വീട്ടിൽ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അമ്മ ഭയപ്പെടും. നിന്നോടും പറയാതിരിക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചു. പക്ഷേ ഈ മൗനത്തിനു മറ്റൊരു കാരണം പറയുന്നത് കള്ളമായിരിക്കും.
ഇപ്പോൾ ജോലി വീണ്ടും തുടങ്ങി.
നിനക്ക് ദേഷ്യമുണ്ടാകുമെന്ന് അറിയാം.
അത് അർഹിക്കുന്നുമുണ്ട്.
നിന്റെ നവീൻ.
അഞ്ജലി അന്നുതന്നെ മറുപടി എഴുതി.
പ്രിയപ്പെട്ട നവീൻ,
എനിക്ക് ദേഷ്യമുണ്ടാകുമെന്ന് അറിയാമായിരുന്നെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് എഴുതാതിരുന്നത്?
വേദന ഒളിപ്പിക്കുന്നത് ധൈര്യമല്ല. കാത്തിരിക്കുന്നവരെ ഇരുട്ടിൽ നിർത്തുന്നതാണ്.
നിനക്ക് അസുഖമുണ്ടെന്നറിഞ്ഞാൽ എനിക്ക് വിഷമമാകും. പക്ഷേ ഒന്നും അറിയാതെ ഓരോ ദിവസവും എന്തു സംഭവിച്ചിരിക്കാമെന്ന് ചിന്തിക്കുന്നത് അതിലും മോശമാണ്.
എന്നെ സംരക്ഷിക്കാനെന്ന പേരിൽ സത്യം മറയ്ക്കരുതെന്ന് നമ്മൾ മുമ്പ് വഴക്കിട്ടത് മറന്നോ?
നീ ദൂരെയാണെന്നതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ പഴയ വഴക്കുകൾക്ക് കാലാവധി തീർന്നിട്ടില്ല.
ഇനി ഇങ്ങനെ ചെയ്യരുത്.
ഇത് അപേക്ഷയല്ല.
നിന്റെ അഞ്ജലി.
രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കുശേഷം മറുപടി വന്നു.
പ്രിയപ്പെട്ട അഞ്ജലി,
ശരി.
ഇത് ക്ഷമാപണമാത്രമല്ല.
വാഗ്ദാനമാണ്.
ഇനി ശ്വാസം മുട്ടിയാലും നിന്നോടു പറയും. പക്ഷേ ചെറിയ തലവേദനയ്ക്കും കത്തെഴുതണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടരുത്. തപാൽച്ചെലവ് കൂടും.
നിന്റെ
നവീൻ.
അഞ്ജലി കത്തിന്റെ അരികിൽ എഴുതി:
തമാശ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് കുറ്റം കുറയില്ല.
അയച്ച കത്തിൽ ചേർത്തില്ല. സ്വന്തം ഓർമ്മയ്ക്കായി വെച്ചു.
കാലം കടന്നപ്പോൾ അവരുടെ കത്തുകളിൽ കൗമാരത്തിലെ ആവേശത്തിനു പകരം ദിവസേനയുള്ള ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ നിറഞ്ഞു.
നവീൻ കടം എത്ര തീർന്നുവെന്ന് എഴുതി. പുതിയ വീടിനുള്ള തറയുടെ പണിക്കു പണം അയച്ചതും മായയുടെ അടുത്തവർഷ ഫീസിനെപ്പറ്റിയും. പുതിയ തൊഴിലാളിയെ ജോലി പഠിപ്പിക്കേണ്ടിവന്നതും ശമ്പളം അല്പം കൂടിയതും. മാസാവസാനത്തിൽ സ്വന്തമായി ചെറിയൊരു തുക മാറ്റിവെക്കുന്നതും.
അഞ്ജലി കോളേജിലെ പഠനം, റിപ്പോർട്ടിങ് പരിശീലനം, ആദ്യമായി പരിചയമില്ലാത്ത ഒരാളോട് അഭിമുഖത്തിനായി ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ച ഭയം, പ്രസിദ്ധീകരിക്കാത്ത ലേഖനങ്ങളുടെ നിരാശ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് എഴുതി.
