അവൾ പഴയ കത്തുകൾ
പരിശോധിച്ചു.
ഒരു കത്തിൽ നഗരത്തിലെ കോളേജിൽ പഠിക്കണമെന്ന് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്. മറ്റൊന്നിൽ മനുഷ്യരുടെ കഥകൾ എഴുതണമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ പത്രപ്രവർത്തക എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല.
എൻ. എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?
ഗോപാലൻ മാഷ് പറഞ്ഞോ?
അല്ലെങ്കിൽ അവൻ സ്കൂളിലെ ആരെങ്കിലുമാണോ?
അതോ ഇനി നവീൻ… അവളുടെ നെഞ്ച് വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു തുടങ്ങി.
അവൾ മറുപടി എഴുതി:
അതെ. പക്ഷേ ഞാൻ നിങ്ങളോട് അത് പറഞ്ഞതായി ഓർമ്മയില്ല. നിങ്ങൾ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു?
ഈ കത്തിനു മറുപടി രണ്ടുദിവസത്തിനുള്ളിൽ വന്നു.
നിങ്ങൾ ലോകത്തെ കാണാനും മനുഷ്യരുടെ കഥകൾ എഴുതാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഊഹിച്ചു.
തെറ്റായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ കവിയാണെന്നു നടിക്കുമായിരുന്നു. ശരിയായതുകൊണ്ട് ബുദ്ധിമാനാണെന്നു നടിക്കാം.
അഞ്ജലി ചിരിച്ചു.
എങ്കിലും സംശയം പൂർണ്ണമായി മാറിയില്ല.
അതേ ആഴ്ച നവീൻ കോളേജ് അപേക്ഷാഫോം വാങ്ങി. ഫോമിന്റെ പണം ഗോപാലൻ മാഷ് നൽകാമെന്നു പറഞ്ഞു.
“കടമായി മാത്രം,” നവീൻ പറഞ്ഞു.
“അങ്ങനെ കരുതിക്കോ.”
“ഞാൻ തിരികെതരും.”
“പണം മാത്രം തിരികെതന്നാൽ മതി. അവസരം തിരികെ കൊടുക്കേണ്ട.”
നവീൻ ഫോം വീട്ടിലെത്തിച്ചു.
രാഘവൻ ഏറെനേരം അത് നോക്കി.
“ചെലവ് എത്രയാകും?”
നവീൻ ഏകദേശ തുക പറഞ്ഞു.
അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിശ്ചലമായി നിന്നു.
“മായയുടെ പഠനവും ഉണ്ട്,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.
“അറിയാം.”
“ഞാൻ വേണ്ടെന്ന് പറയുന്നില്ല.”
“അറിയാം.”
“കിട്ടിയാൽ നോക്കാം.”
അവരുടെ വീട്ടിൽ പ്രതീക്ഷ പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന രീതിയായിരുന്നു അത്.
കിട്ടിയാൽ നോക്കാം.
ആ രാത്രി നവീൻ ‘എ’യ്ക്ക് എഴുതി:
ഞാൻ അപേക്ഷാഫോം വാങ്ങി.
അത് വെറും കടലാസാണ്. എങ്കിലും കൈയിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ കുട്ടനാടിനു പുറത്തേക്കുള്ള ഒരു വാതിലിന്റെ താക്കോൽപോലെ തോന്നി.
വാതിൽ തുറക്കുമോ എന്നറിയില്ല.
നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് വാങ്ങിയത് എന്നു പറയുന്നില്ല. പക്ഷേ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ കുറച്ചുകൂടി വൈകുമായിരുന്നെന്ന് സമ്മതിക്കുന്നു.
കത്ത് വായിച്ചപ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് സ്വന്തം സന്തോഷം നിയന്ത്രിക്കാനായില്ല.
അവൾ ഉടനെ കടവിലേക്കോടി.
നവീൻ വള്ളത്തിൽനിന്ന് ചാക്കുകൾ ഇറക്കുകയായിരുന്നു.
“നീ ഫോം വാങ്ങിയോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
അവൻ അമ്പരന്നു.
“നിനക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?”
അഞ്ജലി നിശ്ചലമായി.
എൻ.-ന്റെ കത്തിൽനിന്നാണ് അറിഞ്ഞത്. നവീൻ തന്നെയാണോ എൻ.?
പക്ഷേ സ്കൂളിൽ ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞിരിക്കാം. സുമ പറഞ്ഞോ? ഗോപാലൻ മാഷ് പറഞ്ഞോ?
അവൾ വേഗം പറഞ്ഞു:
“സുമ പറഞ്ഞു.”
“സുമയ്ക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?”
“സ്കൂളിൽ എല്ലാവർക്കും അറിയാം.”
“ഓ.”
നവീന്റെ സംശയം പൂർണ്ണമായി മാറിയില്ല.
“നിനക്ക് സന്തോഷമില്ലേ?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.
“ഉണ്ട്.”
“മുഖത്ത് കാണുന്നില്ല.”
“എല്ലാം മുഖത്ത് കാണിക്കണമെന്നില്ല.”
“ഞാൻ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണോ വാങ്ങിയത്?”
“അല്ല.”
അഞ്ജലി മുഖംചുളിച്ചു.
നവീൻ ചാക്ക് താഴെവെച്ചു.
“നീ പറഞ്ഞതും കാരണമാണ്.”
അവളുടെ മുഖം ഉടനെ തെളിഞ്ഞു.
നവീൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
ആ നിമിഷം അവന് ഉറപ്പായി തോന്നി.
അവൾ തന്നെയാകാം.
എന്നാൽ ചോദിക്കാൻ കഴിയില്ല.
അവൾ അല്ലെങ്കിൽ?
അവൾ തന്നെയാണെങ്കിൽ പോലും, അതു തിരിച്ചറിയാൻ തനിക്ക് അവകാശമുണ്ടോ?
വായനശാലയുടെ നിയമം അവരെ തടഞ്ഞുനിർത്തി.
അതിലും ശക്തമായി, സ്വന്തം ഹൃദയം തെറ്റായ ഉത്തരത്തെ ഭയന്നു.
അധ്യായം 16: വെളിപ്പെടാതെ പോയ പേര്
ആ വർഷത്തെ ഏറ്റവും കനത്ത മഴയുള്ള രാത്രികളിലൊന്നായിരുന്നു അത്.
വീട്ടിന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ മഴ പതിക്കുന്ന ശബ്ദം അത്ര ശക്തമായിരുന്നതിനാൽ അടുത്തിരുന്നവരുടെ വാക്കുകൾ പോലും വ്യക്തമായി കേൾക്കാനായില്ല. വൈദ്യുതി വൈകുന്നേരംതന്നെ പോയിരുന്നു. തോട്ടിലെ വെള്ളം വരാന്തയിലേക്കുള്ള അവസാന
പടിക്കു താഴെയെത്തി.
അഞ്ജലി മണ്ണെണ്ണവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ എൻ.-ന് കത്തെഴുതി.
അവളുടെ മുന്നിൽ തുറന്നുകിടന്നത് നവീൻ നൽകിയ കാസറ്റിന്റെ കവർ. അതിലെ കൈയക്ഷരം വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കുകയായിരുന്നു.
സംശയം ഇപ്പോൾ ഇല്ലാതായിരുന്നില്ല. അതിന് രൂപം ലഭിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.