ ആയിരിക്കില്ല.
“എന്താണ് നോക്കുന്നത്?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.”
“എങ്കിൽ വേഗം തുഴയൂ.”
നവീന്റെ സംശയം പൂർണ്ണമായി അപ്രത്യക്ഷമായി.
മറുകരയിലെത്തിയപ്പോൾ അവൻ വള്ളം പടിയോട്
ചേർത്തു. അഞ്ജലി ഇറങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ വീണ്ടും അത് ചാഞ്ഞു. നവീൻ കൈ നീട്ടി.
അവൾ ഒരു നിമിഷം മടിച്ചു. പിന്നെ അവന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
നവീന്റെ കൈപ്പത്തി പരുക്കനായിരുന്നു. വിരലുകളിൽ ചെറിയ മുറിവുകൾ. അഞ്ജലി കരയിലെത്തിയ ഉടനെ കൈ പിൻവലിച്ചു.
“എത്രയാണ്?” അവൾ ബാഗ് തുറന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“എന്ത്?”
“കൂലി.”
“വേണ്ട.”
“എല്ലാവർക്കും സൗജന്യമായാണോ?”
“അല്ല.”
“അപ്പോൾ എനിക്കു മാത്രം എന്തിന്?”
“ചില്ലറയില്ല.”
“എന്റെ കൈയിൽ ചില്ലറയുണ്ട്.”
അവൾ നാണയം നീട്ടി. നവീൻ വാങ്ങിയില്ല.
“നാളെ അച്ഛന് കൊടുത്താൽ മതി.”
“ഞാൻ കടംവെക്കാറില്ല.”
“ഞാനും കണക്കുപുസ്തകം കൊണ്ടുനടക്കാറില്ല.”
“വാങ്ങിയില്ലെങ്കിൽ ഇവിടെവെക്കും.”
“വെച്ചാൽ ആരെങ്കിലും എടുത്തോളും.”
സ്കൂൾ ബെൽ ദൂരെയായി കേട്ടു.
അഞ്ജലി നാണയം തിരികെ ബാഗിലിട്ടു.
“നിന്നോട് സംസാരിച്ചുനിന്നാൽ മുഴുവൻ പീരിയഡും പോകും.”
“സംസാരിക്കാൻ പറഞ്ഞത് ഞാനല്ല.”
അവൾ അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി വേഗത്തിൽ നടന്നു.
നവീൻ വള്ളം കെട്ടിവെച്ച് പിന്നാലെ നടന്നു. ഒരേ സ്കൂളിലേക്കുള്ള വഴിയായിരുന്നെങ്കിലും അവൻ കുറച്ച് അകലം പാലിച്ചു.
ഉച്ചയ്ക്ക് സ്കൂളിൽനിന്നു മടങ്ങുമ്പോൾ അഞ്ജലി കൂട്ടുകാരിയായ സുമയോട് രാവിലെ നടന്നത് പറഞ്ഞു.
“നവീൻ അങ്ങനെയാണ്,” സുമ പറഞ്ഞു.
“അഹങ്കാരിയോ?”
“അധികം സംസാരിക്കില്ല. പക്ഷേ നല്ല ആളാണ്.”
“നല്ലതിന്റെ ലക്ഷണമൊന്നും ഞാൻ കണ്ടില്ല.”
“നിന്നെ അക്കരെയാക്കിയല്ലോ.”
“പണം വാങ്ങാതിരുന്നത് വലിയ ഔദാര്യമാണോ?”
സുമ ചിരിച്ചു.
“അവന്റെ അച്ഛന് മുട്ടിന് വേദനയാണ്. അതുകൊണ്ട് രാവിലെ നവീനും ആളുകളെ കടത്തും. സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞും പോകും. രാത്രി പഠിക്കും.”
അഞ്ജലി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“നന്നായി പഠിക്കും,” സുമ തുടർന്നു. “കഴിഞ്ഞവർഷം സ്കൂളിൽ ഒന്നാമനായിരുന്നു.”
“അതുകൊണ്ടായിരിക്കും ഇത്ര ഗൗരവം.”
“നീ
വഴക്കിട്ടോ?”
“ഞാനല്ല. അയാളാണ് ഓരോന്നും പറഞ്ഞത്.”
അന്ന് വൈകുന്നേരം വായനശാലയിൽ അഞ്ജലിക്ക് മറ്റൊരു കത്ത് കിട്ടി.
അവൾ വീട്ടിലെത്തി മുറിയിൽ കയറി തുറന്നു.
പ്രിയപ്പെട്ട എ,
നിങ്ങളുടെ കത്ത് മൂന്നുതവണ വായിച്ചു. രണ്ടുതവണയെന്ന് മുകളിൽ എഴുതിയിട്ട് സത്യസന്ധതയെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയൊരു പ്രസംഗം നടത്താമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തുടക്കത്തിൽതന്നെ കുറ്റം സമ്മതിക്കുന്നു.
അഞ്ജലി ചിരിച്ചു.
രാവിലെ നവീനുമായുണ്ടായ അസഹിഷ്ണുത എവിടെയോ മാറിനിന്നു.