നിങ്ങൾ ഒരു സ്ഥലം വിട്ടുപോകേണ്ടിവന്നിട്ടുണ്ടോ എന്നു ചോദിച്ചു. ഇല്ല. പക്ഷേ ഒരിക്കൽ പോകേണ്ടിവരും എന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.
ഇവിടെനിന്ന് പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളുണ്ട്. പുറംലോകത്ത് എത്രയോ വഴികളുണ്ടെന്നു പത്രങ്ങളിൽ വായിക്കുന്നു. വലിയ നഗരങ്ങൾ, സർവകലാശാലകൾ, ആരും ആരെയും അറിയാത്ത തെരുവുകൾ. എവിടെനിന്നാണ് വന്നതെന്ന് ചോദിക്കാത്ത ആളുകൾ.
എന്നാൽ പോകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ ഈ സ്ഥലം എന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കുമോ എന്നൊരു സംശയവുമുണ്ട്. ചില സ്ഥലങ്ങൾ നമ്മൾ താമസിക്കുന്ന ഭൂമിയല്ല. നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വളരുന്ന വേരുകളാണ്.
അവ മുറിച്ചാൽ പോകാൻ സാധിക്കും. പക്ഷേ പഴയതുപോലെ ജീവിക്കാൻ സാധിക്കുമോ എന്നറിയില്ല.
അഞ്ജലി കത്ത് നെഞ്ചിനരികിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചില്ല. കഥകളിലെ നായികമാർ ചെയ്യുന്ന അത്തരം പ്രവൃത്തികൾ അവൾക്ക് ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു.
എങ്കിലും താൾ മടക്കുന്നതിനുമുമ്പ് അവസാനത്തെ ഭാഗം ഒരിക്കൽക്കൂടി വായിച്ചു.
അവൾക്ക് അറിയാത്ത എൻ., രാവിലെ കണ്ട നവീനേക്കാൾ എത്ര വ്യത്യസ്തനാണ്.
ഒരാൾക്ക് ഒരേസമയം ഇത്ര പരുക്കനും ഇത്ര മൃദുവുമാകാൻ കഴിയുമോ എന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചില്ല.
കാരണം അവർ രണ്ടുപേരാണെന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു.
അധ്യായം 7: ഉൾനാടൻ കത്തുകൾ
ആദ്യത്തെ കത്തിനുശേഷം ആഴ്ചകൾക്ക് മറ്റൊരു അളവ് ലഭിച്ചു.
തിങ്കൾ, ചൊവ്വ, ബുധൻ എന്നിങ്ങനെയല്ല അഞ്ജലി ദിവസങ്ങളെ എണ്ണിയത്. കത്തു കൊടുത്ത
ദിവസം, മറുപടി പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ദിവസം, മറുപടി ലഭിച്ച ദിവസം എന്നിങ്ങനെയായിരുന്നു.
ഗോപാലൻ മാഷ് സാധാരണ വ്യാഴാഴ്ചകളിലാണ് കത്തുകൾ കൈമാറിയത്. എന്നാൽ അഞ്ജലിയും നവീനും വ്യാഴാഴ്ചവരെ കാത്തിരിക്കാതെ കത്തുകൾ പെട്ടിയിൽ ഇടാൻ തുടങ്ങി. ചിലപ്പോൾ തിങ്കളാഴ്ച നൽകിയ കത്തിന് ബുധനാഴ്ച മറുപടി കിട്ടും. ചിലപ്പോൾ അഞ്ചുദിവസം ഒന്നുമുണ്ടാവില്ല.
അത്തരം ദിവസങ്ങളിൽ ഇരുവരും തങ്ങൾക്ക് യാതൊരു നിരാശയുമില്ലെന്നു നടിച്ചു.
അഞ്ജലി ഗ്രന്ഥശാലയിലെത്തി പതിവിലധികം നേരം പുസ്തകങ്ങൾ തിരയും. ഗോപാലൻ മാഷ് കവർ എടുത്തുകൊടുക്കാത്തപക്ഷം ചോദിക്കുകയില്ല. ഒടുവിൽ നിരാശ മറച്ചുവെച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങും.
നവീൻ ഒരു പുസ്തകം തിരികെ കൊടുക്കാനെന്ന പേരിൽ ദിവസവും എത്തുമായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഗോപാലൻ മാഷ് ചോദിച്ചു:
“നീ പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുന്നതാണോ തിന്നുന്നതാണോ?”
“വായിക്കുന്നു.”
“ഇന്നലെ എടുത്ത മൂന്നുനൂറ് പേജുള്ള പുസ്തകം?”
“പൂർണ്ണമായി വായിച്ചില്ല.”
“അപ്പോൾ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നതെന്തിന്?”
നവീൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ഗോപാലൻ മാഷ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഡ്രോയറിൽനിന്ന് കവർ എടുത്തു.
“ഇതിനായിരുന്നോ?”
“അല്ല.”
നവീൻ കവർ വാങ്ങി ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിലിട്ടു.
“കള്ളം പറയുന്നതിൽ നിനക്ക് ഇനിയും പരിശീലനം വേണം മോനേ നവീനെ ,” മാഷ് പറഞ്ഞു.
കത്തുകളിൽ അവർ പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
അഞ്ജലി തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട നോവലുകളുടെ പേരുകൾ എഴുതി. ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചശേഷം അതിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് അംഗീകരിക്കാൻ പ്രയാസമാണെന്ന് പറഞ്ഞു.
നവീൻ മറുപടി എഴുതി:
ഒരു കഥാപാത്രം യഥാർത്ഥത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്നോ എന്നതിനെക്കാൾ, വായിച്ചശേഷം നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ജീവിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് പ്രധാനമെന്ന് തോന്നുന്നു. ചില യഥാർത്ഥ മനുഷ്യരെ നമ്മൾ മറക്കും.
ചില സാങ്കൽപ്പിക മനുഷ്യർ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ കൂടെയുണ്ടാകും.
അഞ്ജലി അതിനുത്തരമായി എഴുതി:
അങ്ങനെയെങ്കിൽ പരിചയപ്പെടാതെതന്നെ
ആളുകൾ നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങുമോ?
ചോദ്യം എഴുതിയശേഷം അത് മായ്ക്കണമെന്നു തോന്നി. പക്ഷേ കടലാസിലെ മഷി ഉണങ്ങിയിരുന്നു.
നവീന്റെ മറുപടി മൂന്നുദിവസം കഴിഞ്ഞെത്തി.
തുടങ്ങുമായിരിക്കും. എന്നാൽ നമ്മൾ അവരെ യഥാർത്ഥത്തിൽ അറിയുന്നുണ്ടോ, അതോ നമ്മുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം സൃഷ്ടിച്ച രൂപത്തെയാണോ അറിയുന്നത് എന്നതാണ് പേടി.
ആ വരി അഞ്ജലിയെ അസ്വസ്ഥയാക്കി.
എൻ. എങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്ന് അവൾ മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നോ?