“എന്തിനെക്കുറിച്ച്?”
“കോളേജിനെക്കുറിച്ച്.”
“പറഞ്ഞാൽ കോളേജ് കിട്ടുമോ?”
“അപേക്ഷിക്കാമല്ലോ.”
“അപേക്ഷാഫീസ് വേണം.”
“സ്കോളർഷിപ്പ് ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?”
“ആദ്യം
ഫീസ് കൊടുക്കണം. പിന്നെയാണ് ചിലത് തിരികെ കിട്ടുക.”
“അധ്യാപകരോട് സംസാരിക്കൂ.”
“സംസാരിച്ചാൽ അവർ പണം തരുമോ?”
ശബ്ദത്തിലെ കാഠിന്യം അഞ്ജലിയെ മുറിവേൽപ്പിച്ചു.
“ഞാൻ സഹായിക്കാൻ പറഞ്ഞതാണ്.”
“ഞാൻ സഹായം ചോദിച്ചില്ല.”
“നിന്നോട് ഒന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല.”
അവൾ വേഗത്തിൽ മുന്നോട്ടുനടന്നു.
നവീൻ അവളുടെ പിന്നാലെ ചെന്നില്ല. തന്റെ ദേഷ്യം അഞ്ജലിയോടല്ലെന്ന് അവന് അറിയാമായിരുന്നു. തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അനവധി വഴികളുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ ആ സമ്മേളനത്തോടായിരുന്നു. ഓരോ വഴിയുടെയും കവാടത്തിൽ പണം ചോദിക്കുന്ന ലോകത്തോടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അഞ്ജലിക്ക് അത് എങ്ങനെ അറിയാം?
വൈകുന്നേരം വള്ളത്തിൽ ഇരുവരും മിണ്ടിയില്ല.
അഞ്ജലി ഇറങ്ങുമ്പോൾ നവീൻ പറഞ്ഞു:
“രാവിലെ പറഞ്ഞത് നിന്നോടുള്ള ദേഷ്യത്തിൽ അല്ല.”
“അത് പറഞ്ഞ രീതി അങ്ങനെയായിരുന്നു.”
“ഐ ആം സോറി. എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.”
അവൻ നേരെ നോക്കിയാണ് പറഞ്ഞത്.
അഞ്ജലി നിശ്ശബ്ദയായി. നവീൻ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നത് അവൾ ആദ്യമായാണ് കേൾക്കുന്നത്.
“ശരി,” അവൾ പറഞ്ഞു.
“നീ എന്താണ് പഠിക്കാൻ പോകുന്നത്?”
“പത്രപ്രവർത്തനം എന്ന് തോന്നുന്നു.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“ആളുകളുടെ കഥകൾ എഴുതാൻ എനിക്കിഷ്ടമാണ്.”
“എല്ലാവരും അവരുടെ കഥ പറയാൻ സമ്മതിക്കുമോ?”
“സമ്മതിക്കാത്തവരുടെ കഥ എഴുതാൻ പാടില്ല.”
“ചിലരുടെ കഥ അവർ പറയാതെയും കാണാമല്ലോ.”
“കണ്ടതെല്ലാം സത്യമാകണമെന്നില്ല.”
നവീൻ തലയാട്ടി.
“നീ നല്ല പത്രപ്രവർത്തകയാകും.”
“എങ്ങനെ അറിയാം?”
“നീ എല്ലാറ്റിനും ചോദ്യം ചോദിക്കും.”
അഞ്ജലി ചിരിച്ചു.
“അത് നിനക്കു ശല്യമല്ലേ?”
“ചിലപ്പോൾ.”
“എന്നിട്ടും നല്ലതാണോ?”
“ചിലപ്പോൾ.”
അവൾ വള്ളത്തിൽനിന്നിറങ്ങിയില്ല.
“നവീൻ.”
“എന്താ?”
“നീ കോളേജിൽ അപേക്ഷിക്കണം.”
അവന്റെ മുഖം വീണ്ടും മുറുകുമെന്ന് അവൾ കരുതി. പക്ഷേ അവൻ ശാന്തമായി ചോദിച്ചു:
“കിട്ടിയാൽ പോകാൻ കഴിയാതിരുന്നാലോ?”
“കിട്ടാതിരിക്കുമെന്നു പേടിച്ച് അപേക്ഷിക്കാതിരുന്നാൽ?”
“നിനക്ക് എല്ലാം എളുപ്പമാണെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
“ഇല്ല. എനിക്ക് എളുപ്പമായതുകൊണ്ട് നിനക്കും എളുപ്പമാണെന്ന് പറയുന്നില്ല. ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിലും ശ്രമിക്കണമെന്ന് മാത്രമാണ്.”
“പരാജയപ്പെട്ടാൽ?”
“അപ്പോൾ അത് നിന്റെ പരാജയമായിരിക്കില്ല.”
നവീൻ അവളെ നോക്കി.
ഈ വാചകം മുമ്പ് എവിടെയോ വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.
‘എ’യുടെ കത്തിൽ.
സാഹചര്യത്തോട് തോറ്റാലും അത് നിങ്ങളുടെ പരാജയമല്ല.
മഴത്തുള്ളി പോലെ ഒരു സംശയം മനസ്സിൽ പതിച്ചു.
“എന്താണ്?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.
“ഈ വാചകം നീ എവിടെയെങ്കിലും വായിച്ചതാണോ?”
അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിലായി.
“ഏത്?”
“പരാജയത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞത്.”
“ഇല്ല. എന്തുകൊണ്ട്?”
“ഒന്നുമില്ല.”
അവൻ കൂടുതൽ ചോദിച്ചില്ല.
അന്ന് രാത്രി നവീൻ ‘എ’യുടെ കത്തുകൾ വീണ്ടും വായിച്ചു. കൈയക്ഷരം. വാക്കുകൾ. പുതിയ നാട്ടിലെത്തിയതിനെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമർശം. വള്ളത്തിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്ന ഒരാളോടുള്ള തർക്കങ്ങൾ. അസൂയപ്പെട്ട ഒരാൾ.
എ അഞ്ജലിയാണോ?
എങ്കിൽ ഇത്രനാൾ താൻ നോക്കിയിരുന്ന മുഖവും കാത്തിരുന്ന വാക്കുകളും ഒരേ വ്യക്തിയുടേതായിരുന്നോ?
സാധ്യത അവനെ ആവേശപ്പെടുത്തേണ്ടതായിരുന്നു. പകരം ഭയപ്പെടുത്തി.
കാരണം ‘എ’യെ അവൻ മനസ്സിൽ വളരെ ഉയരത്തിൽ വെച്ചിരുന്നു. അഞ്ജലിയെ അടുത്തുനിന്ന് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അവളുടെ ദേഷ്യവും പിടിവാശിയും സൗകര്യങ്ങളും അറിയാം. അതേ സമയം വള്ളത്തിൽ ഇരുന്ന് അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്റെ ദിവസം മാറുന്നതും അറിയാം.
അവർ ഒരാളാണെങ്കിൽ തന്റെ രണ്ടു വ്യത്യസ്ത വികാരങ്ങൾക്കും ഒരേ പേര് നൽകേണ്ടിവരും.
അത് അവൻ ഇനിയും തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
അടുത്ത കത്തിൽ നവീൻ സൂക്ഷിച്ചെഴുതി:
നിങ്ങൾ പത്രപ്രവർത്തകയാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടോ?
അഞ്ജലി ചോദ്യം വായിച്ച് ഞെട്ടി.
തന്റെ സ്വപ്നത്തെക്കുറിച്ച് മുമ്പ് എഴുതിയിരുന്നു. ‘വാക്കുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എന്തെങ്കിലും’ എന്നുമാത്രം. പത്രപ്രവർത്തനം വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിരുന്നോ?