“ഇത് നിനക്കാണ്.”
നവീൻ വാങ്ങി.
“ഇപ്പോൾ വായിക്കരുത്.”
“വീണ്ടും അതേ നിയമമോ?”
“പോകുന്ന ദിവസം വായിക്കൂ.”
“എന്താണ് എഴുതിയിരിക്കുന്നത്?”
“വായിച്ചാൽ അറിയാം.”
“അതിനു മുൻപ് കാണുമോ?”
“അറിയില്ല.”
“വരാൻ ശ്രമിക്കുമോ?”
അഞ്ജലി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവർ കൈകൾ ചേർത്തപ്പോൾ പഴയ വള്ളത്തിന്റെ പരുക്കൻ മരംപോലെ നവീന്റെ കൈപ്പത്തി ഇപ്പോഴും പരിചിതമായിരുന്നു. അഞ്ജലി വിരലുകൾ മുറുകെപ്പിടിച്ചു.
“നിന്റെ കൈ മാറരുത്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“ഗോഡൗണിൽ ജോലി ചെയ്താൽ കൂടുതൽ പരുക്കനാകും.”
“അത് പ്രശ്നമല്ല.”
“പിന്നെ?”
“തിരികെ വരുമ്പോൾ ഞാൻ തിരിച്ചറിയണം.”
നവീൻ ചിരിക്കാനായി ശ്രമിച്ചു. കഴിഞ്ഞില്ല.
“കത്തിലെ കൈയക്ഷരം മാറിയാലോ?”
“പേര് നോക്കും.”
“പേര് എഴുതാൻ മറന്നാലോ?”
“തിരികെ അയയ്ക്കും.”
“വിലാസമില്ലെങ്കിൽ?”
“ഗോപാലൻ മാഷ് കണ്ടെത്തും.”
പിന്നിലെ മുറിയിൽനിന്ന് മാഷിന്റെ ശബ്ദം വന്നു:
“എന്നെ വെറുതേ വിടൂ. വിദേശത്തേക്കും കത്ത് കൊണ്ടുപോകാൻ എന്റെ കാലിനു കഴിയില്ല.”
അവർ രണ്ടുപേരും കണ്ണുനീരിനിടയിൽ ചിരിച്ചു.
യാത്രയുടെ ദിവസം പുലർച്ചെ ആകാശം ചാരനിറമായിരുന്നു.
ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ രാഘവനും മീനാക്ഷിയും മായയും രമേശിന്റെ കുടുംബവും ഉണ്ടായിരുന്നു. സുരേഷ് ബാഗുകളും രേഖകളും പരിശോധിച്ചു. നവീന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ചെറിയൊരു സ്യൂട്ട്കേസിൽ ഒതുങ്ങി.
അമ്മ അതിനകത്ത് അച്ചാറിന്റെ കുപ്പിയും പലഹാരവും അവസാന നിമിഷംവരെ ചേർത്തു.
“ഭാരം കൂടും,” നവീൻ പറഞ്ഞു.
മായ കരയാതിരിക്കാൻ പല ചോദ്യങ്ങളും ചോദിച്ചു.
“വിമാനത്തിന്റെ ജനൽ തുറക്കാമോ?”
“ഇല്ല.”
“അവിടെ മഴയില്ലേ?”
“കുറവാണത്രേ.”
“അപ്പോൾ കുട കൊണ്ടുപോകേണ്ട.”
അവൾ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പെട്ടെന്ന് നവീനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
രാഘവൻ മകനെ നോക്കി നിന്നു.
“അവിടെ ആരോടും അനാവശ്യമായി കടം വാങ്ങരുത്,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “അസുഖം
വന്നാൽ മറച്ചുവെക്കരുത്. ജോലി അറിയില്ലെങ്കിൽ ചോദിക്ക്. അറിയുന്നതുപോലെ നടിക്കരുത്.”
“ശരി.”
“പണം കിട്ടിയ ഉടനെ മുഴുവൻ വീട്ടിലേക്കയക്കണ്ട. നിനക്കും വേണം.”
“ഉം…”
പറയാനുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ടതെന്തോ വാക്കുകളാകാതെ ഇരുവരുടെയും ഇടയിൽ നിന്നു.
അവസാനം രാഘവൻ മകന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
“വെള്ളത്തോട് യുദ്ധം ചെയ്യരുതെന്ന് പറഞ്ഞത് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
“ഒഴുക്ക് എങ്ങോട്ടാണെന്ന് നോക്ക്. പക്ഷേ നിന്നെ എവിടേക്കാണ് കൊണ്ടുപോകേണ്ടതെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നത് അതിനു വിട്ടുകൊടുക്കരുത്.”
നവീൻ തലകുനിച്ചു.
ബസ് വന്നു.
സാധനങ്ങൾ കയറ്റി. സുരേഷ് മുന്നിലെ സീറ്റിലേക്കുപോയി. നവീൻ ജനലരികിലിരുന്നു. അമ്മ പുറത്തുനിന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും നിർദേശങ്ങൾ പറഞ്ഞു. മായ കൈവീശി. രാഘവൻ കുറച്ചകലെ നിന്നു.
അഞ്ജലി വന്നില്ല.
വരുമെന്നു അവൾ പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.
എങ്കിലും ബസ് നീങ്ങുന്നതുവരെ നവീൻ ജനക്കൂട്ടത്തിൽ അവളെ തിരഞ്ഞു.
ബസ് സ്റ്റാൻഡ് വിട്ടു. പട്ടണത്തിന്റെ കടകളും ചായക്കടകളും പിന്നിലായി. ചെറുപാലങ്ങളിലൂടെ കടന്നു. തോടുകളും പാടങ്ങളും പ്രഭാതവെളിച്ചത്തിൽ തെളിഞ്ഞു.
നവീൻ പോക്കറ്റിൽനിന്ന് നീല ഇൻലൻഡ് ലെറ്റർ എടുത്തു.
തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ബസ് ഒരു വളവിലെത്തി.
ചെറിയ പാലത്തിന്റെ അരികിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുന്നു.
ഇളംനീല ചുരിദാർ. കാറ്റിൽ മുടി മുഖത്തേക്കു വീഴുന്നു. കൈയിൽ മറ്റൊരു നീല ഇൻലൻഡ് ലെറ്റർ ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു.
അഞ്ജലി.
അവളോടൊപ്പം കുറച്ചകലെ ഗോപാലൻ മാഷ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
നവീൻ പെട്ടെന്ന് സീറ്റിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“അഞ്ജലി!”
ബസിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പേര് ജനലിനു പുറത്തേക്കെത്തിയോ എന്നറിയില്ല.
ബസ് നിർത്തിയില്ല.
അഞ്ജലി ആദ്യം കത്ത് മാത്രം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. പിന്നെ ബസ് അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ മറ്റേ കൈ ഉയർത്തി.
കൈവീശി.
നവീനും ജനലിലൂടെ കൈ ഉയർത്തി.
അവളുടെ മുഖത്ത് കണ്ണുനീരുണ്ടായിരുന്നോ എന്നു വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയ ദൂരത്തിൽ
കാണാനായില്ല. പക്ഷേ അവൾ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതായി അവന് തോന്നി.
പാലം പിന്നിലായി.
അഞ്ജലി ചെറുതായി.
പിന്നെ നീലനിറമുള്ള ഒരു ബിന്ദുവായി.