സുമയെ വിശ്വസിക്കാമെങ്കിലും അവളെ ഈ രഹസ്യത്തിനുള്ളിലേക്ക് വലിച്ചിഴയ്ക്കാൻ അഞ്ജലിക്ക് മടിയുണ്ടായി.
അവൾ ഒടുവിൽ എഴുതി:
പ്രിയപ്പെട്ട നവീൻ,
നിന്നോട് പറയാനുള്ളത് പലതുണ്ട്.
ഇപ്പോൾ ഒന്നും പറയാൻ കഴിയുന്നില്ല.
ഞാൻ മിണ്ടാത്തത് നിന്നോട് ദേഷ്യമുള്ളതുകൊണ്ടല്ല.
അതിനു താഴെ അവൾ സ്വന്തം പേര് എഴുതിയില്ല.
കത്ത് മടക്കി.
ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കിയപ്പോൾ നവീന്റെ വള്ളം തോട്ടിലൂടെ വരുന്നതു കണ്ടു.
അവൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു.
വള്ളം അവരുടെ വീടിന്റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയി.
അഞ്ജലി ജനലിനരികിൽ കൂടുതൽ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. അവൻ നോക്കുമെന്നു കരുതി.
നവീൻ വീട്ടിലേക്കു നോക്കിയില്ല.
തലകുനിച്ച് തുഴഞ്ഞു.
അവന്റെ മുഖം വ്യക്തമായി കാണാനായില്ല. എങ്കിലും അവൻ നോക്കാതിരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചാണ് മുന്നോട്ടുനോക്കുന്നതെന്ന് അഞ്ജലിക്ക് തോന്നി.
അവനെ വിളിക്കണമെന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു.
ജനൽ തുറന്ന് പേര് വിളിക്കാം.
നവീൻ.
ഇനി ഒരു അക്ഷരത്തിന്റെ മറവില്ലാത്ത പേര്.
പക്ഷേ വീട്ടിനുള്ളിൽ അച്ഛനും അമ്മയും ഉണ്ടായിരുന്നു. മറുകരയിലെ വീടുകളിൽ ആളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. തോടിനപ്പുറം കേൾക്കാൻ തയ്യാറായ ഗ്രാമമുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ മിണ്ടിയില്ല.
നവീന്റെ വള്ളം ഇരുട്ടിലേക്കു നീങ്ങി.
അഞ്ജലിയുടെ കൈയിൽ മടക്കിവെച്ച കത്തുണ്ടായിരുന്നു.
അതിലെ വാക്കുകൾ അവന്റേതായിരുന്നു.
എന്നാൽ അവന്റെ കൈയിൽ എത്തിക്കാൻ വഴിയില്ല.
ഇത്രകാലം അവർക്കിടയിലെ ദൂരം വെള്ളമായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ വെള്ളത്തിന്റെ ഇരുകരകളിലും മനുഷ്യർ പണിത ഭയങ്ങളും കണക്കുകളും പൂട്ടിയ വാതിലുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവ കടക്കാൻ വള്ളം മാത്രം മതിയാകില്ലായിരുന്നു.
അധ്യായം 21: കടലിനപ്പുറത്തേക്കുള്ള വള്ളം
അഞ്ജലിയുടെ വീട്ടിലെ അലമാരയിൽ കത്തുകൾ പൂട്ടിവെച്ചതിനു ശേഷം ദിവസങ്ങൾ മറ്റൊരു രീതിയിൽ നീങ്ങിത്തുടങ്ങി.
രാവിലെ വലിയ കടത്തുവള്ളത്തിൽ പോകുമ്പോൾ അവൾ നവീന്റെ കടവിലേക്കു നോക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കും. നോക്കാതിരിക്കുന്നു എന്നു സ്വയം വിശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ണിന്റെ അരികിലൂടെ അവൻ അവിടെയുണ്ടോ എന്നു പരിശോധിക്കും.
