അഞ്ജലി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കടലാസ് വാങ്ങി.
“മാഷ് ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ…”
“നിങ്ങൾ പരസ്പരം കണ്ടെത്താൻ മറ്റൊരു വഴി കണ്ടേനേ.”
“ഉറപ്പാണോ?”
“അല്ല. പക്ഷേ നല്ല കഥകളിൽ അങ്ങനെ പറയണം.”
അഞ്ജലി മാഷിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിരലുകൾ മെലിഞ്ഞിരുന്നു. കൈയിൽ ചെറിയ വിറയലുണ്ടായിരുന്നു.
“മാഷ് ശ്രദ്ധിക്കണം.”
“നീ പത്രപ്രവർത്തകയായിട്ട് ആദ്യം എന്നെ ഉപദേശിക്കാനാണോ?”
“ഞാൻ വീണ്ടും വരും.”
“തിരികെ വരുന്നവരുടെ തീയതി ഞാൻ കുറിച്ചുവെക്കാറില്ല.”
അവൾ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ മാഷ് വിളിച്ചു:
“അഞ്ജലി.”
അവൾ തിരിഞ്ഞു.
“സ്ഥലങ്ങൾ വിട്ടുപോയാലും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന നിന്റെ രൂപം ഇല്ലാതാകില്ല.”
അഞ്ജലി മറുപടി പറയാനായില്ല.
കുട്ടനാട് വിടുന്ന ദിവസം അച്ഛൻ അവളെ വിളിച്ചു.
മേശപ്പുറത്ത് ചെറിയൊരു ടിൻപെട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ തുറന്നു.
നവീന്റെ കത്തുകൾ.
ഒന്നാം കത്ത് മുതൽ പേരെഴുതിയ അവസാനത്തെ കത്തുവരെ. അവൾ അമർത്തിവെച്ച മഞ്ഞപ്പൂവും മരബുക്ക്മാർക്കും അതിനകത്തുണ്ടായിരുന്നു.
“ഞാൻ വായിച്ചിട്ടില്ല,” അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.
അഞ്ജലി അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
“വിശ്വസിക്കുന്നു.”
അച്ഛൻ ജനലിനു പുറത്തേക്കു നോക്കി.
“അവൻ തിരികെവന്നാൽ ജീവിതം എന്താണെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ ഒരാളായി വരണം. സ്നേഹം മാത്രം കൊണ്ട് കുടുംബം നടത്താൻ പറ്റില്ല.”
പ്രസംഗിക്കാനിരുന്ന പഴയ അഞ്ജലി
അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു നിമിഷം ഉയർന്നു. പക്ഷേ അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു:
“അതറിയാനാണ് അവൻ പോയത്.”
അച്ഛൻ അവളെ നോക്കി.
പൂർണ്ണസമ്മതമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പഴയ എതിർപ്പിന്റെ കാഠിന്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“നീയും മനസ്സിലാക്കണം,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
“ഞാനും അതിനാണ് പോകുന്നത്.”
കോളേജ് ഹോസ്റ്റലിലെ ജീവിതം അഞ്ജലിയെ മറ്റൊരു ലോകത്തിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി.
ഒരു മുറിയിൽ നാലു പെൺകുട്ടികൾ. രാത്രി വൈകിയും സംസാരങ്ങൾ. ക്ലാസുകൾ. അസൈൻമെന്റുകൾ. നഗരബസുകൾ. ലൈബ്രറികൾ. പത്രോഫീസ് സന്ദർശനങ്ങൾ. ആദ്യം എഴുതിയ വാർത്ത അധ്യാപകൻ മുഴുവൻ തിരുത്തി.
രണ്ടാമത്തേതിൽ തലക്കെട്ട് മാത്രം മാറ്റി. ക്യാമ്പസ് പത്രത്തിൽ അവളുടെ ചെറിയൊരു ലേഖനം പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ദിവസം മൂന്നു പകർപ്പുകൾ വാങ്ങി.
ഒന്ന് മാതാപിതാക്കൾക്ക്.
ഒന്ന് ഗോപാലൻ മാഷിനു.
ഒന്ന് നവീനു.
എന്നാൽ കത്തുകളുടെ ഇടവേള കൂടിത്തുടങ്ങി.
ആദ്യം ആഴ്ചതോറും എഴുതിയ നവീൻ പിന്നീട് രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കൊരിക്കൽ എഴുതി. ഗോഡൗണിൽ ജോലി കൂടിയതായി പറഞ്ഞു. പുതിയ ശാഖയിലേക്കു സാധനങ്ങൾ അയയ്ക്കേണ്ടിവന്നതിനാൽ രാത്രി വൈകുമെന്ന് എഴുതി.
ശേഷം മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ.
അഞ്ജലി ഓരോ വൈകലിനും കാരണം കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
ജോലി.
തപാൽ.
അസുഖം.
പണം.
അല്ലെങ്കിൽ കത്തുകൾക്ക് പറയാനുള്ളത് തീരുന്നുണ്ടോ?
അവളുടെ കത്തുകളും മാറി. കോളേജിലെ ഓരോ ദിവസവും വിശദമായി എഴുതുന്നതിനു പകരം പ്രധാനപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം. പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ആദ്യലേഖനം. ഹോസ്റ്റൽ മേൽക്കൂരയിൽനിന്നു കണ്ട മഴ.
അച്ഛന്റെ പുതിയ ഓഫീസ്. അമ്മയുടെ കത്തിൽ വന്ന വീട്ടുവാർത്തകൾ.
ഒരു തവണ രണ്ടുമാസം നവീന്റെ കത്ത് വന്നില്ല.
ആദ്യമാസം അഞ്ജലി ക്ഷമിച്ചു.
രണ്ടാമത്തെ മാസത്തിന്റെ ആദ്യ ആഴ്ചയിൽ ദേഷ്യം വന്നു.
രണ്ടാം ആഴ്ചയിൽ പേടി.
സുരേഷിന്റെ നാട്ടിലെ വിലാസത്തിലേക്കു ചോദിക്കണോ
എന്നു വിചാരിച്ചു. രമേശിനു കത്തെഴുതാമോ? നവീന്റെ വീട്ടിൽ ഭയം ഉണ്ടാക്കരുത്. ഒരുപക്ഷേ അവർക്കും വിവരം ഇല്ലെങ്കിൽ?
ഓരോ വിദേശവാർത്തയും വായിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ദുബായ് എന്ന വാക്ക് തിരഞ്ഞു. ജോലി അപകടം, അസുഖം, വിസ പ്രശ്നം. സ്വന്തം ചിന്തകൾ നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാതെപോയി.
അറുപത്തിയെട്ടാം ദിവസം കത്ത് വന്നു.
പ്രിയപ്പെട്ട അഞ്ജലി,
മറുപടി വൈകിയതിനു ക്ഷമിക്കണം എന്ന് എഴുതുന്നത് മതിയാകില്ലെന്ന് അറിയാം.
എനിക്ക് അസുഖമായിരുന്നു. ആദ്യം പനി. പിന്നെ നെഞ്ചിൽ അണുബാധയാണെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു. കുറച്ചുദിവസം ജോലിക്കുപോയില്ല. ആശുപത്രിയിലായിരുന്നില്ല. മുറിയിൽ വിശ്രമിച്ചു. ഇപ്പോൾ സുഖമാണ്.