മൂന്നാം വർഷത്തിന്റെ മഴക്കാലത്ത് ഹോസ്റ്റൽ വരാന്തയിൽ അഞ്ജലി ഒറ്റയ്ക്കുനിന്നു.
നഗരത്തിലെ മഴ കുട്ടനാട്ടിലെ മഴയിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. കോൺക്രീറ്റ് മേൽക്കൂരകളിലും ബസുകളുടെ മുകളിലും റോഡിലെ വെള്ളക്കെട്ടുകളിലും ശബ്ദം കഠിനമായി പതിക്കും. തോടിൽ വൃത്തങ്ങൾ വരയ്ക്കാൻ സ്ഥലമില്ല. ചാലിലൂടെ മഴവെള്ളം വേഗം ഒഴുകിപ്പോകും.
വാർഡൻ അവളുടെ പേര് വിളിച്ചു.
“ഒരു വിദേശക്കത്തുണ്ട്.”
അഞ്ജലി താഴേക്കോടി.
നവീന്റെ കത്ത്.
പ്രിയപ്പെട്ട അഞ്ജലി,
ഇവിടെ ചൂടാണ്. നീ ഈ കത്ത് വായിക്കുമ്പോൾ അവിടെ മഴയായിരിക്കാം.
വീട്ടിലെ കടത്തിന്റെ ഭൂരിഭാഗവും തീർന്നു. വീടുപണി നന്നായി പോകുന്നു എന്ന് അമ്മ എഴുതി. അച്ഛന്റെ ചികിത്സയ്ക്കും പണം അയച്ചു. മായ പഠനം തുടരുന്നു.
ഞാൻ പോയപ്പോൾ അവൾ കുട്ടിയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ വരുന്ന കത്തുകളിൽ എന്നെ ഉപദേശിക്കും.
ഈ മാസം മുതൽ മറ്റൊരു കണക്ക് തുടങ്ങി.
ഇവിടെനിന്ന് മടങ്ങാനുള്ള പണം വേർതിരിച്ചുവെക്കാൻ തുടങ്ങി.
തീയതി പറയുന്നില്ല.
പക്ഷേ ഈ പ്രാവശ്യം തിരിച്ചുവരവ്
വെറും വാഗ്ദാനമല്ല.
സ്നേഹത്തോടെ,
നിന്റെ നവീൻ.
അഞ്ജലി കത്ത് നെഞ്ചോടു ചേർത്തില്ല.
കുട്ടിക്കാലത്തെ കഥകളിലെ നായികമാർ ചെയ്യുന്ന അത്തരം പ്രവൃത്തികൾ ഇപ്പോഴും അവൾക്കിഷ്ടമല്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ കത്ത് മടക്കുന്നതിനു മുൻപ് അവസാനത്തെ വരി മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ വീണ്ടും വായിച്ചു.
പിന്നെ മറ്റൊരു തവണകൂടി.
അധ്യായം 23: മൂന്നുവർഷത്തിനുശേഷം
മൂന്നുവർഷത്തിനുശേഷം തിരിച്ചു കുട്ടനാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ആദ്യം നവീൻ ശ്രദ്ധിച്ചത് വെള്ളത്തിന്റെ മാറ്റമല്ല.
അമ്മയുടെ മുടിയിലെ നരയായിരുന്നു.
ബസിൽനിന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ മീനാക്ഷി മുന്നോട്ടുവന്ന് അവന്റെ മുഖത്ത് കൈവെച്ചു. കത്തുകളിൽ അസുഖത്തെക്കുറിച്ചും ചൂടിനെക്കുറിച്ചും ക്ഷീണത്തെക്കുറിച്ചും വായിച്ചിരുന്നെങ്കിലും മുന്നിൽ നിന്ന മകനെ തൊട്ടുനോക്കാതെ അവൾക്ക് വിശ്വാസമായില്ല.