“എന്റെ കത്തുകൾ തരൂ.”
“ഇപ്പോൾ വേണ്ട.”
“അവ എന്റെതാണ്.”
“ഞാൻ വായിക്കില്ല. അലമാരയിൽ വെക്കും.”
“അച്ഛന് അവ എടുക്കാൻ അവകാശമില്ല.”
“ഈ വീട്ടിൽ നിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്ക് ഉത്തരവാദി ഞാനാണ്.”
“എന്റെ മനസ്സ് പൂട്ടിവെച്ചാൽ സുരക്ഷിതമാകുമോ?”
അച്ഛൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അദ്ദേഹം കത്തുകൾ എടുത്ത് അലമാരയിൽ വെച്ചു. താക്കോൽ തിരിക്കുന്ന ശബ്ദം അഞ്ജലിക്ക് അസാധാരണമായി വലുതായി കേട്ടു.
അടുത്ത ദിവസം അവൾ വലിയ വള്ളത്തിലാണ് പോയത്.
മറുകരയിലെ കടവിൽ നവീൻ നിന്നിരുന്നു. അവൾക്ക് അവനോട് സംസാരിക്കാനായില്ല. കൂടെ
അച്ഛന്റെ ഓഫീസിലെ പ്യൂണിന്റെ മകളുണ്ടായിരുന്നു.
നവീൻ അവളുടെ മുഖത്തിലെ മാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചു.
വൈകുന്നേരം വായനശാലയിൽ കാത്തിരുന്നു. അഞ്ജലി വന്നില്ല.
രണ്ടാം ദിവസവും.
മൂന്നാം ദിവസം ഗ്രാമത്തിൽ വാർത്ത എത്തി.
ആരാണ് പറഞ്ഞതെന്ന് അറിയില്ല. ചെറിയ നാട്ടിൽ വാർത്തകൾക്ക് ഉറവിടമില്ല. അവ വായുവിൽനിന്നു രൂപപ്പെടുന്നതുപോലെ തോന്നും.
രാഘവൻ നവീനെ രാത്രി വിളിച്ചു.
മീനാക്ഷിയും അടുത്തിരുന്നു.
“ആ കുട്ടിയുടെ വീട്ടിൽ പ്രശ്നമായെന്നു കേട്ടു,” രാഘവൻ പറഞ്ഞു.
നവീൻ മിണ്ടിയില്ല.
“സത്യമാണോ?”
“ആണ്.”
“നീ അവൾക്ക് കത്തെഴുതിയിരുന്നോ?”
“ഉം…”
മീനാക്ഷി ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു:
“എത്രകാലമായി?”
“ഒരു വർഷം.”
രാഘവന്റെ മുഖം മുറുകി.
“നീ ഞങ്ങളോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.”
“പറയാൻ…”
“പറയാൻ എന്ത്? അവൾ ഓഫീസറുടെ മകളാണ്. നീ എന്താണ് ചിന്തിച്ചത്?”
“അച്ഛാ.”
“ഞാൻ അവൾ മോശമാണെന്ന് പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവരുടെ വീട്ടുകാർ നമ്മളെ എന്തുപറയും?”
“ഞാൻ അവളെ ചതിച്ചിട്ടില്ല.”
“ചതിക്കണമെന്നില്ല,” രാഘവൻ പറഞ്ഞു. “ചിലപ്പോൾ പ്രതീക്ഷ കൊടുക്കുന്നതും വേദനിപ്പിക്കും.”
“ഞാൻ വ്യാജപ്രതീക്ഷ നൽകിയിട്ടില്ല.”
“അപ്പോൾ എന്താണ് കൊടുത്തത്? നീ കോളേജിൽ പോകുന്നുണ്ടോ? സ്ഥിരജോലി ഉണ്ടോ? അവളെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയുമോ?”
നവീന്റെ മുഖം വിളറി.
“ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ വിവാഹം കഴിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
“പക്ഷേ നാട്ടുകാർ അങ്ങനെ സംസാരിക്കും. അവളുടെ അച്ഛൻ അങ്ങനെ ചിന്തിക്കും.”
“നാട്ടുകാർ പറയുന്നതുകൊണ്ട്…”
“നാട്ടുകാരെ അവഗണിക്കാൻ കഴിയുന്നവർക്കു പണവും സ്ഥാനവും വേണം,” രാഘവൻ പറഞ്ഞു. “നമ്മുടെ കൈയിൽ രണ്ടും ഇല്ല മോനേ.”
ആ വാക്കുകൾ മുറിയിൽ ഭാരമായി വീണു.
മീനാക്ഷി പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“കുറച്ചുകാലം മാറിനിൽക്കൂ മോനേ.”
നവീൻ അവരെ നോക്കി.
“നിങ്ങളും അതാണോ പറയുന്നത്?”
“അവൾക്കു പഠിക്കണം.
നിനക്കും ജീവിതം നോക്കണം.”
“അവൾ കാരണം ഞാൻ പഠിക്കുന്നില്ലെന്നാണോ കരുതുന്നത്?”
“അങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ല.”
“എല്ലാവരും പറയാത്ത കാര്യങ്ങളാണ് എനിക്ക് കേൾക്കുന്നത്.”
അവൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
കടവിൽ വള്ളം ഇരുട്ടിൽ കെട്ടിയിരുന്നു. തോടിന്റെ മറുകരയിൽ അഞ്ജലിയുടെ വീടിന്റെ ജനലിൽ വിളക്കുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ അവിടെയുണ്ടാകുമെന്ന് നവീന് അറിയാമായിരുന്നു.
വള്ളമെടുത്ത് അക്കരെയെത്താം.
ഒരു കല്ല് ജനലിനരികിലേക്കെറിയാം.
അല്ലെങ്കിൽ വിളിക്കാം.
പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് അവളുടെ വീട്ടിലെ പ്രശ്നം കൂടുതൽ വലുതാകും.
അവൻ കടവിൽ ഇരുന്നു.
വെള്ളം ഇരുട്ടിലൂടെ ഒഴുകി. അവരുടെ കത്തുകൾ എത്ര എളുപ്പത്തിലാണ് ഈ തോട് കടന്നിരുന്നത്. ഒരു മരപ്പെട്ടിയിൽ ഇട്ടാൽ മതി. ഗോപാലൻ മാഷിന്റെ കൈകളിലൂടെ മറുകരയിലെത്തും.
ഇപ്പോൾ പേരുകൾ അറിയാം.
വീടുകൾ അറിയാം.
വഴികൾ അറിയാം.
എങ്കിലും ഒരൊറ്റ വാക്ക് എത്തിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
മറുകരയിലെ ജനലരികിൽ അഞ്ജലി നിന്നിരുന്നു.
അലമാരയുടെ താക്കോൽ അച്ഛന്റെ പോക്കറ്റിലായിരുന്നു. പഴയ കത്തുകൾ തിരികെ കിട്ടിയില്ല. എന്നാൽ പുതിയൊരു കടലാസും പേനയും അവളുടെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പ്രിയപ്പെട്ട നവീൻ എന്ന് എഴുതി.
അതിനുശേഷം ഏറെനേരം ഒന്നും എഴുതാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
എന്തു പറയണം?
ഞാൻ സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്നോ?
ഞാൻ പോരാടും എന്നോ?
കാത്തിരിക്കൂ എന്നോ?
വീട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും അറിയാമെന്നോ?
ഓരോ വാചകവും പേടിപ്പിച്ചു. കത്ത് ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ നവീന്റെ വീട്ടിൽ കൂടുതൽ പ്രശ്നമുണ്ടാകും. ഗോപാലൻ മാഷിനു കൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല. വായനശാലയിലേക്കു പോകുന്നത് വിലക്കിയിരുന്നു.