എന്നിരുന്നാലും, നിങ്ങൾക്ക് ഒരിക്കലെങ്കിലും ഞാൻ ആരാണെന്നു തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഒരു സൂചന തരാം.
ഞാൻ എല്ലാ ദിവസവും വെള്ളം കടക്കുന്നു.
ചിലപ്പോൾ മറ്റുള്ളവരെയും കടത്തുന്നു.
എന്റെ പേര് ന…
നവീൻ അവസാനവരിയിലേക്കു നോക്കി.
ന
അതിനു പിന്നാലെ ‘വീൻ’ എഴുതുക എളുപ്പമായിരുന്നു.
അവന്റെ കൈയിൽ പേന വിറച്ചു.
അവൻ അക്ഷരത്തിനു മുകളിൽ വരച്ചു.
മഴ കൂടുതൽ ശക്തമായി.
അടുത്ത ദിവസം അഞ്ജലിയും നവീനും കത്തുകൾ വായനശാലയിലെത്തിച്ചു.
അഞ്ജലി രാവിലെ വന്നു. നവീൻ ഉച്ചയ്ക്ക്. ഗോപാലൻ മാഷ് രണ്ടു കവറുകളും കൈയിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ അവയുടെ ഭാരത്തിൽ എന്തോ മാറിയതായി തോന്നി.
ആദ്യം നവീന്റെ കത്ത് അഞ്ജലിക്കു നൽകി.
അവൾ വായനശാലയുടെ ജനലരികിൽ നിന്നു തുറന്നു.
ഒരുപക്ഷേ നമ്മൾ ഇതിനകം കണ്ടിട്ടുണ്ടാകാം.
അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഉയർന്നു.
ഞാൻ എല്ലാ ദിവസവും വെള്ളം കടക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ മറ്റുള്ളവരെയും കടത്തുന്നു.
അഞ്ജലിയുടെ കൈകൾ തണുത്തു.
അവസാനവരിയിൽ മഷികൊണ്ട് മായ്ച്ച അക്ഷരം. എങ്കിലും അതിന്റെ തുടക്കം കാണാം.
ന.
നവീൻ.
അവളുടെ
കണ്ണുകൾ സ്വയം ജനലിനു പുറത്തേക്കു നീങ്ങി.
തോടിന്റെ മറുകരയിൽ നവീൻ വള്ളം കെട്ടുകയായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ തന്നെ അടുത്തേക്കോടി ചോദിക്കാം.
“നീയാണോ എൻ.?”
ചോദ്യം ചുണ്ടുവരെ എത്തിയതായി തോന്നി.
പിന്നിലിരുന്ന ഗോപാലൻ മാഷ് അവളുടെ മുഖം ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?” അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല.”
“കത്തിൽ?”
“ഇല്ല.”
“അപ്പോൾ?”
അഞ്ജലി കത്ത് മടക്കി.
“ചിലപ്പോൾ ഒരുത്തരം അറിയുന്നതിനു മുൻപുള്ള നിമിഷമാണ് ഏറ്റവും പേടിപ്പിക്കുന്നത്.”
ഗോപാലൻ മാഷ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അഞ്ജലി കത്തുമായി പുറത്തേക്കിറങ്ങി. നവീന്റെ കടവിലേക്കുള്ള പാലത്തിനു മുൻപിൽ എത്തിയപ്പോൾ നിന്നു.
അവൻ അവളെ കണ്ടു.
“വള്ളം വേണോ?” ദൂരത്തുനിന്ന് വിളിച്ചു.
അഞ്ജലിക്ക് ചിരിക്കണമോ കരയണമോ എന്നറിയില്ല.
അവൻ തന്നെയാണെങ്കിൽ ആ സാധാരണ ചോദ്യം പോലും മറ്റൊരർത്ഥം നേടും.
വള്ളം വേണോ?
നിന്നെ മറുകരയിലെത്തിക്കട്ടേ?
നമ്മൾക്കിടയിലെ വെള്ളം കടക്കട്ടേ?
അവൾ പാലത്തിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടി.
“ഞാൻ നടന്നുപോകാം.”
നവീൻ തലയാട്ടി.
ഇരുവർക്കുമിടയിൽ വീതിയേറിയ തോട്. അതിനു മുകളിലൂടെ മഴയുടെ നേർത്ത വരകൾ.
ഉച്ചയ്ക്ക് നവീന് അഞ്ജലിയുടെ കത്ത് കിട്ടി.
നമുക്ക് നേരത്തെ പരിചയമുണ്ടെന്ന് ഒരിക്കലെങ്കിലും നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ?
അവൻ അവസാനവരിയിലെ മായ്ച്ച അക്ഷരം നോക്കി.
അ.
അഞ്ജലി.
നവീൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
മുഖമില്ലാത്തതിന് താൻ നൽകിയിരുന്ന എല്ലാ രൂപങ്ങളും പതുക്കെ മാറി. അവയുടെ സ്ഥാനത്ത് ഒരൊറ്റ മുഖം തെളിഞ്ഞു.
അവൻ ദിവസവും കാണുന്ന മുഖം.
തർക്കിക്കുന്ന മുഖം.
ചിരിക്കുന്ന മുഖം.
തന്റെ വള്ളത്തിൽ ഇരുന്ന് ദൂരെയുള്ള ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സ്വപ്നം പറയുന്ന മുഖം.
എന്നാൽ ഉറപ്പിക്കാൻ ഇനിയും ഒരു വാക്ക് ആവശ്യമായിരുന്നു.
കത്തിൽ ആ വാക്കില്ല.
അവൻ ഗോപാലൻ മാഷിനെ നോക്കി.
മാഷ് രജിസ്റ്ററിൽ എന്തോ എഴുതുകയായിരുന്നു.
“മാഷേ.”
“എന്താ?”
“ഒരക്ഷരം പേരായി കണക്കാക്കാമോ?”
ഗോപാലൻ മാഷ് പേന താഴെവെച്ചു.
“ചിലപ്പോൾ ഒരക്ഷരത്തിൽ മുഴുവൻ പേരിലും കൂടുതലുണ്ടാകും.”
“അവൾ എഴുതാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് മായ്ച്ചതാണ്.”
“അപ്പോൾ അവൾ പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുകയും അതേസമയം പറയാൻ പേടിക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കാം.”
“ഞാൻ എന്തുചെയ്യണം?”
“അതു ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ ഇത് നിങ്ങളുടെ കഥയാകില്ല.”
നവീൻ കത്ത് പോക്കറ്റിലിട്ടു.
പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ മഴ നിലച്ചിരുന്നു. മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ വെളിച്ചം. തോടിലെ വെള്ളം നിറഞ്ഞൊഴുകി.
അക്കരെ അഞ്ജലി അവരുടെ വീടിന്റെ ജനലരികിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു.
അവർ ദൂരത്തുനിന്ന് പരസ്പരം നോക്കി.
നവീന് കൈ ഉയർത്തണമെന്ന് തോന്നി.
അഞ്ജലിക്കും.
ഒടുവിൽ രണ്ടുപേരും ഒന്നും ചെയ്തില്ല.
എന്നാൽ ആ നോട്ടത്തിൽ പഴയ പരിചയമില്ലായ്മ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
കത്തുകളിൽ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള എല്ലാ രഹസ്യങ്ങളും അവരുടെ ഇടയിൽ വെള്ളത്തിനടിയിലെ ഒഴുക്കുപോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നതായി ഇരുവർക്കും തോന്നി.