നവീന് ആ വാക്കുകളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ
കഴിഞ്ഞില്ല.
ഗൾഫിലേക്കു പോകുന്നു എന്ന വാർത്ത മറ്റുള്ളവർക്ക് വിജയമായിരുന്നു. അവന് അത് ചരിത്രപുസ്തകത്തിനും ഗോഡൗണിലെ പെട്ടികൾക്കും ഇടയിലെ ദൂരമായിരുന്നു.
അഞ്ജലി വാർത്ത അറിഞ്ഞത് സുമയിൽനിന്നാണ്.
ഉച്ചഭക്ഷണ ഇടവേളയിൽ സുമ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
“നിനക്ക് അറിയാമോ?”
“എന്ത്?”
“നവീൻ ദുബായിലേക്കു പോകുന്നെന്ന്.”
അഞ്ജലിയുടെ കൈയിലെ വെള്ളക്കുപ്പി നിശ്ചലമായി.
“ആര് പറഞ്ഞു?”
“എല്ലാവർക്കും അറിയാം. രമേശിന്റെ ചേട്ടൻ കൊണ്ടുപോകുമത്രേ.”
“എപ്പോൾ?”
“അടുത്ത മാസം എന്നാണ് കേട്ടത്.”
അഞ്ജലി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
സുമ അവളുടെ മുഖം പരിശോധിച്ചു.
“നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ സംസാരിക്കാറില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
“വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞതുകൊണ്ടാണോ?”
അഞ്ജലി അവളെ നോക്കി.
സുമയുടെ ശബ്ദത്തിൽ കൗതുകത്തേക്കാൾ കരുതലുണ്ടായിരുന്നു.
“നിനക്ക് എങ്ങനെ അറിയാം?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.
“വാർത്തകൾക്ക് വള്ളം വേണ്ടല്ലോ മോളെ.”
അഞ്ജലി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. കഴിഞ്ഞില്ല.
വീട്ടിലെത്തിയശേഷം അവൾ അച്ഛനോടു നേരിട്ട് ചോദിച്ചു:
“നവീൻ ദുബായിലേക്കു പോകുന്നെന്ന് അച്ഛന് അറിയാമോ?”
അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു മാറ്റമുണ്ടായി.
“ഓഫീസിൽ ആരോ പറഞ്ഞു.”
“എന്നോട് എന്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞില്ല?”
“പറയേണ്ടത് ഞാനാണോ?”
“എനിക്ക് അറിയാൻ പാടില്ലേ?”
“അറിയാതിരിക്കാൻ കഴിയുന്ന നാട്ടിലല്ലല്ലോ നമ്മൾ.”
“അവൻ പോകുന്നതിൽ അച്ഛന് സന്തോഷമാണോ?”
“അവന് ജോലി കിട്ടിയതിൽ സന്തോഷമുണ്ട്.”
“അവൻ പഠിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചതല്ലേ?”
“ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം എല്ലാവർക്കും കിട്ടുന്നില്ലെന്ന് നീ ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാക്കണം.”
അഞ്ജലി അച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി.
സ്ഥലംമാറ്റ ഉത്തരവ് വന്ന ദിവസം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞതും അതുതന്നെയായിരുന്നു.
എല്ലാകാര്യങ്ങളും നമുക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ സാധിക്കില്ല.
പക്ഷേ അന്ന് ആ വാക്കുകൾ സ്വന്തം ജീവിതത്തെപ്പറ്റിയായിരുന്നു. ഇന്ന് നവീന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് അതേ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് അവയുടെ ഭാരം മറ്റൊരു രീതിയിൽ മനസ്സിലായി.
“അവന്
എന്നോടു യാത്രപറയാൻ പറ്റുമോ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
അച്ഛൻ ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“ഇപ്പോൾ വേണ്ട.”
“അവൻ മറ്റൊരു രാജ്യത്തേക്കാണ് പോകുന്നത്.”
“അതുകൊണ്ടാണ് ഇപ്പോൾ കാണുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടാകുന്നത്.”
“അവൻ പോയശേഷം എന്ത് പ്രശ്നമാണ് ബാക്കിയാകുക?”
“അഞ്ജലി.”
“ഒരു വാക്കുപോലും പറയാതെ വിട്ടയയ്ക്കണമെന്നാണോ?”
“ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ല.”
“പിന്നെ?”
അച്ഛൻ കണ്ണട ഊരി മേശപ്പുറത്തുവെച്ചു.
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇപ്പോൾ വികാരത്തിലാണ്. യാത്രപറച്ചിൽ വാഗ്ദാനങ്ങളാകും. ആ വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ പേരിൽ നീ പഠനം മാറ്റിവെക്കരുത്.”
“എന്റെ പഠനം ഞാൻ മാറ്റിവെച്ചിട്ടില്ല.”
“മാറ്റിവെക്കില്ലെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ടാകണം.”
“അത് ഉറപ്പാക്കാൻ എന്നെ പൂട്ടിവെക്കണമോ?”
അമ്മ അടുക്കളവാതിലിൽ വന്നുനിന്നു.
അച്ഛന്റെ ശബ്ദം തളർന്നു.
“നിനക്ക് എന്നെ വെറുക്കാം. പക്ഷേ ഞാൻ ഇപ്പോൾ ശരിയെന്നു തോന്നുന്നതാണ് ചെയ്യുന്നത്.”
അഞ്ജലി മുറിയിലേക്കു പോയി വാതിൽ അടച്ചു.
ആ രാത്രി അവൾ നവീനുവേണ്ടി നീണ്ടൊരു കത്തെഴുതി. എഴുതിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അതെങ്ങനെ എത്തിക്കുമെന്നറിയില്ലായിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞ് വലിയ വള്ളത്തിൽനിന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ ഗോപാലൻ മാഷ് കടവിൽ കാത്തുനിന്നു.
“മാഷ് ഇവിടെ എന്താണ്?”
“നിന്നെ കാണാൻ.”
അഞ്ജലി ചുറ്റും നോക്കി.
“വായനശാലയിലേക്കു വരാൻ പറ്റുമോ?”
“വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞാൽ…”
“പുസ്തകം എടുക്കാൻ വന്നതാണെന്ന് ഞാൻ പറയും.”
“അവർ വിശ്വസിക്കുമോ?”
“സത്യം വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ചിലപ്പോൾ ചെറിയ കള്ളം ആവശ്യമാകും.”
അഞ്ജലി മാഷിനെ നോക്കി.
“നവീൻ അവിടെ ഉണ്ടോ?”
ഗോപാലൻ മാഷ് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അതുതന്നെ ഉത്തരമായിരുന്നു.
വായനശാല അടയ്ക്കുന്ന സമയത്താണ് അവർ എത്തിയത്. ഗോപാലൻ മാഷ് മുന്നിലെ വാതിൽ തുറന്നുവെച്ച് പത്രങ്ങൾ മടക്കി. അവസാനത്തെ വായനക്കാരൻ പുറത്തുപോയശേഷം വാതിൽ അടച്ചു.