കഴിഞ്ഞ ഞായറാഴ്ച ഞങ്ങളെ കടൽ കാണാൻ കൊണ്ടുപോയി. ആദ്യമായി ഇത്ര വലിയ വെള്ളം കാണുന്നു. മറുകര എവിടെയാണെന്ന് കാണാനാവില്ല. തിരകൾ തുടർച്ചയായി വരും.
അവയ്ക്ക് തുഴയുടെ ശബ്ദമില്ല. കടലിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നപ്പോൾ മനുഷ്യൻ വളരെ ചെറുതാണെന്നു തോന്നണം. എനിക്ക് പകരം നമ്മുടെ ചെറിയ തോടാണ് ഓർമ്മ വന്നത്.
ഇവിടെ വെള്ളത്തിനു മറുകര കാണാനാകില്ല. പക്ഷേ എനിക്ക് നമ്മുടെ ചെറിയ തോടാണ് കൂടുതൽ വലുതായി തോന്നുന്നത്. അതിന്റെ മറുകരയിൽ നീ ഉണ്ടായിരുന്നതുകൊണ്ടാവാം.
നിന്റെ നവീൻ.
ആ വരി അഞ്ജലി സ്വന്തം ഡയറിയിലേക്കു പകർത്തിവെച്ചു.
അടുത്ത വർഷം അവൾക്ക് നഗരത്തിലെ കോളേജിൽ ജേർണലിസം പ്രവേശനം ലഭിച്ചു.
പ്രവേശനകത്ത് വായിച്ചപ്പോൾ ആദ്യം നവീനോട് പറയണമെന്നു തോന്നി. പക്ഷേ കത്തെഴുതി എത്തുമ്പോഴേക്കും ആഴ്ചകൾ കടക്കും. ഉടനെ പറയാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ അസ്വസ്ഥത അവൾ ആദ്യമായി മുഴുവൻ അനുഭവിച്ചു.
ഹോസ്റ്റലിലേക്കു മാറുന്നതിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ നടക്കുമ്പോഴാണ് അച്ഛന് വീണ്ടും സ്ഥലംമാറ്റ ഉത്തരവ് വന്നത്.
ഈ തവണ കുട്ടനാട്ടിൽനിന്ന് മറ്റൊരു ജില്ലയിലേക്ക്.
അച്ഛൻ തവിട്ടുനിറമുള്ള കവർ മേശപ്പുറത്തുവെച്ചപ്പോൾ അഞ്ജലി പതിനാറുകാരിയായിരുന്നപ്പോലെ നിലവിളിച്ചില്ല. കടലാസ് കൈയിലെടുത്ത് സ്ഥലപ്പേര് വായിച്ചു. ചേരേണ്ട തീയതി നോക്കി.
“കോളേജിൽ ചേരുന്നതിനു മുൻപേ പോകുമോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“പോകണം.”
അമ്മ അടുക്കളവാതിലിൽ
നിന്നു.
“ഇവിടം വിടാൻ നിനക്ക് വിഷമമില്ലേ?” അമ്മ ചോദിച്ചു.
അഞ്ജലി ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ഈ വീട്ടിലെത്തിയ ആദ്യത്തെ ദിവസം അവൾ ചുവരിനോട് മുഖം തിരിച്ച് കിടന്നിരുന്നു. പുറത്തേക്കിറങ്ങിയാൽ സ്ഥലത്തെ വെറുക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങാതിരുന്നാലും ഈ സ്ഥലം അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“ഉണ്ട്,” അവൾ പറഞ്ഞു.
പെട്ടികൾ വീണ്ടും തുറന്നു. പുസ്തകങ്ങൾ പൊതിഞ്ഞു. പാത്രങ്ങൾ പത്രക്കടലാസിൽ ചുറ്റി. ചുവരുകളിൽനിന്ന് ചിത്രങ്ങൾ എടുത്തപ്പോൾ അവ ഉണ്ടായിരുന്ന ഭാഗം മാത്രം തെളിഞ്ഞ നിറത്തിൽ ശേഷിച്ചു.
അഞ്ജലി തന്റെ മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കുനിന്നു.
‘രമ്യ, 1989.’
‘രജീഷ്, 1991.’
കഴിഞ്ഞ താമസക്കാരുടെ ഉയരക്കുറിപ്പുകൾ ഇപ്പോഴും ചുവരിലുണ്ടായിരുന്നു.
വീടുകൾ മനുഷ്യരെ ഓർക്കുമോ എന്നു ആദ്യ ദിവസം അവൾ ചിന്തിച്ചിരുന്നു.
മേശയിൽനിന്ന് പെൻസിൽ എടുത്ത് പഴയ കുറിപ്പുകൾക്കു താഴെ അവൾ എഴുതി:
അഞ്ജലി, 1998.
ഉയരം അടയാളപ്പെടുത്തിയില്ല.
ഈ വീട്ടിൽ വന്നതിനും പോകുന്നതിനുമിടയിൽ വളർന്നത് ശരീരമല്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
അവസാനത്തെ ദിവസം കടവിലേക്കിറങ്ങി.
പടികളിൽ പായൽ കുറവായിരുന്നു. വേനലായതിനാൽ വെള്ളം താഴ്ന്നു. നവീന്റെ പഴയ വള്ളം അക്കരെ കെട്ടിയിരുന്നു. ഇപ്പോൾ രാഘവന്റെ ബന്ധുവാണ് ഓടിക്കുന്നത്. പലകകൾ മാറ്റിയിരുന്നു.
വശത്ത് പുതിയ താർ. എങ്കിലും വള്ളത്തിന്റെ രൂപം തിരിച്ചറിയാം.
അഞ്ജലി താഴത്തെ പടിയിൽ ഇരുന്ന് കൈ വെള്ളത്തിലിട്ടു.
തണുത്ത വെള്ളം വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകി.
ഒരു സ്ഥലത്തെ വിട്ടുപോകുമ്പോൾ അതിന്റെ കുറച്ചു ഭാഗം കൈയിൽ എടുത്തുകൊണ്ടുപോകാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്നു തോന്നി. എന്നാൽ വെള്ളം പിടിച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴെല്ലാം വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ ഒഴുകിപ്പോയി.
വായനശാലയിൽ ഗോപാലൻ മാഷ് അവളെ കാത്തിരുന്നു.
മരപ്പെട്ടി പഴയ സ്ഥാനത്ത് തന്നെ. ഇപ്പോൾ അതിന്റെ മുകളിൽ
പുതിയ നിറത്തിൽ ‘തൂലികാസൗഹൃദവേദി’ എന്നു എഴുതിയിരുന്നു.
“കോളേജിലും ഇവിടെത്തെ അംഗത്വം തുടരുമോ?” മാഷ് ചോദിച്ചു.
“കത്തുകൾ വരുമെങ്കിൽ.”
“വിലാസം മാറിയാൽ തപാൽവകുപ്പിനോടു പറയണം. എനിക്കല്ല.”
അദ്ദേഹം രജിസ്റ്ററിനകത്ത് നിന്നു മടക്കിവെച്ച ഒരു കടലാസ് എടുത്തു.
അഞ്ജലിയുടെ ആദ്യത്തെ അംഗത്വഫോമിന്റെ പകർപ്പ്.
പ്രായം: പതിനാറ്.
ഇഷ്ടങ്ങൾ: മഴയുടെ ശബ്ദം, പഴയ വീടുകൾ, ദൂരെയുള്ള പട്ടണങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകൾ.
“ഇത് എനിക്കാണോ?”
“നിന്റെ സാധനം നിനക്ക് തന്നതാണ്. വികാരാധീനയാകേണ്ട.”