നവീൻ പിന്നിലെ മുറിയിൽ നിന്നു പുറത്തുവന്നു.
അവനെ അവസാനമായി അടുത്തുനിന്നു
കണ്ടതിനെക്കാൾ ക്ഷീണിതനായി തോന്നി. മുഖത്ത് ചെറിയൊരു താടി വളർന്നിരുന്നു. ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ പാസ്പോർട്ട് കാണാമായിരുന്നു.
അഞ്ജലി അവനെ കണ്ട നിമിഷം കരയുമെന്നു വിചാരിച്ചിരുന്നു.
പകരം ദേഷ്യം വന്നു.
“എന്നോട് പറയാതെയാണോ പോകാൻ തീരുമാനിച്ചത്?”
നവീൻ ഗോപാലൻ മാഷിനെ നോക്കി.
മാഷ് ഒന്നും പറയാതെ പിന്നിലെ മുറിയിലേക്കു നടന്നു. വാതിൽ ചാരിവെച്ചു.
“പറയാൻ എങ്ങനെ?” നവീൻ ചോദിച്ചു.
“വഴി കണ്ടെത്താമായിരുന്നു.”
“നിന്നെ വീട്ടിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കുപോലും വിടുന്നില്ല.”
“അതുകൊണ്ട് തീരുമാനിക്കാനും നീ ഒറ്റയ്ക്കാണോ?”
“എന്റെ വീട്ടിലെ കാര്യം ഞാൻ തീരുമാനിക്കണ്ടേ?”
“ഇത് നിന്റെ വീട്ടിലെ കാര്യം മാത്രമാണോ?”
നവീൻ മിണ്ടാതായി.
അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞെങ്കിലും അവൾ തുടർന്നു:
“എന്നോട് ചോദിക്കാതെയാണോ തീരുമാനിച്ചത്?”
“നിന്നോട് ചോദിച്ചാൽ നീ പോകരുതെന്നു പറയും.”
“അതുകൊണ്ടാണോ ചോദിക്കാത്തത്?”
“നീ പോകരുതെന്നു പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ല.”
“അപ്പോൾ പോകരുത്.”
വാക്കുകൾ വളരെ വേഗം പുറത്തുവന്നു.
നവീന്റെ മുഖം മാറി.
അഞ്ജലി സ്വന്തം വാക്കിന്റെ ഭാരമറിഞ്ഞു. എങ്കിലും പിൻവലിച്ചില്ല.
“നീ പോകരുതെന്നു പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് പോകാൻ കഴിയില്ല,” നവീൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ പോകാതിരിക്കാനും കഴിയില്ല.”
അഞ്ജലി അവനെ നോക്കി.
അതിനുത്തരം കണ്ടെത്താനായില്ല.
ഒരു ഭാഗത്ത് അവൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
മറുവശത്ത് അവന്റെ അച്ഛന്റെ മുട്ടുവേദന, അമ്മയുടെ കടക്കണക്ക്, മായയുടെ ഫീസ്, ചോരുന്ന മേൽക്കൂര. അവയെല്ലാം തനിക്കുവേണ്ടി അവഗണിക്കാൻ പറയാനുള്ള അവകാശം അഞ്ജലിക്കില്ലായിരുന്നു.
“ചരിത്രം പഠിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഇപ്പോഴും ആഗ്രഹമുണ്ട്.”
“അപ്പോൾ?”
“ആഗ്രഹം കൊണ്ടു മാത്രം കോളേജിൽ പോകാൻ കഴിയില്ല.”
“പിന്നീട് പഠിക്കുമോ?”
നവീൻ ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“അറിയില്ല.”
“അറിയില്ല എന്നു പറയരുത്.”
“കള്ളം പറയണോ?”
അഞ്ജലി മുഖം തിരിച്ചു.
മരപ്പെട്ടി പഴയ സ്ഥാനത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനകത്ത് മറ്റാരുടെയോ കത്തുകൾ. ഒരിക്കൽ പേരറിയാത്തവരായി അവർ ഇവിടെ വന്നിരുന്നു. അന്ന് ഭാവി എത്ര വലിയതായിരുന്നുവെന്ന് തോന്നിയിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ പേരുകളും വീടുകളും സ്വപ്നങ്ങളും അറിഞ്ഞിട്ടും അടുത്ത മാസംപോലും കാണാനാകുന്നില്ല.
“ഞാൻ പോകുന്നത് നിന്നിൽനിന്നല്ല,” നവീൻ പറഞ്ഞു.
അഞ്ജലി അവനെ നോക്കി.
“പിന്നെ?”
“ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാലാണ്.”
“എന്നിൽനിന്നു പോകുന്നതല്ലെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ട് എന്നെ ഇവിടെവിട്ടുപോകുന്നു?”
“നിന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ എനിക്ക് ഇപ്പൊ കഴിയില്ല.”
“ഞാൻ അതു ചോദിച്ചില്ല.”
“കാത്തിരിക്കൂ എന്നും ചോദിക്കാൻ കഴിയില്ല.”
“അത് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് നീയാണോ?”
“നിന്റെ അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. സ്നേഹം മാത്രം കൊണ്ട്…”
“എന്റെ അച്ഛന്റെ വാക്കുകൾ എന്നോടു പറയരുത്.”
അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
നവീൻ മേശയ്ക്കരികിലേക്കു വന്നു. കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും തൊട്ടില്ല.
“അഞ്ജലി.”
“തിരികെ വരുമോ?”
ചോദ്യം അവൾ നേരെ ചോദിച്ചു.
“വരും.”
“എപ്പോഴെന്ന് പറയരുത്.”
നവീൻ നിശ്ശബ്ദനായി.
“പാലിക്കാൻ കഴിയാത്ത തീയതി എനിക്ക് വേണ്ട,” അവൾ പറഞ്ഞു. “രണ്ടുവർഷം എന്നു പറഞ്ഞിട്ട് മൂന്നായാൽ ഓരോ ദിവസവും നിന്നെ വെറുക്കേണ്ടിവരും.”
“എത്രകാലം വേണ്ടിവരുമെന്നു എനിക്കറിയില്ല.”
“അതാണ് സത്യം.”
“ഉം.”
“വേറെ എന്താണ് സത്യം?”
നവീൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.
“എനിക്ക് എഴുതാൻ കഴിയുന്നിടത്തോളം ഞാൻ എഴുതും.”
“ആഴ്ചതോറും?”
“അത് പറയാൻ കഴിയില്ല.”
“മാസത്തിൽ?”
“അഞ്ജലി.”
“ശരി. തീയതികളില്ല. എണ്ണങ്ങളില്ല.”
“പക്ഷേ എഴുതും.”
“ഞാനും.”
ഇരുവരും കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദരായി നിന്നു.
പിന്നിലെ മുറിയിൽ ഗോപാലൻ മാഷ് ചുമച്ചു. സമയം ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ ചെയ്തതാണോ എന്നറിയില്ല.
അഞ്ജലി ബാഗിൽനിന്ന് നീല ഇൻലൻഡ് ലെറ്റർ
എടുത്തു.