അവസാനം ദൃശ്യമല്ലാതായി.
നവീൻ സീറ്റിലിരുന്നു കത്ത് തുറന്നു.
അതിൽ ഒരു വരി മാത്രമുണ്ടായിരുന്നു.
പോകേണ്ടിവന്നാൽ പോകൂ. പക്ഷേ പോകുന്ന വഴിയിൽ നമ്മളെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്.
സ്നേഹത്തോടെ,
നിന്റെ.
പാലത്തിനരികിൽ നിന്ന അഞ്ജലി ബസ് കാഴ്ചയിൽനിന്ന് മറയുന്നതുവരെ കൈ താഴ്ത്തിയില്ല.
ഒരിക്കൽ കൈവീശിയാൽ പോകുന്നതു സമ്മതിച്ചുപോകുമെന്നു കരുതിയ പെൺകുട്ടി, ഇപ്പോൾ കൈവീശാതെ നിന്നാൽ അവൻ തിരികെവരില്ലെന്നു പേടിച്ചു.
അധ്യായം 22: ദൂരദേശങ്ങളിൽനിന്നുള്ള കത്തുകൾ
നവീന്റെ ആദ്യത്തെ കത്ത് ഇരുപത്തിമൂന്നു ദിവസത്തിനുശേഷമാണ് എത്തിയത്.
അതുവരെ അഞ്ജലി ഓരോ ദിവസവും തപാൽക്കാരന്റെ സൈക്കിൾ ബെൽ ശ്രദ്ധിച്ചു. കത്ത് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ലെന്ന ഭാവത്തിൽ വരാന്തയിൽ പുസ്തകവുമായി ഇരിക്കും. സൈക്കിൾ വഴിയിലൂടെ കടന്നുപോയാൽ പുസ്തകത്തിലെ അതേ വരി വീണ്ടും വായിക്കും.
ഇരുപത്തിമൂന്നാം ദിവസം തപാൽക്കാരൻ ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ നിന്നു വിളിച്ചു:
“അഞ്ജലിക്ക് വിദേശക്കത്തുണ്ട്.”
അമ്മയാണ് കത്ത് വാങ്ങിയത്.
മുകളിൽ ചുവപ്പും നീലയും അരികുള്ള കവർ. അപരിചിതമായ സ്റ്റാമ്പ്. നവീന്റെ കൈയക്ഷരത്തിൽ പൂർണ്ണമായ വിലാസം.
അമ്മ കവർ കുറച്ചുനേരം നോക്കി. പിന്നെ അഞ്ജലിക്കു നൽകി.
“അച്ഛൻ വരുന്നതിനുമുമ്പ് വായിച്ചോളൂ എന്നല്ല,” അമ്മ പറഞ്ഞു. “നിന്റെ കത്താണ്. നീ തന്നെ സൂക്ഷിക്കണം.”
അഞ്ജലി അമ്മയെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“അമ്മയ്ക്ക് ദേഷ്യമില്ലേ?”
“ദേഷ്യമുണ്ടാകുന്നതും കത്ത് തുറക്കുന്നതും രണ്ടു കാര്യങ്ങളാണ്.”
അഞ്ജലി കവർ മുറിയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി.
പ്രിയപ്പെട്ട അഞ്ജലി,
ഇവിടെ വന്നിട്ട് ഇന്നേക്ക് പതിനെട്ടു ദിവസമായി. ഈ കത്ത് നിന്റെ കൈയിലെത്തുമ്പോൾ എത്ര ദിവസമായിരിക്കുമെന്ന് അറിയില്ല.
ആദ്യം ഇവിടത്തെ ചൂടിനെക്കുറിച്ച് പറയണം.
നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഉച്ചയ്ക്ക് ചൂടുണ്ടെങ്കിലും വെള്ളത്തിന്റെ മണമുണ്ടാകും. ഇവിടെ കാറ്റുപോലും ചൂടാണ്. ഗോഡൗണിന്റെ വലിയ ഇരുമ്പുവാതിൽ തുറക്കുമ്പോൾ പുറത്തുനിന്ന് കാറ്റല്ല വരുന്നത്. ആരോ ചൂള തുറന്നതുപോലെ തോന്നും.
