പുതിയ സ്ഥലത്ത് എത്തിയതുമുതൽ
എല്ലാവരും ഒരേ ചോദ്യങ്ങളായിരുന്നു ചോദിച്ചത്. എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്? അച്ഛൻ എന്തുചെയ്യുന്നു? ഏതു ക്ലാസിലാണ്? പഴയ സ്കൂളിൽ എത്ര മാർക്ക് കിട്ടി? എൻ. അതൊന്നും ചോദിച്ചില്ല.
അവൾക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള മഴയുടെ ശബ്ദമേതാണ് എന്നാണ് ചോദിച്ചത്.
അഞ്ജലി താളുകൾ മടക്കി കവറിലാക്കി. വീട്ടിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ മറുപടി എഴുതില്ലെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.
ഇത് ഗോപാലൻ മാഷിന്റെ ഒരു കളി മാത്രമാണ്. പരിചയമില്ലാത്ത ആളുകളെ സുഹൃത്തുക്കളാക്കാനുള്ള ശ്രമം. അതിനുവേണ്ടി താൻ വിചാരിച്ചിരുന്ന കാര്യങ്ങൾ ഒരു അപരിചിതനോട് തുറന്നെഴുതേണ്ടതില്ല.
പാലം കടക്കുമ്പോഴേക്കും അവൾ മറുപടിയുടെ ആദ്യവരി മനസ്സിൽ എഴുതിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മ ചോദിച്ചു:
“എന്താണ് വൈകിയത്?”
“പുസ്തകം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ സമയം പോയി.”
“മറ്റൊന്നുമില്ലേ?”
അഞ്ജലി ഞെട്ടി അമ്മയെ നോക്കി.
“എന്ത്?”
“കൈയിൽ ആ കവർ എന്താണ്?”
അവൾ ഉടനെ കവർ പുസ്തകത്തിനുള്ളിലേക്ക് തള്ളി.
“ലൈബ്രറിയിലെ അറിയിപ്പാണ്.”
“എന്ത് അറിയിപ്പ്?”
“പുസ്തകം വൈകിയാൽ പിഴയുണ്ടെന്ന്.”
അമ്മ സംശയത്തോടെ നോക്കിയെങ്കിലും കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല.
അഞ്ജലി മുറിയിലേക്കുപോയി വാതിൽ ചാരി. കത്ത് പെട്ടിക്കുള്ളിലെ വസ്ത്രങ്ങൾക്കടിയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു. പിന്നെ അത് അവിടെവെച്ചാൽ മടക്കുകൾ വരുമെന്നു തോന്നി എടുത്തു. സ്കൂൾപുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ വെച്ചാൽ ആരെങ്കിലും കാണാം. ഒടുവിൽ പഴയ ഡയറിയുടെ നടുവിൽ സൂക്ഷിച്ചു.
അത്താഴം കഴിക്കുമ്പോഴും കത്തിലെ വരികളുടെ അർഥം മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.
ചില ഓർമ്മകളും അങ്ങനെയാണ്.
മാറാൻ കഴിയും എന്നൊരു തോന്നൽ മാത്രം ശേഷിക്കും.
ആരാണ് ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നത്?
സ്കൂളിലെ ആരെങ്കിലും ആയിരിക്കുമോ? ഗ്രാമത്തിലെ ഏതെങ്കിലും പെൺകുട്ടിയോ? വായനശാലയിൽ വന്നുപോകുന്ന കോളേജ് വിദ്യാർത്ഥിയോ? പ്രായം ഏകദേശം തന്റെതാണെന്നാണ് ഗോപാലൻ മാഷ് പറഞ്ഞത്. ആ വിവരം സത്യമാണോ?
രാത്രി മഴ തുടങ്ങി.
ആദ്യം വലിയ തുള്ളികൾ. ഉണങ്ങിയ ഓടിന്മേൽ അവ ഇടവിട്ട് പതിച്ചു. പിന്നെ ശബ്ദം കനത്തു. കാറ്റ് ജനൽപ്പാളികളെ ചലിപ്പിച്ചു. മുറ്റത്തെ ചെമ്പരത്തിച്ചെടി ഇരുട്ടിൽ തലകുനിച്ചു.
വൈദ്യുതി പോയി.
അമ്മ മണ്ണെണ്ണവിളക്ക് തെളിച്ചു. അതിന്റെ മഞ്ഞവെളിച്ചം ചുവരുകളിൽ വിറച്ചു. അച്ഛൻ പത്രം മടക്കിവെച്ച് വരാന്തയിലിരുന്നു മഴ നോക്കി. അമ്മ അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ചു.
മേൽക്കൂരയുടെ ഒരു കോണിലൂടെ വെള്ളം തുള്ളിവീഴാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അഞ്ജലി വീട്ടിനുള്ളിലൂടെ നടന്ന് മഴയുടെ വ്യത്യസ്ത ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു.
ഓടിന്മേൽ അതിന് വേഗമുള്ള താളം.
ചെമ്പരത്തിയിലകളിൽ മൃദുവായ പതനം.
മുറ്റത്ത് കെട്ടിനിന്ന വെള്ളത്തിൽ കനമുള്ള തുള്ളികൾ.
തോട്ടിൽ പതിക്കുന്ന മഴയ്ക്ക് കത്ത് പറഞ്ഞതുപോലെ പ്രത്യേക ശബ്ദം കേൾക്കാനായില്ല. ഇരുട്ടിൽ വെള്ളത്തിനുമുകളിൽ പിറക്കുന്ന വൃത്തങ്ങൾ മാത്രം. വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം എത്തുന്നിടത്ത് അവ ഒരു നിമിഷം തെളിഞ്ഞ് മാഞ്ഞു.
“എന്താണ് നോക്കുന്നത്?” അച്ഛൻ ചോദിച്ചു.
“മഴ.”
“മഴ ആദ്യമായി കാണുന്നതുപോലെ.”
“ഇവിടത്തെ മഴ വേറെയാണ്.”
അച്ഛൻ അവളെ നോക്കി. പിന്നെ ചെറിയൊരു ചിരിയോടെ വീണ്ടും തോട്ടിലേക്കു തിരിഞ്ഞു.
അഞ്ജലി മുറിയിലേക്കുപോയി. സ്കൂൾനോട്ടുബുക്കിൽ നിന്ന് രണ്ട് താൾ കീറി. മണ്ണെണ്ണവിളക്ക് മേശയ്ക്കരികിൽ കൊണ്ടുവെച്ചു. പേന തുറന്ന് കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
പിന്നെ എഴുതി:
പ്രിയപ്പെട്ട എൻ,
നിങ്ങളുടെ കത്ത് കിട്ടി. മറുപടി എഴുതണമോ എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നില്ല. നിങ്ങൾ നിർബന്ധമില്ലെന്ന് എഴുതിയതുകൊണ്ടാണ് എഴുതുന്നത്. നിർബന്ധിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഒരുപക്ഷേ എഴുതുമായിരുന്നില്ല.
അവൾ എഴുത്തു നിർത്തി.
ആദ്യവരി അല്പം അഹങ്കാരപരമാണെന്ന് തോന്നി. കടലാസ് ചുരുട്ടിക്കളഞ്ഞു. പുതിയ താൾ എടുത്തു.
പ്രിയപ്പെട്ട എൻ,
കത്ത് കിട്ടി. ഞാൻ രണ്ടുതവണ വായിച്ചു. രണ്ടാമതും വായിച്ച കാര്യം പറയേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും