അധ്യായം 9: ഉത്സവവിളക്കുകൾ
ക്ഷേത്രോത്സവം തുടങ്ങുന്നതിന് ഒരാഴ്ച മുമ്പുതന്നെ ഗ്രാമത്തിന്റെ മുഖം മാറിത്തുടങ്ങി.
തോടിനു കുറുകെ നിറമുള്ള കടലാസ് തോരണങ്ങൾ കെട്ടി. ചായക്കടയുടെ മുന്നിൽ ഉത്സവപരിപാടികളുടെ അറിയിപ്പ് പതിച്ചു. രാവിലെ സ്കൂളിലേക്കു പോകുമ്പോൾ അഞ്ജലി ഓരോ ദിവസവും അതു വായിച്ചു.
കഥാപ്രസംഗം, ഗാനമേള, ചാക്യാർകൂത്ത്, കുട്ടികളുടെ നൃത്തപരിപാടി, അവസാനദിവസം വെടിക്കെട്ട്.
ഉത്സവത്തെക്കുറിച്ച് സ്കൂളിൽ സംസാരിക്കാത്തവർ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഏതു ദിവസം പുതിയ വസ്ത്രം ധരിക്കണം, ആരുടെ വീട്ടിൽ ബന്ധുക്കൾ വരും, ഗാനമേളയ്ക്ക് ഏതു ഗായകരാണ് എത്തുന്നത്, വെടിക്കെട്ട് കാണാൻ ഏത് ഭാഗത്തുനിന്നാൽ നല്ലത് എന്നിങ്ങനെ ചർച്ചകൾ നീണ്ടു.
“നീ വരില്ലേ?” സുമ ചോദിച്ചു.
“അറിയില്ല.”
“എന്താണ് അറിയാത്തത്? എല്ലാവരും വരും.”
“അമ്മയോടും അച്ഛനോടും ചോദിക്കണം.”
“നീ വന്നില്ലെങ്കിൽ ഇവിടെ വന്നതുകൊണ്ട് പ്രയോജനമില്ല.”
“ക്ഷേത്രോത്സവം കാണാനല്ലല്ലോ ഞങ്ങൾ സ്ഥലംമാറിയത്.”
“എങ്കിലും ഈ നാട്ടിൽ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ എന്തെങ്കിലും കിട്ടും.”
അഞ്ജലി മറുപടി
പറഞ്ഞില്ല. കുട്ടനാടിനെ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്ന് മറ്റൊരാളോട് സമ്മതിക്കാൻ അവൾ ഇനിയും തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
ഉത്സവത്തിന് രണ്ടുദിവസം മുമ്പ് എൻ.-ന്റെ കത്ത് കിട്ടി.
പ്രിയപ്പെട്ട എ,
ഇവിടെ ഒരു ഉത്സവം വരുന്നു. നിങ്ങൾ താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തും ഇതേ സമയത്ത് എന്തെങ്കിലും ആഘോഷമുണ്ടാകുമോ എന്നറിയില്ല. ഉത്സവങ്ങളുടെ ഏറ്റവും നല്ല ഭാഗം പരിപാടികളല്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നാറുണ്ട്.
സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ നമ്മൾ കടന്നുപോകുന്ന വഴികളിൽ പെട്ടെന്ന് വിളക്കുകൾ തെളിയുന്നതാണ്.
പകൽ നോക്കുമ്പോൾ തോരണങ്ങൾ വെറും നിറക്കടലാസാണ്. രാത്രിയിൽ അതേ കടലാസ് വെളിച്ചത്തിന്റെ നിഴൽ പിടിച്ചുവെക്കും. ചില മനുഷ്യരും അങ്ങനെയായിരിക്കാം. അവരെ ശരിയായ വെളിച്ചത്തിൽ കാണുന്നതുവരെ സാധാരണരായി തോന്നും.
നിങ്ങൾക്ക് ഉത്സവങ്ങൾ ഇഷ്ടമാണോ?
അഞ്ജലി ആ ചോദ്യം വായിച്ചപ്പോൾ ചിരിച്ചു.
എൻ. തങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലായിരിക്കുമെന്ന സംശയം ഒരു നിമിഷം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. എന്നാൽ കേരളത്തിലെ പല ഗ്രാമങ്ങളിലും ഈ കാലത്ത് ഉത്സവങ്ങളുണ്ടാകാം. അതുകൊണ്ട് മാത്രം അയാൾ സമീപത്താണെന്നു കരുതുന്നത് വിഡ്ഢിത്തമായിരിക്കും.
അവൾ മറുപടി എഴുതി:
എനിക്ക് തിരക്ക് ഇഷ്ടമല്ല. ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദവും ഇഷ്ടമല്ല. വെടിക്കെട്ട് തുടങ്ങുമ്പോൾ ചെറിയ കുട്ടിയെപ്പോലെ ചെവി പൊത്താറുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഉത്സവങ്ങൾ ഇഷ്ടമല്ലെന്നാണ് ഞാൻ ഇതുവരെ കരുതിയിരുന്നത്.
പക്ഷേ നിങ്ങൾ എഴുതിയശേഷം രാത്രിയിലെ വിളക്കുകൾക്കു വേണ്ടി മാത്രം ഇത്തവണ പോകണമെന്നു തോന്നുന്നു.
ശരിയായ വെളിച്ചത്തിൽ കണ്ടാൽ സാധാരണ മനുഷ്യർ മാറുമെന്നാണോ നിങ്ങൾ പറയുന്നത്? അതോ നമ്മൾ അവരെ നോക്കുന്ന രീതിയാണോ മാറുന്നത്?
കത്ത് എഴുതിക്കഴിഞ്ഞ് അഞ്ജലി ജനലിനു പുറത്തേക്കു നോക്കി.
മറുകരയിലെ കടവിൽ നവീൻ വള്ളം കെട്ടുകയായിരുന്നു. സന്ധ്യയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ രൂപം ഇരുണ്ട നിഴലായി. രാഘവനെ കൈപിടിച്ച് കരയിലേക്കു കയറ്റിയശേഷം വള്ളത്തിനുള്ളിലെ
സാധനങ്ങൾ എടുത്തു.
അച്ഛന്റെ കൈയിൽനിന്ന് ഒരു ചാക്ക് വാങ്ങാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ രാഘവൻ കൊടുത്തില്ല. രണ്ടുപേരും എന്തോ തർക്കിച്ചു. ഒടുവിൽ നവീൻ ചാക്ക് പിടിച്ചുവാങ്ങി ചുമലിലേറ്റി.
അഞ്ജലി കുറച്ചുനേരം അതു നോക്കിനിന്നു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ സ്കൂളിലേക്കുള്ള കടവിൽ നവീനെ കണ്ടു.
“ഉത്സവത്തിനു വരുന്നുണ്ടോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.
അഞ്ജലി അത്ഭുതപ്പെട്ടു. സാധാരണ ഇത്തരത്തിലുള്ള സംഭാഷണം തുടങ്ങുന്നത് അവനല്ല.
“എന്തിനാണ് ചോദിക്കുന്നത്?”
“വരുന്നുണ്ടോ എന്നറിയാൻ.”
“എല്ലാവരോടും ചോദിക്കുന്നുണ്ടോ?”
“ഇല്ല.”
“എങ്കിൽ എന്നോടു മാത്രം എന്തിന്?”
നവീൻ തുഴ കൈയിലെടുത്തു.
“പുതിയതായി വന്നതല്ലേ. വഴി തെറ്റിപ്പോകാതിരിക്കാൻ.”
“ഞാൻ കൊച്ചുകുട്ടിയല്ല.”
“വഴി തെറ്റുന്നത് കുട്ടികൾ മാത്രമല്ല.”