എന്നോടൊപ്പം ജോലി ചെയ്യുന്നവർ പല സ്ഥലങ്ങളിൽനിന്നുള്ളവരാണ്. കേരളത്തിൽനിന്നും തമിഴ്നാട്ടിൽനിന്നും ആന്ധ്രയിൽനിന്നും ബിഹാറിൽനിന്നും പാകിസ്താനിൽനിന്നും ബംഗ്ലാദേശിൽനിന്നും ആളുകളുണ്ട്. ഓരോരുത്തരും ഓരോ ഭാഷയിൽ ശകാരിക്കും.
പക്ഷേ വലിയ പെട്ടി ഉയർത്തേണ്ടിവരുമ്പോൾ കൈകൊണ്ട് കാണിച്ചാൽ എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലാകും.
രാവിലെ നേരത്തെ ജോലി തുടങ്ങും. സാധനങ്ങൾ എത്തുന്ന ദിവസം രാത്രി വരെ നീളും. പെട്ടികളുടെ മുകളിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്ന പേരുകൾ വായിച്ച് വേർതിരിക്കണം.
ചിലത് വസ്ത്രങ്ങൾ. ചിലത് യന്ത്രങ്ങളുടെ ഭാഗങ്ങൾ. ചിലത് ഭക്ഷണസാധനങ്ങൾ. ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിൽനിന്നും വന്ന വസ്തുക്കൾ ഒരേ ഗോഡൗണിൽ കാത്തുനിൽക്കുന്നു. അവയ്ക്കെല്ലാം പോകാനുള്ള വിലാസമുണ്ട്.
എനിക്കും വിലാസമുണ്ടെന്ന് നിന്റെ കത്ത് കിട്ടിയപ്പോൾ തോന്നി.
നീ പാലത്തിനരികിൽ വരുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല. കൈവീശിയതു കണ്ടു. ബസ് നിർത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ ഇറങ്ങുമായിരുന്നോ എന്നറിയില്ല. ഇറങ്ങിയാൽ വീണ്ടും കയറാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
ഇവിടെ മഴയില്ല. രാത്രി മുറിയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ ഫാനിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം. നമ്മുടെ മുറിയിൽ ആറുപേരുണ്ട്. എല്ലാവരും ഉറങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് വീട്ടിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കും. ചിലർ കത്തെഴുതും.
ഒരാൾ ദിവസവും ഭാര്യയുടെ ഫോട്ടോ നോക്കും. മറ്റൊരാൾ കുഞ്ഞ് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയെന്നു പറഞ്ഞ കത്ത് വീണ്ടും വീണ്ടും വായിക്കും.
ഞാൻ ഇതുവരെ നിന്റെ നീലക്കത്ത് നാലുതവണ വായിച്ചു.
അഞ്ചാമത്തെ തവണ വായിച്ച കാര്യം സമ്മതിക്കുന്നില്ല.
നീ എങ്ങനെയുണ്ട്?
സ്കൂൾ?
വീട്ടിൽ ഇപ്പോഴും ദേഷ്യമാണോ?
ഗോപാലൻ മാഷിനോട് ഞാൻ എത്തിയെന്നു പറയണം.
കത്തിന്റെ അവസാനം എന്തെഴുതണമെന്ന് ഇപ്പോൾ സംശയമില്ല.
സ്നേഹത്തോടെ,
നിന്റെ നവീൻ.
അഞ്ജലി കത്ത് വായിച്ചശേഷം കണ്ണടച്ചു.
ദുബായ് എങ്ങനെയാണെന്നു അവൾക്ക് വ്യക്തമായി കൽപ്പിക്കാനായില്ല. ചൂടുള്ള കാറ്റും ഇരുമ്പുവാതിലും പല ഭാഷകളിൽ സംസാരിക്കുന്ന തൊഴിലാളികളും മാത്രം. എന്നാൽ ആ അപരിചിതമായ സ്ഥലത്തെ പങ്കിട്ട മുറിയിൽ ഇരുന്ന് തനിക്കു കത്തെഴുതുന്ന നവീനെ കാണാനായി.