എൻ.-ന്റെ വാക്കുകളിൽ കേൾക്കുന്ന ചില ചിന്തകൾ നവീൻ നേരിൽ പറയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. രണ്ടുപേർക്കും ഒരേ പാട്ടുകൾ ഇഷ്ടം. രണ്ടുപേരും ചരിത്രം പഠിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
രണ്ടുപേരുടെയും കുടുംബത്തിൽ വള്ളത്തിന്റെ അറ്റകുറ്റപ്പണിയെക്കുറിച്ചു സംസാരിക്കും. എൻ. അപേക്ഷാഫോം വാങ്ങിയ അതേ ദിവസം നവീനും വാങ്ങി.
ഇത്രയും സാമ്യം യാദൃച്ഛികമാകുമോ? ആകാൻ സാധ്യത ഇല്ല.
അഞ്ജലി പഴയ കത്തുകൾ ഒന്നൊന്നായി വായിച്ചു.
ആദ്യത്തെ കത്ത്.
മഴ വെള്ളത്തിൽ വരയ്ക്കുന്ന വൃത്തങ്ങൾ.
രണ്ടാമത്തെ കത്ത്.
ഒരു ദിവസം ഈ സ്ഥലം വിട്ടുപോകേണ്ടിവരുമെന്ന ഭയം.
പിന്നീടുള്ള കത്ത്.
പണമെന്ന് ഓരോ വാക്കിനും വിലയുള്ള വീട്.
ചരിത്രം പഠിക്കാനുള്ള സ്വപ്നം.
ഇതെല്ലാം നവീന്റെ ജീവിതവുമായി ഒത്തുചേരുന്നു.
അവളുടെ ഉള്ളിൽ ആവേശവും നിരാശയും ഒരുമിച്ചു.
എൻ. നവീൻ തന്നെയാണെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ട് ഇതുവരെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല?
നവീൻ അവളുടെ കത്തുകൾ വായിച്ചിട്ടും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ലേ?
അതോ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടും നടിക്കുകയാണോ?
അവൾ പുതിയ താളിൽ എഴുതി:
പ്രിയപ്പെട്ട എൻ,
ചില ദിവസങ്ങളിൽ നിങ്ങൾ എനിക്ക് വളരെ അടുത്താണെന്നു തോന്നുന്നു. ഒരേ മഴ കേൾക്കുന്നത്ര അടുത്ത്. ഒരേ വഴിയിലൂടെ നടക്കുന്നതുപോലെ. ഞാൻ കാണുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ നിങ്ങളും കണ്ടിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് തോന്നുന്നു.
നിങ്ങൾ ഈ നാട്ടിലാണോ താമസിക്കുന്നത്?
ചോദ്യം കണ്ടപ്പോൾ അവൾ നിർത്തി.
ഇത് നിയമലംഘനമാണോ? ചോദിക്കാൻ പാടില്ലെന്ന് ഗോപാലൻ മാഷ് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഉത്തരം പറയാൻ പാടില്ലെന്നു മാത്രമാണ് പറഞ്ഞത്.
അവൾ
തുടർന്നു:
മറുപടി പറയാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട. എന്നാൽ മറ്റൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കാം.
നമുക്ക് നേരത്തെ പരിചയമുണ്ടെന്ന് ഒരിക്കലെങ്കിലും നിങ്ങൾക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ടോ ?
അഞ്ജലി പേന താഴെവെച്ചു.
ഇതയച്ചാൽ എല്ലാം മാറാം.
സംശയം ഉറപ്പാകാം. അല്ലെങ്കിൽ തകരാം.
വാതിലിൽ അമ്മ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
“ഇനിയും ഉറങ്ങിയില്ലേ?”
“കത്ത് എഴുതുകയാണ്.”
“ആർക്കാണ്?”
അഞ്ജലി ആദ്യമായി കള്ളം പറയുന്നതിനു മുൻപ് ദീർഘമായി മടിച്ചു.
“ലതയ്ക്ക്.”
“ഇത്ര മഴയിൽ നാളെ പോസ്റ്റ് ഓഫീസ് തുറക്കുമോ എന്നറിയില്ല.”
“പിന്നെ അയയ്ക്കാം.”
അമ്മ പോയശേഷം അഞ്ജലി കത്ത് വീണ്ടും വായിച്ചു. അവസാനം എഴുതാൻ തുടങ്ങി:
ചിലപ്പോൾ നിങ്ങളെ പേരുപറഞ്ഞു വിളിക്കണമെന്ന് തോന്നുന്നു. എൻ. എന്ന അക്ഷരം മാത്രം മതിയാകുന്നില്ല.
എന്റെ പേരും നിങ്ങളോട് പറയണമെന്ന് തോന്നുന്നു.
എന്റെ പേര് അ…
അവളുടെ കൈ നിശ്ചലമായി.
അ
അടുത്ത അക്ഷരം എഴുതിയാൽ നിയമം അവസാനിക്കും. അഞ്ജലി എന്ന പേര് കടലാസിൽ പൂർണ്ണമാകും. എൻ. ആരായാലും അവളെ കണ്ടെത്താം.
അവൾ എഴുതി തുടങ്ങിയ അക്ഷരത്തിനു മുകളിൽ വരച്ചു.
മഷി പടർന്നു. എന്നാൽ ‘അ’യുടെ രൂപം പൂർണ്ണമായി മറഞ്ഞില്ല.
അവൾ കത്ത് മടക്കി.
മറുവശത്ത് നവീനും അന്നേ രാത്രി ഒരു കത്തെഴുതുകയായിരുന്നു.
രാഘവന്റെ മുട്ടുവേദന കാരണം അദ്ദേഹം നേരത്തെ കിടന്നു. അമ്മ ചോരുന്ന ഭാഗത്ത് പാത്രങ്ങൾ വെച്ചു. മായ പാഠപുസ്തകം നെഞ്ചിൽവെച്ചുതന്നെ ഉറങ്ങി.
നവീൻ വിളക്ക് താഴ്ത്തിവെച്ചു.
പ്രിയപ്പെട്ട എ,
ചില യാദൃച്ഛികതകൾ യാദൃച്ഛികതയായി തുടരാൻ വളരെ കൂടുതലാണ്.
നിങ്ങൾ എഴുതുന്ന കാര്യങ്ങൾ എനിക്ക് പരിചയമുള്ള ഒരാൾ പറയുന്ന കാര്യങ്ങളുമായി സാമ്യമുണ്ട്. ആദ്യം ഞാൻ അവഗണിച്ചു. ലോകത്ത് ഒരേ ചിന്തയുള്ളവർ ഉണ്ടാകാം.
ഒരേ പാട്ട് ഇഷ്ടമുള്ളവർ ഉണ്ടാകാം. ഒരേ സ്വപ്നം കാണുന്നവരും.
എന്നാൽ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു സംശയമുണ്ട്.
ഒരുപക്ഷേ നമ്മൾ ഇതിനകം കണ്ടിട്ടുണ്ടാകാം.
അവൻ പേന നിർത്തി.
അഞ്ജലിയുടെ മുഖം മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
വള്ളത്തിൽ ഇരുന്ന് വെള്ളം കോരുന്ന അഞ്ജലി.
ഉത്സവവിളക്കിനു താഴെ നിന്ന അഞ്ജലി.
തന്റെ കോളേജ് അപേക്ഷയിൽ സന്തോഷിച്ച അഞ്ജലി.
അരവിന്ദിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ ചിരി ഒളിപ്പിച്ച അഞ്ജലി.
‘എ’ അവളാണെങ്കിൽ?
നവീൻ വീണ്ടും എഴുതി:
നിങ്ങൾ ആരാണെന്ന് ചോദിക്കില്ല. നിയമം കൊണ്ടുമാത്രമല്ല. എനിക്ക് തെറ്റുപറ്റിയാൽ നമ്മുടെ കത്തുകളിൽ എന്തെങ്കിലും നഷ്ടമാകുമെന്നു പേടിയുണ്ട്.