എല്ലാകാര്യങ്ങളും നമുക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള രീതിയിൽ തെരഞ്ഞടുക്കാൻ സാധിക്കില്ല.”
അച്ഛന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നില്ല. എന്നിട്ടും ഓരോ വാക്കും ഭാരത്തോടെ മുറിയിലേക്ക് വീണു.
അദ്ദേഹം കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാതെ പുറത്തേക്കുപോയി.
അഞ്ജലി അമ്മയെ നോക്കി.
അമ്മ പെട്ടിക്കുള്ളിലേക്ക് കുനിഞ്ഞ് വസ്ത്രങ്ങൾ അടുക്കുകയായിരുന്നു. മുഖം കാണാനായില്ല.
അപ്പോഴാണ് അവരുടെ വീട്ടിലെ മൗനത്തിനുള്ളിൽ താൻ അറിയാത്ത എത്രയോ കണക്കുകളുണ്ടെന്ന് അഞ്ജലിക്ക് ആദ്യമായി തോന്നിയത്. ശമ്പളം, സ്കൂൾഫീസ്,
വായ്പ, സ്ഥലംമാറ്റം, അച്ഛന്റെ മേലധികാരികൾ.
വലിയവർ ജീവിതം തീരുമാനിക്കുന്നത് സ്വേച്ഛയോടെ അല്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ അതു മനസ്സിലായതുകൊണ്ട് അവളുടെ വേദന കുറഞ്ഞില്ല.
വൈകുന്നേരം ആകാശം മങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും വരാന്തയിലിറങ്ങി.
തോടിന് മീതെ നീണ്ട നിഴലുകൾ വീണിരുന്നു. നെൽപ്പാടങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ പക്ഷികൾ കൂട്ടമായി മടങ്ങി. അകലെ ഒരു വീട്ടിൽ നിന്ന് റേഡിയോയിലെ സിനിമാഗാനം ഒഴുകിവന്നു.
കാറ്റ് ഇടയ്ക്കിടെ ശബ്ദം കൊണ്ടുവന്നു, പിന്നെ എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി.
അക്കരെ രാവിലെ കണ്ട യുവാവ് വീണ്ടും വള്ളത്തിൽ വരുന്നതു അഞ്ജലി ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഇപ്പോൾ യാത്രക്കാരില്ല. വള്ളത്തിന്റെ മുൻവശത്ത് ഒരു ചാക്കും കുറച്ചു പച്ചക്കറികളും. അവൻ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. കടവിനരികിലെത്തിയപ്പോൾ ഒരു വൃദ്ധൻ വിളിച്ചു. യുവാവ് ദിശ മാറ്റി അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
നവീൻ.
ആ പേര് അവളുടെ മനസ്സിൽ സ്വയം തെളിഞ്ഞു.
വൃദ്ധനെ കയറ്റിയശേഷം വള്ളം അവരുടെ വീടിന്റെ മുന്നിലൂടെ കടന്നുപോയി. അഞ്ജലി ഇത്തവണ അവനെ നോക്കാതിരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. തോട്ടിലേക്ക് നോക്കുന്നതിനു പകരം കൈയിലെ പഴയ മാസികയുടെ താളുകൾ മറിച്ചു.
പക്ഷേ വള്ളം അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ തല ഉയർത്തി.
നവീൻ നേരെ മുന്നിലേക്കാണ് നോക്കിയിരുന്നത്. അവളെ കണ്ടില്ലെന്നപോലെ.
അവൻ കടന്നുപോയപ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് ഒരു ചെറിയ അസഹിഷ്ണുത തോന്നി.
“വലിയ ഗൗരവക്കാരൻ,” അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
തോടിനു മീതെ രാത്രി വീഴാൻ തുടങ്ങി. വീടുകളിലെ വിളക്കുകൾ വെള്ളത്തിൽ നീണ്ട മഞ്ഞവരകളായി. ഒരുകാലത്ത് താൻ ഒരിക്കലും സ്വന്തമാക്കില്ലെന്ന് കരുതിയ ഈ ദൃശ്യം അഞ്ജലി നോക്കിനിന്നു.
അപരിചിതമായ സ്ഥലങ്ങൾ ആദ്യം നമ്മെ അവഗണിക്കുന്നതുപോലെയാണ്, അവൾക്കു തോന്നി. നാം വന്നാലും ഇല്ലെങ്കിലും അവയ്ക്ക് യാതൊരു വ്യത്യാസവുമില്ല. തോടുകൾ ഒഴുകുന്നു. വള്ളങ്ങൾ
കടന്നുപോകുന്നു. ആളുകൾ തങ്ങളുടെ ജീവിതം തുടരുന്നു.
പുതിയ സ്ഥലത്തോട് പരിചയപ്പെടുക എന്നത് അതിന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റൽ അല്ലായിരിക്കാം.
അതിന്റെ ഒഴുക്കിൽ പതുക്കെ സ്വന്തം സ്ഥാനം കണ്ടെത്തലായിരിക്കാം.
എന്നാൽ ആ രാത്രിയിൽ അഞ്ജലി അത്രയും ദൂരം ചിന്തിച്ചില്ല.
കിടക്കാൻ പോകുന്നതിനുമുമ്പ് പഴയ കൂട്ടുകാരിക്ക് എഴുതാനായി ഒരു ഇൻലൻഡ് ലെറ്റർ എടുത്തു. നീലക്കടലാസ് മേശപ്പുറത്ത് നിവർത്തിവെച്ച് അവൾ എഴുതി:
പ്രിയപ്പെട്ട ലത,
ഇവിടെ എല്ലായിടത്തും വെള്ളമാണ്. വീട്ടിലേക്കെത്താൻ പോലും വള്ളം വേണം. വൈദ്യുതി ഇടയ്ക്കിടെ പോകുന്നു. സംസാരിക്കാൻ ആരുമില്ല. ഈ സ്ഥലം എനിക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല.
അവൾ കുറച്ചുനേരം പേന കടലാസിന് മുകളിൽ നിർത്തി.
പിന്നെ, എന്തിനെന്നറിയാതെ മറ്റൊരു വരികൂടി ചേർത്തു:
പക്ഷേ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ വെള്ളത്തിൽ വിളക്കുകളുടെ നിഴൽ വീഴുന്നത് കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ട്.
ആ വരി മായ്ച്ചുകളയണമെന്നു തോന്നി.
അവൾ മായ്ച്ചില്ല.
അധ്യായം 3: ഗ്രാമവായനശാല
പുതിയ സ്കൂളിൽ ചേരാൻ ഇനിയും നാലുദിവസമുണ്ടായിരുന്നു. പതിനൊന്നായതുകൊണ്ട് മെയ്മാസത്തിൽ തന്നെ സ്കൂൾ തുടങ്ങുമായിരുന്നു.
ആ നാലുദിവസവും അഞ്ജലിക്ക് നാലാഴ്ചകളെപ്പോലെ തോന്നി.
രാവിലെ അച്ഛൻ ഓഫീസിലേക്കുപോകും. അമ്മ വീടു വൃത്തിയാക്കാനും അയൽക്കാരുമായി പരിചയപ്പെടാനും അടുക്കളയിലെ സാധനങ്ങൾ ക്രമീകരിക്കാനും സമയം ചെലവഴിക്കും. ഉച്ചയാകുമ്പോഴേക്കും ചൂട് അധികരിക്കും.