ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ മറച്ചുവെക്കുമ്പോഴാണ് ആളുകൾ ചെറുതാകുന്നത്. വേദന പറഞ്ഞതുകൊണ്ടല്ല.
അവൾക്കും തെറ്റുകൾ ഉണ്ടായി.
കോളേജിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ പണം കണ്ടെത്താനുള്ള പരിഹാരങ്ങൾ വളരെ എളുപ്പത്തിൽ പറയും. സ്കോളർഷിപ്പ്, കടം, സഹായം. ഓരോ വാക്കിനുപിന്നിലും നവീന് അനുഭവപ്പെടുന്ന അപമാനം അവൾക്കു മനസ്സിലാകില്ല.
പിന്നീട് അവൾ ക്ഷമ ചോദിക്കും.
അവർ തമ്മിൽ സ്നേഹിക്കുന്നതോടൊപ്പം പഠിക്കുകയും ചെയ്തു.
ആദ്യത്തെ മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും കാലവർഷം എത്തി.
ഒരു വർഷം പൂർത്തിയായ ദിവസം അവർ ഒരുമിച്ച് വായനശാലയിലെത്തി.
ഗോപാലൻ മാഷ് മേശയുടെ വലിപ്പ് തുറന്ന് രണ്ടു പഴയ കടലാസുകൾ പുറത്തെടുത്തു.
അവരുടെ അംഗത്വഫോമുകൾ.
അഞ്ജലി തന്റെ കൈയക്ഷരം വായിച്ചു:
പ്രായം: പതിനാറ്.
ഇഷ്ടങ്ങൾ: മഴയുടെ ശബ്ദം, പഴയ വീടുകൾ, ദൂരെയുള്ള പട്ടണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകൾ.
നവീന്റെ ഫോമിൽ:
ചരിത്രം, വെള്ളം, പേരില്ലാത്ത മനുഷ്യരുടെ കഥകൾ.
“മാഷ് ഇതൊക്കെ സൂക്ഷിച്ചോ?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.
“പുസ്തകങ്ങൾ നോക്കുന്ന ആളാണ് ഞാൻ. കടലാസുകൾ എളുപ്പത്തിൽ കളയില്ല.”
അദ്ദേഹം അവരുടെ ആദ്യത്തെ കത്തുകളും കൊണ്ടുവന്നു.
“ഇവയുടെ പകർപ്പുകൾ എങ്ങനെ?”
“പരിപാടി തുടങ്ങുമ്പോൾ രണ്ടുപേരുടെയും ആദ്യത്തെ ഓരോ കത്തിന്റെയും പകർപ്പ് സൂക്ഷിക്കാമെന്ന് നിങ്ങൾ ഒപ്പിട്ടിരുന്നു. മോശം
ആൾക്കാരെ ഒഴിവാക്കാനുള്ള തന്ത്രമായിരുന്നു ഇത്.”
അഞ്ജലി നവീനെ നോക്കി.
“നിയമം വായിക്കാത്തത് നമ്മൾ രണ്ടുപേരുമാണല്ലോ.”
“അന്ന് മറ്റുകാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധയായിരുന്നു.”
അവർ വായനശാലയുടെ ജനലരികിൽ ഇരുന്ന് ആദ്യത്തെ കത്തുകൾ വീണ്ടും വായിച്ചു.
വാക്കുകൾ അതേപോലെ ആയിരുന്നു. എന്നാൽ വായിക്കുന്നവർ മാറിയിരുന്നു.
അഞ്ജലി ചോദിച്ചു:
“അന്ന് കത്തെഴുതിയ ആളോട് ഇന്ന് എന്തുപറയും?”
നവീൻ ആദ്യത്തെ കത്ത് കൈയിൽ പിടിച്ച് കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
“കുറച്ചുകൂടി ക്ഷമിക്കൂ. അവൾ വരികയാണ്.”
അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ അത് മറയ്ക്കാൻ ചിരിച്ചു.
“അത്രകാലം കാത്തിരിക്കേണ്ടിവന്നില്ലല്ലോ.”
“അന്ന് ആറുദിവസം പോലും വളരെ കൂടുതലായിരുന്നു.”
ഗോപാലൻ മാഷ് അകലെയിരുന്ന് അവരെ നോക്കി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവരിലെ പഴയ സംഘചിത്രത്തിലേക്കു നീങ്ങി. പറയാതെപോയ വാക്കുകളുടെ ഓർമ്മകൾ ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ മുന്നിലിരുന്ന രണ്ടുപേർ തന്റെ പഴയ തെറ്റ് ആവർത്തിക്കാത്തതിൽ അദ്ദേഹത്തിനു ആശ്വാസം തോന്നി.
വൈകുന്നേരം അവർ വള്ളത്തിൽ മടങ്ങി.
ദൂരെയുള്ള വീടുകളിൽ വിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞു. വെള്ളത്തിൽ അവ നീണ്ട സ്വർണവരകളായി. ഒരു വർഷം മുൻപ് ആ കാഴ്ച ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുവെന്ന് സമ്മതിക്കാൻ മടിച്ച പെൺകുട്ടി ഇപ്പോൾ അതിനെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കിയിരുന്നു.
വള്ളത്തിൽ മറ്റാരുമില്ലായിരുന്നു.
അഞ്ജലി പതുക്കെ നവീന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു.
അവൻ ഒരു നിമിഷം തുഴ നിർത്തി.
“എന്താണ്?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.”
“വള്ളം എന്തിനാണ് നിർത്തിയത്?”
“ഒഴുക്ക് നോക്കിയതാണ്.”
“കള്ളം.”
“എങ്ങനെ അറിയാം?”
“നിന്റെ തോളിൽ തലവെച്ചിരിക്കുന്നത് ഞാനാണ്.”
നവീൻ വീണ്ടും തുഴയാൻ തുടങ്ങി.
തോടിലെ വെള്ളം ഒരുകാലത്ത് അവർക്കിടയിലെ ദൂരമായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ അതായിരുന്നു അവർക്ക് ഒരുമിച്ചിരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഇടം.
അധ്യായം 20: കരയിലേക്കെത്തിയ രഹസ്യം
നവീന്റെ കോളേജ് പ്രവേശനകത്ത് വന്ന ദിവസം അവന്റെ വീട്ടിൽ സന്തോഷവും ഭയവും ഒരുമിച്ചെത്തി.
തവിട്ടുനിറമുള്ള കവറിൽ കോളേജിന്റെ മുദ്രയുണ്ടായിരുന്നു. നവീൻ അത് തുറക്കുന്നതിനുമുൻപ് കൈകൾ രണ്ടുതവണ തുടച്ചു. രാഘവൻ വരാന്തയിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. മീനാക്ഷി അടുക്കളവാതിൽക്കൽ നിന്നു. മായ അവന്റെ തോളിനുമുകളിൽകൂടി വായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ചരിത്ര ബിരുദപഠനത്തിന് പ്രവേശനം ലഭിച്ചിരുന്നു.
നവീൻ കത്ത് ഒരിക്കൽ വായിച്ചു. വീണ്ടും വായിച്ചു.
“കിട്ടിയോ?” മായ ചോദിച്ചു.
“കിട്ടി.”
അവൾ സന്തോഷത്തോടെ കൈയടിച്ചു.
മീനാക്ഷി ചിരിച്ചു. രാഘവനും ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ എല്ലാവരുടെയും കണ്ണുകൾ അടുത്തതായി തിരഞ്ഞത് ഫീസിന്റെ വിവരങ്ങളായിരുന്നു.