അഞ്ജലിക്ക് പെട്ടെന്ന് യാത്ര അവസാനിക്കരുതെന്ന് തോന്നി.
ഇത്രയും മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഈ ചെറിയ ജലദൂരത്തെ വേഗം കടക്കാനാണ് അവൾ എപ്പോഴും പറഞ്ഞിരുന്നത്. ഇന്ന് നവീൻ പതുക്കെ തുഴയണമെന്ന് പറയണമെന്നു തോന്നി.
അവൾ പറഞ്ഞില്ല.
നവീനും വള്ളം പതിവിലധികം പതുക്കെയാണ് നീക്കിയതെന്ന് സമ്മതിച്ചില്ല.
“നിനക്ക് നിരാശയുണ്ടോ?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.
“എന്തിൽ?”
“എ എന്നെക്കുറിച്ച് നിന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു രൂപമുണ്ടായിരുന്നിരിക്കില്ലേ?”
“ഉണ്ടായിരുന്നു.”
“എങ്ങനെയായിരുന്നു?”
“അത് പറഞ്ഞാൽ നീ ദേഷ്യപ്പെടും.”
“പറയൂ.”
“ശാന്തയായ ഒരാൾ.”
അഞ്ജലി അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി.
“ഞാൻ ശാന്തയല്ലേ?”
“കത്തുകളിൽ.”
“വേറെ?”
“എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിനുമുമ്പ് ഏറെ ചിന്തിക്കുന്നവൾ.”
“ഞാൻ ചിന്തിക്കാത്തവളാണോ?”
“നേരിൽ ചിലപ്പോൾ വാക്കുകൾ ആദ്യം വരും. ചിന്ത പിന്നെ.”
“നിന്റെ കാര്യത്തിൽ മാത്രം.”
“അതൊരു ബഹുമതിയായി എടുക്കാം.”
“വേറെ?”
നവീൻ അവളെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.
“എങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്ന് പലതും കരുതിയിരുന്നു. പക്ഷേ നിന്നെപ്പോലെ ആയിരിക്കുമെന്ന് കരുതിയില്ല.”
“അതിന് നിരാശയാണോ?”
“അല്ല.”
“പിന്നെ?”
“കത്തിൽ എനിക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം നിന്നിൽ ഉണ്ടെന്ന് ഇപ്പോൾ കാണാം. പക്ഷേ അതിനൊപ്പം എനിക്കറിയാത്ത പലതും ഉണ്ട്.”
“മോശമായ പലതും.”
“അല്ല. യഥാർത്ഥമായ പലതും.”
അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ അവനിൽനിന്ന് മാറി.
വള്ളം കടവിലെത്തി. നവീൻ തുഴകൊണ്ട് പടിയോട് ചേർത്തു. പതിവുപോലെ ആദ്യം കരയിലിറങ്ങി കൈ നീട്ടി.
അഞ്ജലി അവന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
എന്നാൽ ഇറങ്ങിയില്ല.
ഒരു കാൽ വള്ളത്തിന്റെ പലകയിലും മറ്റേത് പടിയുടെ അരികിലുമായി അവൾ നിന്നു. നവീന്റെ കൈ വിടാതെ ചോദിച്ചു:
“ഇനി കത്തെഴുതുമോ?”
“നേരിൽ പറയാൻ കഴിയാത്തതുണ്ടെങ്കിൽ.”
“ഇനിയും പറയാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങളുണ്ടോ?”
നവീൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.
“ഒന്നുണ്ട്.”
അഞ്ജലിയുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ കൈയിൽ അല്പം മുറുകി.
“എന്താണ്?”
ചോദിക്കണമെന്നു തോന്നിയെങ്കിലും അവൾ ചോദിച്ചില്ല.
നവീനും പറഞ്ഞില്ല.
അകലെ സ്കൂളിലെ ആദ്യബെൽ മുഴങ്ങി.
“വൈകും,” നവീൻ പറഞ്ഞു.
“വൈകിയല്ലോ.”
അവൾ വള്ളത്തിൽനിന്നിറങ്ങി.
രണ്ടുപേരുടെയും കൈകൾ വേർപെട്ടു. എന്നാൽ ആ സ്പർശം വെള്ളത്തിനുമുകളിൽ ശേഷിച്ച ചെറിയ തിരപോലെ കുറച്ചുനേരം ഇരുവരോടും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.
അഞ്ജലി മുന്നോട്ടുനടന്നു. ഏതാനും ചുവടുകൾക്കുശേഷം തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
നവീൻ
ഇപ്പോഴും കടവിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ഈ തവണ രണ്ടുപേരും കൈ ഉയർത്തിയില്ല.
ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവർക്കിടയിലെ രണ്ടു അക്ഷരങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ പേരുകളുണ്ടായിരുന്നു.
എയും എനും.
അഞ്ജലിയും നവീനും.
അധ്യായം 18: പേരുപറഞ്ഞുള്ള ആദ്യത്തെ കത്ത്
പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ ദിവസം അഞ്ജലിക്ക് വിചിത്രമായി തോന്നി.
സ്കൂളിൽ അധ്യാപകർ പറഞ്ഞതൊന്നും ശരിയായി ശ്രദ്ധിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. നോട്ടുബുക്കിൽ തീയതി എഴുതിയശേഷം അറിയാതെ ‘എൻ’ എന്ന അക്ഷരം വരച്ചു. ഉടനെ അതിനു മുകളിൽ പൂവിന്റെ ചിത്രം വരച്ച് മറച്ചു.
ഇടവേളയിൽ സുമ ചോദിച്ചു:
“എന്താണ് ഇന്ന് ചിരിക്കുന്നത്?”
“ഞാൻ ചിരിക്കുന്നില്ല.”
“അതാണ് പ്രശ്നം. ചിരിക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെയാണ്.”
“നിനക്ക് വേറെ ജോലിയില്ലേ?”
“ഉണ്ട്. പക്ഷേ ഇതാണ് കൂടുതൽ രസം.”
അഞ്ജലി മറുപടി പറയാതെ പുസ്തകം തുറന്നു.
ഉച്ചയ്ക്ക് ക്ലാസിന്റെ ജനലിലൂടെ തോട് കാണാനായില്ല. എങ്കിലും നവീൻ എവിടെയാണെന്നും എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നതെന്നും അവൾക്കു വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മ വന്നു.
അവനും ഇതുപോലെ അസ്വസ്ഥനായിരിക്കുമോ?
അതോ തന്റെ സംശയം ശരിയാണെന്ന് ഉറപ്പായതോടെ സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്കു മടങ്ങിയോ?
കത്തിലെ എൻ. ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ചെയ്യില്ലെന്ന് അവൾക്കു തോന്നി.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവൻ കത്തിലെ എൻ. മാത്രമല്ല.
അവൻ നവീനാണ്.
വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ വിട്ടിറങ്ങിയപ്പോൾ നവീൻ കടവിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. രാഘവനാണ് വള്ളവുമായി വന്നത്.
“നവീൻ എവിടെ?” ചോദ്യം അഞ്ജലിയുടെ വായിൽനിന്ന് വളരെ വേഗം പുറത്തുവന്നു.