രാഘവൻ അവളെ നോക്കി.
“വായനശാലയിലേക്കു പോയി മോളെ. പുസ്തകം കൊടുക്കാനുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു.”
“ഓ.”
അവൾ അനാസക്തയായി നടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
വള്ളയാത്ര മുഴുവൻ വായനശാലയിൽ പോകണമോ വേണ്ടയോ എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു. വീട്ടിലെത്തിയശേഷം പുസ്തകം മാറ്റണമെന്നു പറഞ്ഞ് വീണ്ടും പുറപ്പെടുന്നത്
അമ്മ സംശയിക്കാം.
എങ്കിലും വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മ അയൽവീട്ടിൽ പോയിരുന്നു. അച്ഛൻ ഓഫീസിൽനിന്നു വന്നിട്ടില്ല.
അഞ്ജലി പുസ്തകമെടുത്ത് വീണ്ടും നടന്നു.
വായനശാലയിലെത്തുമ്പോൾ നവീൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
മരപ്പെട്ടിയുടെ മുന്നിൽ കൈയിൽ ഒരു കവറുമായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അഞ്ജലിയെ കണ്ടപ്പോൾ കവർ പെട്ടിയിൽ ഇടാതെ താഴ്ത്തിപ്പിടിച്ചു.
ഗോപാലൻ മാഷ് മേശയ്ക്കു പിന്നിലിരുന്ന് രണ്ടുപേരെയും മാറിമാറി നോക്കി.
“അപ്പോൾ അക്ഷരങ്ങൾ പേരുകളായോ?” അദ്ദേഹം ചോദിച്ചു.
അഞ്ജലി നവീനെ നോക്കി. നവീൻ അവളെയും.
“മാഷിന് നേരത്തേ അറിയാമായിരുന്നു,” അഞ്ജലി കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് എന്താണ് അറിയാമായിരുന്നത്?”
“ഞങ്ങളാണ് പരസ്പരം കത്തുകളെഴുതുന്നതെന്ന്.”
“നിങ്ങളുടെ പേരുകൾ അറിയാമായിരുന്നു.”
“അതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത്.”
“പേരുകൾ അറിയുന്നതും കത്തിലെ ആളുകൾ ആരാണെന്ന് അറിയുന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല.”
നവീൻ മേശയ്ക്കരികിലെത്തി.
“മാഷ് ഞങ്ങൾക്ക് സൂചനയെങ്കിലും തരാമായിരുന്നു.”
“എന്തിന്?”
“ഞങ്ങൾ ഇത്രയും കാലം…”
അവൻ വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.
“ഇത്രയും കാലം എന്ത്?” മാഷ് ചോദിച്ചു.
അഞ്ജലി പറഞ്ഞു:
“പരസ്പരം അറിയാതെ പരസ്പരത്തെക്കുറിച്ച് പരസ്പരത്തോടുതന്നെ പരാതി പറഞ്ഞു.”
ഗോപാലൻ മാഷ് ചിരിച്ചു.
“അതിൽ എനിക്ക് നല്ല വിനോദമുണ്ടായിരുന്നു.”
“മാഷേ!”
“തമാശ പറഞ്ഞതാണ്. നിങ്ങളുടെ കത്തുകൾ ഞാൻ വായിച്ചിട്ടില്ല.”
“പക്ഷേ ഞങ്ങളെ കണ്ടല്ലോ.”
“കണ്ടു.”
“ഒരിക്കലും മനസ്സിലായില്ലേ?”
“ചില കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലായി. പക്ഷേ ഞാൻ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾ സ്വയം കണ്ടെത്തിയ സന്തോഷം എനിക്കു മോഷ്ടിക്കേണ്ടിവരുമായിരുന്നു.”
അഞ്ജലി കയ്യിലെ പുസ്തകം മേശപ്പുറത്തുവെച്ചു.
“നിയമപ്രകാരം ഇനിയും ഒരു വർഷമായിട്ടില്ല.”
“നിയമം നിങ്ങളെ പരസ്പരം കണ്ടെത്തുന്നതിൽനിന്ന് തടയാനല്ല,” മാഷ് പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ സ്വയം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഇനി രഹസ്യം തുടരണമോ വേണ്ടയോ എന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് നിങ്ങളാണ്.”
നവീൻ കയ്യിലെ കവർ
നോക്കി.
“ഞാൻ ഒരു കത്ത് എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.”
അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ കവറിലേക്കു നീങ്ങി.
“ആർക്കാണ്?”
“ഇനി അത് ചോദിക്കണോ ?”
കവറിന്റെ മുകളിൽ ‘അഞ്ജലിക്ക്’ എന്ന് എഴുതിയിരുന്നു.
സ്വന്തം പേര് നവീന്റെ കൈയക്ഷരത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് വിചിത്രമായൊരു ലജ്ജ തോന്നി. എൻ. എന്ന അക്ഷരമുള്ള കവറുകൾ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ ഒരിക്കലും തോന്നാത്തത്.
“പെട്ടിയിൽ ഇടുന്നില്ലേ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“നേരിട്ട് തരാമല്ലോ.”
“അപ്പോൾ വായനശാലയുടെ പരിപാടിക്ക് എന്താണ് കാര്യം?”
“വായനശാല കത്തുകൾ നൽകാനല്ലാതെ തിരിച്ചെടുക്കാനും ഉപയോഗിക്കാം,” ഗോപാലൻ മാഷ് പറഞ്ഞു.
അഞ്ജലി കവർ വാങ്ങി.
“ഇപ്പോൾ തുറക്കരുത്,” നവീൻ പറഞ്ഞു.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“നീ വായിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കേണ്ട.”
“എഴുതിയതിൽ അത്ര പേടിയാണോ?”
“അല്ല.”
“പിന്നെ?”
“കത്ത് വായിക്കുന്നവരുടെ മുഖം കാത്തിരിക്കില്ല.”
അഞ്ജലിക്ക് രാവിലെ താൻ ചിന്തിച്ച അതേ കാര്യം ഓർമ്മ വന്നു.
അവൾ കവർ പുസ്തകത്തിനുള്ളിൽ വെച്ചു.
“എനിക്കും എഴുതാനുണ്ട്.”
“എവിടെ?”
“ഇനിയും എഴുതിയില്ല.”
“അപ്പോൾ എനിക്കു കാത്തിരിക്കണം.”
“നീ ഇത്രയും കാലം കാത്തിരുന്നിട്ടില്ലേ?”
“അന്ന് ആരാണെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.”
“ഇപ്പോൾ അതുകൊണ്ട് എന്തു വ്യത്യാസം?”
“ഇപ്പോൾ ചോദിക്കാൻ ആളുണ്ട്.”
അഞ്ജലി ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
ഗോപാലൻ മാഷ് രജിസ്റ്റർ അടച്ചു.
“നിങ്ങൾ സംസാരിച്ചുതീർന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് പുസ്തകങ്ങളുടെ കണക്കു നോക്കാനുണ്ട്.”
അവർ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
വീട്ടിലെത്തിയശേഷം അഞ്ജലി കത്ത് തുറന്നു.
പ്രിയപ്പെട്ട അഞ്ജലി,
ഈ പേര് എഴുതാൻ കഴിയുന്നത് വിചിത്രമായി തോന്നുന്നു. ഇതുവരെ ഒരു അക്ഷരത്തിനാണ് എഴുതിയിരുന്നത്. ആ അക്ഷരത്തിനു പിന്നിൽ പല മുഖങ്ങളും ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ചു. ഒന്നിനും നിന്റെ മുഖമുണ്ടായിരുന്നില്ല.