“പട്ടണത്തിലെ ചേച്ചിക്ക് അടുപ്പിന്റെ പുക അറിയില്ല.”
“നിന്നേക്കാൾ കൂടുതൽ അറിയാം.”
“അപ്പോൾ എന്തിനാണ് കരയുന്നത്?”
“സന്തോഷംകൊണ്ട്.”
വൈകുന്നേരം അഞ്ജലിയെ വീട്ടിലെത്തിക്കാൻ നവീൻ വള്ളമെടുത്തു.
കുറച്ചുനേരം ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
പിന്നെ അവൻ ചോദിച്ചു:
“വീട് കണ്ടപ്പോൾ എന്തു തോന്നി?”
“നിന്റെ വീടല്ലേ.”
“അതല്ല.”
“പിന്നെ?”
“നീ കണ്ടശേഷം എന്നെ വേറെ രീതിയിൽ നോക്കുമെന്ന് വിചാരിച്ചു.”
അഞ്ജലി അവന്റെ മുഖത്തേക്കു തിരിഞ്ഞു.
“നിന്റെ വീട് ഇന്ന് കണ്ടു. നിന്നെ നേരത്തേ കണ്ടതാണ്.”
നവീൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ തുടർന്നു:
“വീടിന്റെ മേൽക്കൂര ചോരുന്നത് നിന്നെക്കുറിച്ച് പുതിയതായി എന്ത് പറയാനാണ്?”
“പലതും.”
“എന്ത്?”
“എനിക്ക് ഇല്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ.”
“എനിക്ക് നിന്റെ വീട്ടിൽ ഇല്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ കാണാം. നിനക്ക് എന്റെ വീട്ടിൽ ഉള്ള കാര്യങ്ങൾ കാണാം. അതുകൊണ്ട് നമ്മൾ ആരാണെന്നു മാറുമോ?”
നവീൻ വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കി.
“നീ ചിലപ്പോൾ കത്തിലെ എയെപ്പോലെ സംസാരിക്കും.”
“ചിലപ്പോൾ?”
“മറ്റു സമയങ്ങളിൽ വള്ളത്തിൽ തർക്കിക്കുന്ന അഞ്ജലി.”
“ഏതാണ് ഇഷ്ടം?”
“രണ്ടുപേരെയും.”
അഞ്ജലി ചിരിച്ചു.
കാലങ്ങൾ മാറിവന്നു. അവരുടെ ഇഷ്ടം കൂടിയും. പരീക്ഷാക്കാലം അടുത്തപ്പോൾ അവരുടെ കൂടിക്കാഴ്ചകൾ ചെറുതായി.
നവീന്റെ അവസാനവർഷ പരീക്ഷയായിരുന്നു. കോളേജ് അപേക്ഷകളും പരീക്ഷകളും വീട്ടിലെ ജോലികളും ഒരുമിച്ചെത്തി. രാഘവന്റെ
മുട്ടുവേദന കൂടിയതിനാൽ രാവിലെ യാത്രകളുടെ ഭൂരിഭാഗവും നവീൻ ഏറ്റെടുത്തു.
പരീക്ഷാദിവസങ്ങളിൽ അഞ്ജലി വള്ളയാത്രയിൽ അവനോട് തർക്കിച്ചില്ല.
അതുതന്നെ നവീനെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
“നീ എന്താണ് ഒന്നും പറയാത്തത്?”
“പഠിച്ചത് ഓർക്കൂ.”
“നീ മിണ്ടാതിരുന്നാൽ അതാണ് ശ്രദ്ധയിൽ വരുന്നത്.”
“അപ്പോൾ ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടേ?”
“വേണ്ട. എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കൂ.”
“പരീക്ഷയെക്കുറിച്ച്?”
“അല്ല.”
“അരവിന്ദിനെക്കുറിച്ച്?”
“മിണ്ടാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.”
ഓരോ പരീക്ഷയ്ക്കുമുമ്പും അഞ്ജലി ചെറുകടലാസിൽ കുറിപ്പെഴുതി നൽകും.
ചരിത്രപരീക്ഷയുടെ ദിവസം:
രാജാക്കന്മാരുടെ വർഷങ്ങൾ മറന്നാലും പേരില്ലാത്ത മനുഷ്യരെ മറക്കരുത്.
ഇംഗ്ലീഷ് പരീക്ഷയുടെ ദിവസം:
ഉത്തരം അറിയില്ലെങ്കിൽ നല്ല കൈയക്ഷരത്തിൽ എഴുതുക. അധ്യാപകൻ കരുണ കാണിച്ചേക്കാം.
ഗണിതപരീക്ഷയുടെ ദിവസം:
എനിക്ക് കണക്കറിയില്ല. അതുകൊണ്ട് ആശംസ മാത്രം.
നവീൻ ഓരോ കുറിപ്പും ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ സൂക്ഷിച്ചു.
അവസാന പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ ദിവസം അവൻ അഞ്ജലിക്കായി ചെറിയൊരു മഞ്ഞപ്പൂ കൊണ്ടുവന്നു. പാടത്തിന്റെ അരികിൽ വളർന്ന കാട്ടുപൂവ്.
“ഇത് എന്തിനാണ്?”
“പരീക്ഷ തീർന്നതിന്.”
“പരീക്ഷ എഴുതിയത് നീയല്ലേ? പൂവ് എനിക്കെന്തിന്?”
“നീ എല്ലാ ദിവസവും കുറിപ്പ് തന്നില്ലേ?”
“അതിനുള്ള കൂലിയാണോ?”
“എല്ലാം കണക്കല്ലെന്ന് നീ തന്നെയല്ലേ പറഞ്ഞത്?”
അഞ്ജലി പൂവ് വാങ്ങി.
അത് രണ്ടുദിവസത്തിനുള്ളിൽ വാടി. പക്ഷേ അവൾ എൻ. എഴുതിയ ആദ്യത്തെ കത്തിനുള്ളിൽ അമർത്തിവെച്ചു.
വേനൽ വന്നു.
തോട്ടിലെ വെള്ളം താഴ്ന്നു. വരമ്പുകൾ വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു. പാടങ്ങളിൽ കൊയ്ത്തിന്റെ തിരക്ക്. മഴക്കാലത്ത് നിറഞ്ഞിരുന്ന തോട് ഇപ്പോൾ ശാന്തമായി.
അവരുടെ ബന്ധവും കാലാവസ്ഥകളുടെ മാറ്റം പോലെ വളർന്നു.
ആദ്യത്തെ ആവേശത്തിനപ്പുറം ചെറിയ അസ്വസ്ഥതകളും വന്നു.
നവീൻ ചില ദിവസങ്ങളിൽ വീട്ടിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ പറയാതെ മിണ്ടാതിരിക്കും. അഞ്ജലി ചോദിച്ചാൽ “ഒന്നുമില്ല” എന്നു
പറയും.
“എല്ലാം ഒറ്റയ്ക്ക് ശരിയാക്കണമെന്നു കരുതേണ്ട,” അവൾ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു.
“നിന്നോട് പറഞ്ഞാൽ മാറുമോ?”
“മാറാത്ത കാര്യങ്ങൾ പറയരുതെന്നുണ്ടോ?”
“നിനക്ക് വിഷമമാകും.”
“എനിക്ക് വിഷമമാകണമോ എന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് നീയാണോ?”
അവരുടെ വഴക്ക് രണ്ടുദിവസം നീണ്ടു.
ഒടുവിൽ നവീൻ കത്തെഴുതി:
നിന്നോട് സത്യം മറയ്ക്കുന്നത് സംരക്ഷണമല്ലെന്ന് മനസ്സിലായി. പക്ഷേ ചില കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞാൽ നിന്റെ കണ്ണിൽ ഞാൻ ചെറുതാകുമോ എന്ന പേടിയുണ്ട്.
അഞ്ജലി മറുപടി എഴുതി: