ഇതെഴുതുന്നത് പരാതി പറയാനല്ല. എന്റെ മാതാപിതാക്കൾ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ നന്ദിയില്ലായ്മപോലെ തോന്നുന്നു.
അഞ്ജലി കത്ത് വായിച്ചശേഷം ദീർഘനേരം എഴുത്തുമേശയ്ക്കുമുന്നിൽ ഇരുന്നു.
എന്ത് മറുപടി നൽകണം?
‘എല്ലാം ശരിയാകും’ എന്ന് എഴുതാൻ മനസ്സുവന്നില്ല. എല്ലാം ശരിയാകുമെന്ന് അവൾക്ക് എങ്ങനെ ഉറപ്പുനൽകാനാകും?
അവൾ ഒടുവിൽ എഴുതി:
നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ നന്ദിയില്ലായ്മയല്ല. നിങ്ങളുടെ കുടുംബം ചെയ്ത ത്യാഗങ്ങൾക്ക് അർത്ഥമുണ്ടാകണം എന്ന ആഗ്രഹമായിരിക്കാം.
നിങ്ങൾ എന്താകാനാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?
മറുപടി വൈകി.
ഒന്നാം ദിവസം വന്നില്ല.
രണ്ടാം ദിവസവും ഇല്ല.
മൂന്നാം ദിവസം അഞ്ജലി വായനശാലയിൽ രണ്ടു പുസ്തകങ്ങൾ തിരിച്ചുകൊടുത്തു. ഗോപാലൻ മാഷ് കവർ എടുത്തില്ല. അവൾ ചോദിച്ചുമില്ല.
നാലാം ദിവസം സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞ് നവീനെ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്കു ദേഷ്യം തോന്നി. അവനോടല്ല. എങ്കിലും ആ ദേഷ്യം അവനോടാണ് പ്രകടമായത്.
“വള്ളം എപ്പോൾ പോകും?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“ആളുകൾ വന്നിട്ട്.”
“വരുന്നതുവരെ ഇവിടെ നിൽക്കണോ?”
“വള്ളം ആളുകളില്ലാതെ പോയാൽ നീ എങ്ങനെ പോകും?”
“നീ എല്ലാറ്റിനും ഇങ്ങനെ മറുപടി പറയേണ്ടതുണ്ടോ?”
“ഇന്ന് ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്തത്?”
“ഒന്നുമില്ല.”
അഞ്ജലി മാറിനിന്നു.
നവീൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ അവളെ നോക്കി. ഈ പെൺകുട്ടിക്ക് ദേഷ്യം വരാൻ കാരണം ആവശ്യമില്ലെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു.
തൂലികാസുഹൃത്ത് മറുപടി കാത്തിരിക്കുമെന്ന ചിന്ത അവനെ പെട്ടെന്ന് തൊട്ടു. വീട്ടിൽ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ കാരണം കത്തെഴുതാൻ സമയം കിട്ടിയിരുന്നില്ല. അച്ഛന്റെ മുട്ടുവേദന കൂടിയിരുന്നു.
ഡോക്ടറെ കാണിക്കാൻ പണം കണ്ടെത്തേണ്ടിവന്നു. രണ്ട് ദിവസം സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞ് മുഴുവൻ സമയവും വള്ളം തുഴഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി ഉറക്കം മാറ്റിവെച്ച് അവൻ എഴുതി:
പ്രിയപ്പെട്ട എ,
മറുപടി വൈകിയതിനു ക്ഷമിക്കണം. ഞാൻ എഴുതാൻ മറന്നില്ല. എഴുതാനിരുന്ന സമയങ്ങളിൽ മറ്റുചില കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യേണ്ടിവന്നു.
എനിക്ക് ചരിത്രം പഠിക്കണം. പുസ്തകങ്ങളിൽ രാജാക്കന്മാരുടെയും യുദ്ധങ്ങളുടെയും പേരുകൾ മാത്രമല്ല വേണ്ടത്. പേരില്ലാതെ ജീവിച്ച മനുഷ്യർ എങ്ങനെ ഈ ലോകം നിർമ്മിച്ചു എന്നറിയണം.
പിന്നീട് അധ്യാപകനാകണം. ഇത് എഴുതുമ്പോൾ അൽപ്പം ലജ്ജ തോന്നുന്നു. നമ്മുടെ കൈവശമുള്ള പണവും സ്വപ്നത്തിന്റെ വലുപ്പവും താരതമ്യം ചെയ്താൽ അത് പരിഹാസ്യമായി തോന്നും.
എന്നാൽ നിങ്ങൾ ചോദിച്ചതുകൊണ്ട് പറയുന്നു. ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ മറച്ചുവെക്കേണ്ട സ്വപ്നം വളരെ വേഗം മരിക്കും.
അഞ്ജലിക്ക് കത്ത് കിട്ടിയ ദിവസം തന്നെ അവൾ മറുപടി നൽകി:
നിങ്ങളുടെ സ്വപ്നം ഒരിക്കലും പരിഹാസ്യമല്ല.
ഒരുദിവസം നിങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്ന ക്ലാസിൽ ഞാൻ ഇരിക്കില്ല. പക്ഷേ നിങ്ങൾ നല്ലൊരു അധ്യാപകനായിരിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾതന്നെ തോന്നുന്നു.
ഇത്ര ഉറപ്പോടെ പറയാൻ നിങ്ങളെക്കുറിച്ച് എനിക്ക്
എന്താണ് അറിയാവുന്നതെന്ന് ചോദിക്കരുത്. ചില കാര്യങ്ങൾ അറിയാൻ പേര് ആവശ്യമില്ലായിരിക്കാം.
കത്ത് വായിക്കുമ്പോൾ നവീൻ തന്റെ വീട്ടിന്റെ ചോരുന്ന മേൽക്കൂരയ്ക്കടിയിലായിരുന്നു. മഴ അലുമിനിയം പാത്രത്തിൽ തുള്ളിവീണു.
എന്നാൽ ആ രാത്രി അവന്റെ സ്വപ്നം ആദ്യമായി അസാധ്യമായി തോന്നിയില്ല.
എവിടെയോ ഒരാൾ അതിനെ പരിഹസിക്കുന്നില്ലെന്ന് അറിഞ്ഞതുകൊണ്ട് മാത്രം.
അധ്യായം 11: വായനശാലയുടെ നിയമം
ഒരു ശനിയാഴ്ച ഉച്ചയ്ക്ക് അഞ്ജലി വായനശാലയിലെത്തിയപ്പോൾ ഗോപാലൻ മാഷ് പഴയ ചിതലരിച്ച പുസ്തകങ്ങൾ, പഴകിയ കത്തുകൾ തുടങ്ങിയവ കത്തിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
പിന്നിലെ മുറ്റത്ത് ചെറിയ തീ. ചാരനിറമായ കടലാസുകൾ മുകളിലേക്കുയർന്ന് മഴനനഞ്ഞ വായുവിൽ തിരിഞ്ഞു. ചിലതിലെ അക്ഷരങ്ങൾ തീപിടിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
“കത്തുകൾ എന്തിനാണ് കത്തിക്കുന്നത്?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.
“ഇവ വായനശാലയുടെ പഴയ അറിയിപ്പുകളാണ്.”
“ആരുടെയെങ്കിലും സ്വകാര്യകത്തുകളാണോ?”