“ഇവരിൽ ആരെങ്കിലും പരസ്പരം ദിവസവും കാണുന്നവരായിരിക്കുമോ?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.
“സാധ്യതയുണ്ട്,” നവീൻ പറഞ്ഞു.
“തിരിച്ചറിയാതെ വഴക്കിടുന്നുണ്ടാകുമോ?”
“അത് ഉറപ്പാണ്.”
അവരുടെ ചിരി പഴയ വായനശാലയുടെ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു.
എന്നാൽ നവീന്റെ അവധിക്ക് അതിരുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു മാസം.
അതിനു ശേഷം ദുബായിലേക്കു മടങ്ങണം.
യാത്രയുടെ തീയതി അടുത്തതോടെ ഒരുമിച്ചിരിക്കുന്ന സമയങ്ങളിൽ പറയാത്ത ചോദ്യം വലുതായി. ഇനി എന്ത്? കത്തുകൾ വീണ്ടും തുടരുമോ? എത്രകാലം? അടുത്ത മടങ്ങിവരവ് എപ്പോൾ?
അവരുടെ ബന്ധത്തിന് പേര് ഉണ്ടെങ്കിലും ഭാവിക്ക് രൂപമില്ലായിരുന്നു.
ഒരു സന്ധ്യയിൽ അവർ കോളേജിനടുത്തുള്ള പഴയ ബോട്ട് ജെട്ടിയിലേക്കു നടന്നു.
ഇപ്പോൾ സ്ഥിരമായി ബോട്ടുകൾ നിൽക്കാത്ത സ്ഥലമായിരുന്നു. മരപ്പലകകൾ പഴകി. ഇരുമ്പുതൂണുകളിൽ തുരുമ്പ്. ജെട്ടിയുടെ അറ്റത്ത് ഇരുന്നാൽ നഗരത്തിന്റെ ശബ്ദം പിന്നിലേക്കു മാറും.
വെള്ളത്തിൽ കടകളുടെ വിളക്കുകൾ നീണ്ട വരകളായി ഇളകി.
അഞ്ജലി ബാഗ് അരികിൽവെച്ചു.
നവീൻ കുറച്ചുനേരം വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കി.
“എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“കത്തിൽ എഴുതാമായിരുന്നില്ലേ?”
“കത്തിൽ എഴുതാൻ കഴിയില്ല.”
“അത്ര ഗൗരവമാണോ?”
“ഉം.”
അഞ്ജലി അവന്റെ മുഖം നോക്കി.
കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങളിലൊക്കെ ഈ സംഭാഷണം അവൻ മനസ്സിൽ തയ്യാറാക്കിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അവൾക്കു തോന്നി.
“പറയൂ.”
“ഞാൻ വീട്ടിൽ വന്നു ചോദിക്കട്ടേ?”
“എന്ത്?”
“നിന്നെ.”
അഞ്ജലി മിണ്ടിയില്ല.
“എനിക്ക് ഒരു മാസത്തെ ലീവുണ്ട്,” നവീൻ പറഞ്ഞു. “തിരികെ പോകുന്നതിനു മുൻപ്
നിന്റെ അച്ഛനോട് സംസാരിക്കാം.”
വെള്ളത്തിൽ ഒരു ചെറുബോട്ടിന്റെ തിരകൾ ജെട്ടിയിലേക്കെത്തി. പഴയ പലകകൾ ചെറുതായി ഇളക്കി.
“എന്താണ് ഒന്നും പറയാത്തത്?” നവീൻ ചോദിച്ചു.
“ആലോചിക്കുകയാണ്.”
“ഇത് ആലോചിക്കാൻ ഇനിയും സമയം വേണോ?”
ചോദ്യത്തിൽ വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.
അഞ്ജലി ശാന്തമായി ചോദിച്ചു:
“നീ എന്താണ് അച്ഛനോടു പറയുക?”
“നമ്മൾ പരസ്പരം ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഞാൻ ജോലി ചെയ്യുന്നു. വീട്ടിലെ കടം തീർത്തു. നിന്റെ പഠനം കഴിഞ്ഞാൽ…”
“നിന്റെ പഠനം?”
നവീൻ നിശ്ശബ്ദനായി.
“ഞാൻ അതിനെക്കുറിച്ച് പിന്നീട്…”
“അതാണു പ്രശ്നം.”
“എന്ത്?”
“എല്ലാം പിന്നീട്.”
“അഞ്ജലി, ഞാൻ ഇപ്പോൾ പഠനം തുടങ്ങാൻ കഴിയില്ല. തിരികെ ജോലിക്കുപോകണം.”
“അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നോട് ഇപ്പോൾ പഠനം തുടങ്ങണം എന്നു പറഞ്ഞോ?”
“പിന്നെ?”
അഞ്ജലി വെള്ളത്തിലെ വിളക്കുകളുടെ പ്രതിഫലനത്തിലേക്കു നോക്കി.
“ഇപ്പോൾ വീട്ടിൽ വന്നാൽ അവർ എന്താണ് കാണുക? ദുബായിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരാളെ. വീട്ടുകടം തീർത്ത ഒരാളെ. അത് നല്ലതാണ്. പക്ഷേ ഇനിയും സ്വന്തം ജീവിതം എന്താക്കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരാളെയും കാണും.”
“എനിക്ക് ജോലി ഉണ്ട്.”
“ജോലിയുള്ളതും ജീവിതം തീരുമാനിച്ചതും ഒരേ കാര്യമല്ല.”
“എല്ലാവർക്കും സ്വപ്നംപോലെ ജോലി കിട്ടുമോ?”
“ഇല്ല.”
“അപ്പോൾ?”
“നീ ഗോഡൗണിൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ജോലി ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?”
നവീൻ ഉടനെ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“അറിയില്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“നാട്ടിലേക്കു മടങ്ങണമെന്നുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
“എപ്പോൾ?”
“അറിയില്ല.”
“ചരിത്രം പഠിക്കണമെന്നുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
“എങ്ങനെ?”
“അറിയില്ല.”
അഞ്ജലി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി.
“അതാണ് ഞാൻ പറയുന്നത്.”
നവീൻ എഴുന്നേറ്റു ജെട്ടിയുടെ അറ്റത്തേക്കു നടന്നു. കൈകൾ ഇരുമ്പുകമ്പിയിൽ വെച്ചു.
“മൂന്നുവർഷം കാത്തിരുന്നു,” അവൻ പറഞ്ഞു. “ഇനിയും എന്തിനാണ്
കാത്തിരിക്കുന്നത്?”
“കാത്തിരുന്നത് കൊണ്ടുമാത്രം വിവാഹത്തിനു തയ്യാറാകില്ല.”
“ഞാൻ തയ്യാറല്ലെന്നാണോ?”
“നീ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്നു എനിക്കറിയാം.”
“പിന്നെ?”
“നീ നിന്റെ പഠനം ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടില്ലെന്നു എനിക്കറിയണം. ഞാനും പഠനം തീർത്ത് ജോലി ചെയ്യണം. നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്നത് രക്ഷപ്പെടലായി തോന്നരുത്.”
“ആരിൽനിന്നുള്ള രക്ഷപ്പെടൽ?”
“എന്റെ വീട്ടിലെ എതിർപ്പിൽനിന്ന്. നിന്റെ വിദേശജീവിതത്തിൽനിന്ന്. നമ്മുടെ ഭയങ്ങളിൽനിന്ന്.”