മീൻപിടിത്തക്കാരൻ വല പരിശോധിച്ചു.
നവീൻ പാൽക്കാരനെ അക്കരെയെത്തിച്ച് മടങ്ങുമ്പോൾ സൂര്യന്റെ ആദ്യവെളിച്ചം നെൽപ്പാടങ്ങളിൽ വീണിരുന്നു.
വീട്ടിൽ അമ്മ കഞ്ഞി വിളമ്പിവെച്ചിരുന്നു. മീനാക്ഷിക്ക് വയസ്സിനെക്കാൾ ക്ഷീണം തോന്നും. മുഖത്ത് എപ്പോഴും തിരക്കിന്റെ ഒരു നിഴലുണ്ടായിരുന്നു. പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റാൽ രാത്രി കിടക്കുന്നതുവരെ അവളുടെ കൈകൾക്ക് വിശ്രമമില്ല.
“കഞ്ഞി കുടിച്ചിട്ട് പോകണം,” അമ്മ പറഞ്ഞു.
“മായ എവിടെ?”
“ഏതോ പുസ്തകം അന്വേഷിക്കുന്നു.”
“ഇന്നലെ ഒരെണ്ണം മേശപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്നല്ലോ.”
“അവളുടെ ആ പുസ്തകം അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്. അന്വേഷിക്കുന്നത് ഹോംവർക്ക് ചെയ്ത കടലാസാണ്.”
അകത്തുനിന്ന് മായയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
“ചേട്ടാ, എന്റെ കണക്കുപുസ്തകം കണ്ടോ?”
“നിന്റെ ബാഗിനകത്ത് നോക്കിയോ?”
“രണ്ടുതവണ നോക്കി.”
നവീൻ അകത്തെത്തി അവളുടെ ബാഗ് തുറന്നു. ആദ്യത്തെ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ പുസ്തകം കണ്ടു. മറ്റൊരു നോട്ടുബുക്കിനകത്ത് കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.
“ഇതാണ് രണ്ടുതവണ നോക്കിയത്?”
മായ പുസ്തകം വാങ്ങി ചിരിച്ചു. അവൾക്ക് പന്ത്രണ്ടു വയസ്സായിരുന്നു. മുടി രണ്ട് വശത്തായി പിന്നിയിട്ടിരുന്നു. സ്കൂൾ യൂണിഫോമിന്റെ ഒരു കൈത്തുന്നൽ അഴിഞ്ഞിരുന്നു.
“അമ്മേ, ഇതൊന്നു തുന്നണം,” മായ പറഞ്ഞു.
“ഇപ്പോൾ സമയമില്ല. വൈകിട്ട് തുന്നാം.”
“ചേച്ചിമാർ കളിയാക്കി ചിരിക്കും.”
“ചിരിക്കുന്ന വേറെ ജോലിയില്ലാത്തവരോട് കൂടെ നീയും ചിരിച്ചാൽ മതി,” നവീൻ പറഞ്ഞു.
മായ അവനെ നോക്കി മുഖംചുളിച്ചു.
നവീൻ കഞ്ഞിക്കുമുന്നിലിരുന്നു. അച്ഛൻ വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന് നാണയങ്ങൾ എണ്ണുകയായിരുന്നു. പുലർച്ചെയുള്ള യാത്രകളിൽനിന്നു കിട്ടിയ പണം. നാണയങ്ങൾ മേശയിൽ വീഴുന്ന ശബ്ദം വീട്ടിലെ എല്ലാവരും അറിയാതെ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“മായയുടെ ഫീസ് നാളെ കൊടുക്കണം,” അമ്മ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അറിയാം,” അച്ഛൻ മറുപടി നൽകി.
“കടക്കാരനും ഇന്നലെ ചോദിച്ചു.”
“അതും അറിയാം.”
ശബ്ദത്തിൽ അസഹിഷ്ണുത വന്നതോടെ
അമ്മ മിണ്ടാതായി.
രാഘവൻ എണ്ണിയ പണം വീണ്ടും എണ്ണി. പിന്നെ രണ്ടായി തിരിച്ചു. ഒരു ഭാഗം ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിലും മറ്റേത് മേശപ്പുറത്തെ ചെറിയ പാത്രത്തിലും വെച്ചു.
“മായയുടെ ഫീസ് ഇതിൽനിന്ന് കൊടുക്ക്.”
“അപ്പോൾ അരി?”
“ഇന്ന് വൈകിട്ട് കിട്ടും.”
“മഴ വന്നാൽ യാത്രക്കാർ കുറയും.”
“അരി വരുമെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ.”
നവീൻ തലകുനിച്ച് കഞ്ഞി കുടിച്ചു.
വീട്ടിലെ പണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സംഭാഷണങ്ങളിൽ താൻ ഇടപെടുന്നത് അച്ഛന് ഇഷ്ടമല്ല. എന്നാൽ പണം എവിടെനിന്നാണ് വരുന്നതെന്നും എവിടേക്കാണ് പോകുന്നതെന്നും ഇടപെടാതെതന്നെ അവന് അറിയാമായിരുന്നു.
തന്റെ അവസാനവർഷ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞാൽ കോളേജിൽ ചേരണമെന്ന് അധ്യാപകർ പറഞ്ഞു. ചരിത്രം പഠിക്കാനായിരുന്നു നവീന്റെ ആഗ്രഹം. പിന്നീട് അധ്യാപകനാകണം. ഗോപാലൻ മാഷിനെപ്പോലെ കുട്ടികൾക്ക് പുസ്തകങ്ങളെ പരിചയപ്പെടുത്തണം.
അപേക്ഷാഫീസ്, പ്രവേശനഫീസ്, യാത്രാച്ചെലവ്, പുസ്തകങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ആ സ്വപ്നം മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിൽനിന്ന് കടംകൊണ്ടതുപോലെ തോന്നും.
കഞ്ഞി കുടിച്ചശേഷം നവീൻ യൂണിഫോം ധരിച്ചു. മങ്ങിയ വെളുത്ത ഷർട്ടിന്റെ കോളർ അമ്മ പലതവണ തുന്നിയിരുന്നു. പുസ്തകങ്ങൾ ബാഗിൽവെക്കുമ്പോൾ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച എഴുതിയ കത്ത് ഓർമ്മ വന്നു.
മഴയെക്കുറിച്ചുള്ള കത്ത്.
അതെഴുതിയത് എന്തിനാണെന്ന് ഇപ്പോഴും വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.
തൂലികാസൗഹൃദവേദിയെക്കുറിച്ച് ഗോപാലൻ മാഷ് പറഞ്ഞപ്പോൾ ആദ്യം നവീൻ ചിരിച്ചിരുന്നു.
“ഞാൻ അറിയാത്ത ഒരാൾക്ക് എന്തെഴുതാനാണ്?”
“നീ അറിയുന്നവരോട് പറയാത്ത കാര്യങ്ങൾ,” മാഷ് പറഞ്ഞു.
അതേ മറുപടി തന്നെയായിരിക്കണം മറ്റു പലർക്കും അദ്ദേഹം നൽകിയിട്ടുണ്ടാവുക.
നവീന്റെ പേര് തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ മാഷ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. പുതിയ അംഗത്തിന്റെ അടയാളം ‘എ’ ആണെന്നും അവൾക്ക് മഴയും പഴയ വീടുകളും ഇഷ്ടമാണെന്നും മാത്രം പറഞ്ഞു.
അവൾ.
മാഷ് ലിംഗം വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്നോ? ഇപ്പോൾ നവീന്