“ഞങ്ങൾ സുഹൃത്തുക്കളാണ്,” അഞ്ജലി പറഞ്ഞു.
“സുഹൃത്തുക്കൾ ഇത്രയും കത്തുകളെഴുതുമോ?”
“എഴുതാം.”
“നിനക്ക് അയാളെ ഇഷ്ടമാണോ?”
അഞ്ജലി അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.
കള്ളം പറഞ്ഞാൽ ഇതെല്ലാം താൽക്കാലികമായി മാറിപ്പോകാം. കത്തുകൾ ലൈബ്രറി പരിപാടിയുടെ ഭാഗമാണെന്നും എല്ലാവരും എഴുതുന്നുണ്ടെന്നും പറയാം.
പക്ഷേ നവീന്റെ പേരിനെ ഒരു കള്ളത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഒളിപ്പിക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
“അതെ.”
അമ്മ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
മുഖത്ത് കോപത്തേക്കാൾ ഭയമായിരുന്നു.
“അച്ഛന് അറിയുമോ?”
“ഇല്ല.”
“നാട്ടിൽ ആരെങ്കിലും അറിയുമോ?”
“അറിയില്ല.”
“അറിയില്ല എന്നാണോ?”
“ഞങ്ങൾ ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
“പറയാതെതന്നെ ആളുകൾ അറിയും. ഇത് ചെറിയ നാട്ടാണ്.”
“അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ
തെറ്റ് ചെയ്തെന്നാകുമോ?”
“ഞാൻ തെറ്റാണെന്നു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.”
“അമ്മയുടെ മുഖം അങ്ങനെ പറയുന്നു.”
“എനിക്ക് പേടിയുണ്ട്,” അമ്മ പറഞ്ഞു. “നിനക്ക് പതിനേഴു വയസ്സാണ്. പഠിക്കേണ്ട പ്രായം. അവനും പഠിക്കേണ്ട പ്രായം. ഇങ്ങനെ ഒരു കാര്യം നാട്ടിൽ അറിഞ്ഞാൽ ആദ്യം കുറ്റം പറയുന്നത് പെൺകുട്ടിയെയാണ്.”
“അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ആരെയും ഇഷ്ടപ്പെടാൻ പാടില്ലേ?”
“ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതും അതിനെ ജീവിതമാക്കുന്നതും വേറെയാണ്.”
വൈകുന്നേരം അച്ഛൻ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മ അദ്ദേഹത്തോടു സംസാരിച്ചു.
അഞ്ജലി തന്റെ മുറിയിൽ ഇരുന്നെങ്കിലും പുറത്തുള്ള ഓരോ വാക്കും കേട്ടു. അച്ഛന്റെ ശബ്ദം ആദ്യം താഴ്ന്നതായിരുന്നു. പിന്നെ നിശ്ശബ്ദത.
അദ്ദേഹം കത്തുകൾ കാണണമെന്നു പറഞ്ഞു.
അമ്മ വായിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു.
കുറച്ചുസമയത്തിനു ശേഷം അച്ഛൻ അഞ്ജലിയെ വിളിച്ചു.
ഡൈനിങ് മേശപ്പുറത്ത് കത്തുകളുടെ കെട്ട്.
അച്ഛൻ കണ്ണട എടുത്ത് തുടച്ചു.
“എത്രകാലമായി?”
“ഒരു വർഷത്തോളം.”
“ഒരു വർഷമോ?”
“ആദ്യം ഞങ്ങൾക്ക് പരസ്പരം ആരാണെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. വായനശാലയിലെ പരിപാടിയായിരുന്നു.”
അവൾ മുഴുവൻ കഥ പറഞ്ഞു.
തൂലികാസൗഹൃദവേദി.
എയും എൻയും.
തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.
കോളേജ് അപേക്ഷ.
അവൻ പോകാൻ കഴിയാത്തത്.
അച്ഛൻ ഇടയിൽ തടഞ്ഞില്ല.
ഒടുവിൽ ചോദിച്ചു:
“ഇപ്പോൾ എന്താണ് നിന്റെ തീരുമാനം?”
“എന്തിനെക്കുറിച്ച്?”
“നിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച്.”
“എനിക്ക് പഠിക്കണം.”
“അവൻ?”
“അവനും.”
“അത് മാത്രമാണോ?”
അഞ്ജലി മിണ്ടിയില്ല.
അച്ഛൻ കത്തുകളുടെ കെട്ടിലേക്കു നോക്കി.
“നിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് തീരുമാനിക്കാൻ നിനക്ക് ഇപ്പോൾ പ്രായമായോ?”
അഞ്ജലിയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞെങ്കിലും ശബ്ദം വിറയ്ക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എന്റെ ഭാവി മുഴുവൻ തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷേ ആരെ സ്നേഹിക്കുന്നു ബഹുമാനിക്കുന്നു വെറുക്കുന്നു എന്നൊക്കെ പറയാൻ എനിക്ക് പ്രായമായി.”
അച്ഛന്റെ മുഖത്ത് വേദന തെളിഞ്ഞു.
“ഞാൻ അവൻ
മോശം ആളാണെന്ന് പറഞ്ഞില്ല.”
“പിന്നെ എന്താണ് പ്രശ്നം?”
“നിങ്ങളുടെ പ്രായം. പഠനം. അവന്റെ വീട്ടിലെ അവസ്ഥ. നമ്മുടെ സ്ഥിതി. നാട്ടിൽ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ. ഇതെല്ലാം പ്രശ്നമാണ്.”
“പണമില്ലാത്തതാണോ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം?”
“അങ്ങനെ പറയരുത്.”
“പിന്നെ?”
“പണമില്ലാത്തതിന്റെ ഫലം നിനക്കറിയില്ല. സ്നേഹമുള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രം ഫീസ് അടയ്ക്കാനാവില്ല. രോഗം വന്നാൽ ചികിത്സിക്കാനാവില്ല. കുടുംബം നടത്താനാവില്ല.”
“അവൻ അതെല്ലാം അറിയുന്നവനാണ്.”
“അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ ഇപ്പോൾ പഠനം ഉപേക്ഷിക്കുന്നത്.”
“ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ല.”
“ഈ വർഷം പോകുന്നില്ലല്ലോ .”
“വീട്ടിലെ പ്രശ്നം കൊണ്ടാണ്.”
“നാളെ അതിലും വലിയ പ്രശ്നം വരും.”
“അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ നോക്കും.”
“നിങ്ങൾ?”
അച്ഛന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആദ്യമായി കോപം ഉയർന്നു.
“നീയും അവനും ഇപ്പോൾ തന്നെ ഒരു കുടുംബമാണോ?”
അഞ്ജലി മിണ്ടാതായി.
അമ്മ ഇടപെട്ടു.
“ശബ്ദം കുറയ്ക്കൂ.”
അച്ഛൻ കസേരയിൽ പിന്നോട്ടുചാഞ്ഞു. കണ്ണട വീണ്ടും തുടച്ചു.
“ഇനി വായനശാലയിലേക്കു പോകേണ്ട,” അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. “ഒറ്റയ്ക്ക് കടവിലേക്കും വേണ്ട. സ്കൂളിൽ പോകാൻ വലിയ വള്ളം ഉപയോഗിക്കണം.”
“അച്ഛാ…”
“ഇത് ശിക്ഷയായി കരുതേണ്ട. കുറച്ചുകാലം അകലം വേണം.”