ചില ദിവസങ്ങളിൽ നവീൻ വള്ളത്തിലുണ്ടാകും. ചിലപ്പോൾ രാഘവനെ കൈപിടിച്ച് കടവിലേക്കു കൊണ്ടുവരുന്നതു കാണാം. മറ്റുചില ദിവസങ്ങളിൽ കടവ് ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കും.
നവീനും അവളെ
കാണാതിരിക്കാൻ പഠിക്കുകയായിരുന്നു.
വലിയ വള്ളം അവരുടെ വീടിനു മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അവൻ തുഴയിലോ കയറിലോ അനാവശ്യമായി ശ്രദ്ധിക്കും. യാത്രക്കാരോട് വേണ്ടതിലധികം സംസാരിക്കും. അഞ്ജലി അക്കരെയിറങ്ങുന്നതുവരെ തല ഉയർത്താതിരിക്കും.
എങ്കിലും കാണാതിരിക്കാനുള്ള ഓരോ ശ്രമവും അവർ പരസ്പരം എവിടെയാണെന്ന് കൂടുതൽ വ്യക്തമായി അറിയുന്നതിലേക്കാണ് നയിച്ചത്.
ഒരാഴ്ചയ്ക്കു ശേഷം അഞ്ജലിയുടെ അച്ഛൻ കത്തുകളുടെ കെട്ട് മറ്റൊരു അലമാരയിലേക്കു മാറ്റി. അതിന്റെ താക്കോൽ ഓഫീസ് ബാഗിലെ ചെറിയ അറയിൽ സൂക്ഷിച്ചു. അഞ്ജലി അത് ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും എടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല.
അവളുടെ സ്വന്തം വാക്കുകൾ മോഷ്ടിച്ചു തിരിച്ചെടുക്കാൻ അവൾക്കിഷ്ടമില്ലായിരുന്നു.
നവീനിലേക്കു പുതിയൊരു കത്ത് എത്തിക്കാനുള്ള വഴിയും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സുമയോടു പറയാമെന്നു പലതവണ വിചാരിച്ചു. പക്ഷേ സ്കൂളിലെ കിംവദന്തികളും ഗ്രാമത്തിന്റെ കൗതുകവും ഓർത്തപ്പോൾ പിന്മാറി.
ഒരാളുടെ കൈയിൽനിന്ന് മറ്റൊരാളിലേക്കു കടന്നുപോകുന്ന കത്ത് ഇനി രണ്ടു പേരുടേതായി മാത്രം നിലനിൽക്കില്ലെന്നു തോന്നി.
അവൾ എഴുതിയ ചെറിയ കത്ത് ഇപ്പോഴും പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പ്രിയപ്പെട്ട നവീൻ,
നിന്നോട് പറയാനുള്ളത് പലതുണ്ട്.
ഇപ്പോൾ ഒന്നും പറയാൻ കഴിയുന്നില്ല.
ഞാൻ മിണ്ടാത്തത് നിന്നോട് ദേഷ്യമുള്ളതുകൊണ്ടല്ല.
അത്രമാത്രം.
ഓരോ രാത്രിയും അതിനു താഴെ മറ്റൊരു വരി ചേർക്കാമെന്നു തോന്നും. രാവിലെ ആ വരി വേണ്ടെന്നു തീരുമാനിക്കും.
നവീന്റെ വീട്ടിൽ ദിവസങ്ങൾ കണക്കുകളായി നീങ്ങി.
രാഘവന്റെ മുട്ടുവേദന കുറഞ്ഞില്ല. ഡോക്ടർ നൽകിയ മരുന്ന് തീർന്നപ്പോൾ അടുത്തതവണ വാങ്ങുന്നത് രണ്ടു ദിവസം വൈകി. വള്ളത്തിൽ യാത്രക്കാർ കുറവുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ വീട്ടിലെ പാത്രത്തിൽ നാണയങ്ങളും കുറയും.