ഓരോ വൃത്തവും പൂർണ്ണമാകുന്നതിനു
മുൻപ് മറ്റൊന്ന് വന്ന് അതിനെ തൊട്ടു.
അധ്യായം 5: വള്ളക്കാരന്റെ മകൻ
രാവിലെ അഞ്ചുമണിക്ക് നവീന്റെ അമ്മ വിളിക്കുന്നതിനു മുൻപേ അവൻ ഉണർന്നിരുന്നു.
മേൽക്കൂരയുടെ ഒരു കോണിൽനിന്ന് വെള്ളം തുള്ളിവീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ മഴ നിലച്ചെങ്കിലും ഓടുകൾക്കിടയിൽ കെട്ടിയ വെള്ളം അകത്തേക്ക് പതിക്കുകയായിരുന്നു. തറയിൽ അമ്മ വെച്ചിരുന്ന അലുമിനിയം പാത്രത്തിൽ ഓരോ തുള്ളിയും വീഴുമ്പോൾ ഒരേ ശബ്ദം ആവർത്തിച്ചു.
ടക്.
ടക്.
ടക്.
ഇരുട്ടിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് നവീൻ ആ ശബ്ദം എണ്ണി. നൂറുവരെ എത്തിയപ്പോൾ വീണ്ടും ഒന്നിൽനിന്ന് തുടങ്ങി. ഉറക്കം തിരിച്ചുവരില്ലെന്ന് മനസ്സിലായതോടെ അവൻ എഴുന്നേറ്റു.
വീട്ടിൽ ആകെ രണ്ടു മുറികളേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മുൻവശത്തെ മുറി പകൽ സ്വീകരണമുറിയും രാത്രിയിൽ നവീന്റെയും അച്ഛന്റെയും കിടപ്പുമുറിയുമായി മാറും. പിന്നിലെ മുറിയിൽ അമ്മയും അനുജത്തി മായയും ഉറങ്ങും.
അടുക്കള വീടിനോടു ചേർത്ത് പിന്നീട് പണിതതായിരുന്നു. മഴ ശക്തമായാൽ അവിടത്തെ മൺചുവരുകൾ കുതിർന്നുപോകും.
നിലത്ത് വിരിച്ചിരുന്ന പായ ചുരുട്ടിവെച്ച് നവീൻ വാതിൽ തുറന്നു. പുലർച്ചെ പൂർണ്ണമായി തെളിഞ്ഞിരുന്നില്ല. തോടിനു മീതെ നേർത്ത മഞ്ഞ്. തെങ്ങുകളുടെ നിഴൽ വെള്ളത്തിൽ അലിഞ്ഞുകിടന്നു.
കടവിൽ അവരുടെ വള്ളം കെട്ടിയിരുന്നു.
നവീൻ അകത്തുനിന്ന് പഴയൊരു തുണിയെടുത്ത് വള്ളത്തിനരികിലേക്കു നടന്നു. രാത്രിയിൽ കെട്ടിയ വെള്ളം കോരിക്കളഞ്ഞു. പലകയ്ക്കിടയിലെ ചെറിയ വിള്ളലിൽ തുണി തിരുകിവെച്ചു. അടുത്ത മാസം വള്ളം കരയ്ക്കുകയറ്റി അറ്റകുറ്റപ്പണി ചെയ്യണമെന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.
അടുത്ത മാസം എന്നത് അവരുടെ വീട്ടിൽ പലപ്പോഴും ഒരിക്കലും എത്താത്ത കാലമായിരുന്നു.
“നീ എന്തിനാ ഇത്ര നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റത്?”
പിന്നിൽ അച്ഛന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
രാഘവൻ കടവിലേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നു. മുണ്ടിന്റെ കോന്തല ഉയർത്തിക്കുത്തിയിരുന്നു.
മുഖം വീർത്തതുപോലെ തോന്നി. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചുമാസങ്ങളായി രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുട്ടുകൾക്ക് വേദനയുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അതിനെക്കുറിച്ച് ആരോടും പറയാറില്ല.
“ഉറക്കം പോയി,” നവീൻ പറഞ്ഞു.
“ഇന്നലെ വൈകിയല്ലേ കിടന്നത്?”
“പഠിക്കാനുണ്ടായിരുന്നു.”
“പുസ്തകം വായിച്ചാൽ മാത്രം പരീക്ഷ പാസാകില്ല. ഉറങ്ങുകയും വേണം.”
നവീൻ ചിരിച്ചു.
“എന്തിനാണ് ചിരിക്കുന്നത്?”
“അച്ഛൻ പുസ്തകം വായിക്കരുതെന്ന് പറയുന്നതു കേട്ടപ്പോൾ.”
“ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ല.”
രാഘവൻ വള്ളത്തിനുള്ളിൽ നോക്കി. നവീൻ തിരുകിവെച്ച തുണി എടുത്ത് വീണ്ടും മറ്റൊരു രീതിയിൽ വെച്ചു.
“ഇത് ഇങ്ങനെ വെച്ചാൽ മതി. നീ തുഴ എടുക്ക്. ആറുമണിക്ക് അപ്പുറത്തെ പാൽക്കാരനെ കൊണ്ടുവരണം.”
“അച്ഛൻ വരേണ്ട. ഞാൻ പോകാം.”
“നിനക്ക് സ്കൂളില്ലേ?”
“സമയമുണ്ട്.”
രാഘവൻ മകനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ നന്ദിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അദ്ദേഹം അത് വാക്കുകളാക്കിയില്ല.
“അപ്പോൾ വേഗം പോയിവാ.”
നവീൻ വള്ളത്തിന്റെ കയർ അഴിച്ചു.
ഈ കടവിൽനിന്ന് വള്ളമെടുക്കാൻ പഠിച്ചപ്പോൾ അവന് ഒൻപതു വയസ്സായിരുന്നു. ആദ്യം തുഴ വെള്ളത്തിൽ ഉറപ്പിക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഒഴുക്ക് വള്ളത്തെ തിരിക്കുമ്പോൾ ഭയപ്പെട്ട് കരഞ്ഞിരുന്നു. അച്ഛൻ കരയിൽ നിന്ന് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു:
“വെള്ളത്തോട് യുദ്ധം ചെയ്യരുത്. അത് എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നതെന്ന് ആദ്യം നോക്ക്.”
അന്നതിന്റെ അർത്ഥം വള്ളം തുഴയുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണെന്ന് നവീൻ കരുതി. വളർന്നപ്പോൾ പല കാര്യങ്ങൾക്കും അത് ബാധകമാണെന്ന് മനസ്സിലായി.
ഒഴുക്കിനെ എതിർത്ത് മാത്രം എവിടെയും എത്താനാകില്ല.
പക്ഷേ ഒഴുക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നിടത്തേക്ക് മാത്രം പോകേണ്ടതുമില്ല.
വള്ളം തോടിന്റെ നടുവിലെത്തിയപ്പോൾ കിഴക്കൻ ആകാശം തെളിഞ്ഞുതുടങ്ങി. ഏതോ വീട്ടിൽ റേഡിയോ പ്രവർത്തിച്ചു. വാർത്തയ്ക്കുമുമ്പുള്ള സംഗീതം വെള്ളത്തിനു മുകളിലൂടെ ഒഴുകിവന്നു. ഒരു കടവിൽ രണ്ട് സ്ത്രീകൾ പാൽക്കുപ്പികളുമായി കാത്തുനിന്നു. മറ്റൊരിടത്ത്