നവീൻ കോളേജ് പ്രവേശനകത്ത് സ്വന്തം പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അതു തുറന്നുനോക്കുന്നത് നിർത്തി.
കത്തിലെ അവസാന തീയതി കഴിഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
ആ
ദിവസം അവൻ രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ പ്രത്യേകമായി ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. തോട്ടിൽ പതിവുപോലെ വെള്ളമൊഴുകി. അമ്മ കഞ്ഞിയുണ്ടാക്കി. മായ സ്കൂളിലേക്കു പുസ്തകം അന്വേഷിച്ചു. അച്ഛൻ വള്ളത്തിലെ വിള്ളലിൽ തുണി തിരുകി.
എന്നാൽ ഒരു വാതിൽ നിശ്ശബ്ദമായി അടഞ്ഞതായി നവീന് തോന്നി.
വൈകുന്നേരം രമേശ് അവനെ ചായക്കടയിൽ കണ്ടെത്തി.
“ചേട്ടൻ വന്നിട്ടുണ്ട്,” രമേശ് പറഞ്ഞു.
“എപ്പോൾ?”
“ഇന്നലെ രാത്രി. ദുബായിൽനിന്ന്.”
രമേശിന്റെ ജ്യേഷ്ഠൻ സുരേഷ് നാലുവർഷമായി ദുബായിലായിരുന്നു. ആദ്യം നിർമാണസ്ഥലത്ത് ജോലി ചെയ്തെന്നും പിന്നീട് ഒരു വ്യാപാരസ്ഥാപനത്തിന്റെ ഗോഡൗണിലേക്കു മാറിയെന്നും നവീൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
നാട്ടിലെത്തുമ്പോൾ വിദേശസോപ്പിന്റെയും സുഗന്ധദ്രവ്യത്തിന്റെയും മണമുണ്ടാകുമെന്ന് കുട്ടികൾ പറയാറുണ്ട്. കൈയിൽ വലിയ വാച്ചും നിറമുള്ള ഷർട്ടും കാണും. പക്ഷേ സുരേഷ് സംസാരിക്കുമ്പോൾ പഴയ നാട്ടുഭാഷ മാറിയിട്ടില്ല.
“നിന്നെ കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞു,” രമേശ് പറഞ്ഞു.
“എന്തിന്?”
“ആ…പോയി ചോദിക്ക്.”
അന്ന് രാത്രി നവീൻ രമേശിന്റെ വീട്ടിലെത്തി.
സുരേഷ് വരാന്തയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അടുത്തായി തുറന്ന സ്യൂട്ട്കേസ്. ബന്ധുക്കൾക്കായി വാങ്ങിയ വസ്ത്രങ്ങളും ടേപ്പ് റെക്കോർഡറും മിഠായിപ്പെട്ടികളും അതിൽ കാണാമായിരുന്നു. അകത്തെ മുറിയിൽ ആളുകളുടെ സംസാരവും ചിരിയും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“വാ, നവീനേ,” സുരേഷ് വിളിച്ചു. “രമേശ് നിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞു.”
നവീൻ അവന്റെ മുന്നിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു.
“കോളേജ് കിട്ടിയെന്നും പോകാൻ പറ്റിയില്ലെന്നും കേട്ടു.”
നവീൻ തലയാട്ടി.
“ഇനി എന്താണ് പരിപാടി?”
“അറിയില്ല.”
“വള്ളം തുഴയാനാണോ?”
ചോദ്യത്തിൽ പരിഹാസമില്ലായിരുന്നു. എങ്കിലും നവീന് പ്രതിരോധിക്കണമെന്നു തോന്നി.
“അതും ജോലിയല്ലേ?”
“ജോലിയല്ലെന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞോ? പക്ഷേ നീ വേറെ എന്തോ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നുവെന്നു രമേശ് പറഞ്ഞു.”
“ഹിസ്റ്ററി പഠിക്കണമെന്നായിരുന്നു.”
സുരേഷ് കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.
“ദുബായിൽ ചരിത്രം
പഠിപ്പിക്കുന്ന ജോലി എനിക്കറിയില്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ ഒരു ഗോഡൗണിൽ സഹായിയുടെ ജോലി ഒഴിവുണ്ട്.”
നവീൻ അവനെ നോക്കി.
“എന്ത് ജോലി?”
“സാധനങ്ങൾ ഇറക്കണം. എണ്ണണം. ബില്ലിനനുസരിച്ച് വേർതിരിക്കണം. ലോജിസ്റ്റിക്സ് ആണ്. ചില ദിവസം രാത്രി വൈകും. എളുപ്പമല്ല. പക്ഷേ നല്ല ശമ്പളം കിട്ടും.
കൂടാതെ താമസം കമ്പനി നൽകും. ഭക്ഷണച്ചെലവിനു അലവൻസ് കിട്ടും.”
“എനിക്ക് ആ ജോലി അറിയില്ല.”
“അറിയുന്നവരായി ആരും ജനിക്കുന്നില്ല. പഠിപ്പിക്കും.”
നവീൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
സുരേഷ് മുന്നോട്ടു ചാഞ്ഞിരുന്നു.
“പാസ്പോർട്ട് ഉണ്ടോ?”
“ഇല്ല.”
“എടുക്കാം. യാത്രയ്ക്കും മറ്റുമുള്ള പണം കടമായി നോക്കാം. അവിടെ ചെന്നശേഷം മാസംതോറും കുറച്ചു വീതം കൊടുത്തുതീർക്കാം.”
“എത്രകാലം?”
“കടം തീരാൻ എത്ര വേണമെന്നാണോ ചോദിക്കുന്നത്, അവിടെ എത്രകാലം നിൽക്കണമെന്നാണോ?”
നവീൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“രണ്ടും നിന്റെ കയ്യിലാണ്,” സുരേഷ് പറഞ്ഞു. “രണ്ടോ മൂന്നോ വർഷം ശ്രദ്ധിച്ച് നിന്നാൽ വീട്ടിലെ പഴയ കടങ്ങൾ തീർക്കാം. മേൽക്കൂര നന്നാക്കാം.
അനിയത്തിയുടെ പഠനം നോക്കാം. പിന്നെ എന്തു വേണമെന്നു തീരുമാനിക്കാം.”
പിന്നെ എന്തു വേണമെന്നു തീരുമാനിക്കാം.
ആ വാക്കുകൾ നവീന്റെ മനസ്സിൽ വേദനയായി പതിച്ചു.
ഇതുവരെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ ഓരോ തീരുമാനവും പിന്നത്തേക്കാണ് മാറ്റിവെച്ചിരുന്നത്. കോളേജ് പിന്നെ. ചരിത്രം പിന്നെ. അധ്യാപകനാകാനുള്ള സ്വപ്നം പിന്നെ. ഇപ്പോൾ കടലിനപ്പുറത്തേക്കു പോയാൽ അതും മറ്റൊരു പിന്നെയായി മാറും.
“ആലോചിക്കൂ,” സുരേഷ് പറഞ്ഞു. “ഉടനെ മറുപടി വേണ്ട. പക്ഷേ ഞാൻ തിരികെ പോകുന്നതിനു മുൻപ് പറയണം.”
വീട്ടിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ നവീൻ തോട്ടിലേക്കു നോക്കി.