“ആൺകുട്ടിയാണോ പെൺകുട്ടിയാണോ?”
“അറിയില്ല.”
“മാഷിന് അറിയുമല്ലോ.”
“എനിക്കറിയാം.
നിനക്കറിയില്ല.”
“വയസ്സെങ്കിലും?”
“ഏകദേശം നിന്റെ പ്രായം.”
“ഇവിടെയുള്ള ആളാണോ?”
“അതും പറയില്ല.”
അഞ്ജലി കണ്ണുകൾ ചുരുക്കി അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
“നിങ്ങൾക്ക് രഹസ്യം സൂക്ഷിക്കാൻ വലിയ ഇഷ്ടമാണല്ലോ.”
“ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞ രഹസ്യം തിരിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയില്ല. അതുകൊണ്ട് സൂക്ഷിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.”
മാഷ് രജിസ്റ്ററിനകത്ത് നിന്ന് ഒരു ചെറിയ കാർഡ് എടുത്തു. അതിൽ അവളുടെ അംഗത്വനമ്പറും പുസ്തകം തിരികെ നൽകേണ്ട തീയതിയും എഴുതി.
“അടുത്ത വ്യാഴാഴ്ച വരൂ. നിനക്കൊരു കത്ത് ഉണ്ടാകാം.”
“ഉണ്ടാകാതിരിക്കാമോ?”
“കത്തുകൾക്ക് ഉറപ്പുനൽകാനാകില്ല. മനുഷ്യർക്കും.”
അഞ്ജലി പുസ്തകവും പച്ചമുളകിന്റെ പൊതിയും എടുത്ത് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
സൂര്യപ്രകാശം കണ്ണിൽ പതിച്ചു. കടയുടെ മുന്നിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ ഒരിക്കൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. വാതിലിനകത്ത് ഗോപാലൻ മാഷ് തന്റെ മരപ്പെട്ടിയുടെ മൂടി തുറക്കുകയായിരുന്നു.
വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ പാലം കടക്കുമ്പോൾ ഇത്തവണ അഞ്ജലി താഴേക്ക് നോക്കിയില്ല. മനസ്സിൽ മറ്റൊരുചിന്തയായിരുന്നു.
അപരിചിതനായ ഒരാൾ തനിക്ക് എന്തെഴുതും?
അവൻ അല്ലെങ്കിൽ അവൾ എങ്ങനെയായിരിക്കും?
അടുത്ത നിമിഷം അവൾ സ്വയം ശകാരിച്ചു. വെറുതേ സമയം കളയാനുള്ളൊരു കളി മാത്രമാണിത്. ഇവിടെ സുഹൃത്തുക്കളില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ചേർന്നതാണ്. അതിൽ കൂടുതലൊന്നുമില്ല.
എങ്കിലും വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മ പച്ചമുളക് മാത്രം കണ്ടു ചോദിച്ചു:
“മല്ലിയില കിട്ടിയില്ലേ?”
അഞ്ജലി കൈയിലെ പുസ്തകം ഉയർത്തിക്കാട്ടി.
“മല്ലിയില കിട്ടിയില്ല. പകരം ലൈബ്രറി കിട്ടി.”
ആ രാത്രി പുതിയ വീട്ടിൽ വന്നശേഷം ആദ്യമായി സമയം വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. പുസ്തകം വായിക്കുന്നതിനിടെ പുറത്തുനിന്ന് തുഴ വെള്ളത്തിൽ പതിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. അവൾ ജനലിലൂടെ നോക്കി.
ചന്ദ്രപ്രകാശം വെള്ളത്തിൽ പൊട്ടി ചിതറിയിരുന്നു. ഒരു വള്ളം പതുക്കെ കടന്നുപോയി. വള്ളം നീക്കിയിരുന്നത് ആരാണെന്ന് ഇരുട്ടിൽ തിരിച്ചറിയാനായില്ല.
എന്നാൽ തുഴയുടെ
ഓരോ ചലനത്തിനും ഇടയിൽ കൃത്യമായൊരു നിശ്ശബ്ദതയുണ്ടായിരുന്നു.
വാക്കുകൾക്കിടയിലെ ഒഴിഞ്ഞ ഇടംപോലെ.
അഞ്ജലി പുസ്തകം അടച്ചു.
അടുത്ത വ്യാഴാഴ്ച വരാൻ ഇനിയും ആറുദിവസം.
അധ്യായം 4: ഒന്നാമത്തെ കത്ത്
വ്യാഴാഴ്ച എത്താൻ അസാധാരണമായി കൂടുതൽ സമയം എടുത്തതുപോലെ അഞ്ജലിക്ക് തോന്നി.
ഇതിനിടെ അവൾ പുതിയ സ്കൂളിൽ ചേർന്നു. കെട്ടിടം പഴയതായിരുന്നു. ജനലുകൾക്ക് ചില്ലുകളില്ല, മരപ്പാളികൾ മാത്രം. മഴക്കാലത്ത് അവ അടച്ചാൽ ക്ലാസ്മുറി ഇരുണ്ടുപോകുമെന്ന് അടുത്തിരുന്ന പെൺകുട്ടി പറഞ്ഞു.
അധ്യാപകർ അവളുടെ പഴയ സ്കൂളിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു. കുട്ടികൾ അവളുടെ ഉച്ചാരണം ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇടവേളയിൽ രണ്ടുപേർ അടുത്തുവന്ന് പേര് ചോദിച്ചു. ഒരാൾ അച്ഛന്റെ ജോലി എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചു.
മറ്റൊരാൾ അവരുടെ ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ രാത്രി കറന്റ് വരുമോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചു.
അഞ്ജലി വിനയത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ബെൽ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ പഴയ കൂട്ടുകാരികളുടെ ചിരി ഓർമ്മ വന്നു. പരിചിതമായ ഒരാളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിപ്പോകാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ ശൂന്യത വീണ്ടും അനുഭവപ്പെട്ടു.
വ്യാഴാഴ്ച സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞയുടൻ അവൾ വീട്ടിലെത്തി യൂണിഫോം മാറ്റി.
“എവിടേക്കാണ്?” അമ്മ ചോദിച്ചു.
“ലൈബ്രറിയിലേക്ക്.”
“ഇപ്പോഴോ?”
“പുസ്തകം മാറ്റണം.”
“കഴിഞ്ഞ ദിവസം കൊണ്ടുവന്നതു തീർന്നോ?”
“തീർന്നു.”
അത് രണ്ട് ദിവസം മുൻപേ തീർന്നിരുന്നു. ശേഷിച്ച ദിവസങ്ങളിൽ അവൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഭാഗങ്ങൾ വീണ്ടും വായിച്ചു. പുസ്തകം മടക്കിക്കൊടുക്കാൻ വൈകിക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷേ വ്യാഴാഴ്ച വരണമെന്ന് ഗോപാലൻ മാഷ് പറഞ്ഞിരുന്നു.
കത്ത് ഉണ്ടായേക്കാം.
ആ വാക്കുകൾ ഓർത്തപ്പോൾ അവളുടെ നടത്തം വേഗത്തിലായി. പിന്നെ സ്വന്തം ആവേശം ആരെങ്കിലും കണ്ടുപിടിക്കുമെന്നപോലെ പതുക്കെയാക്കി.
പാലത്തിനടുത്തെത്തിയപ്പോൾ മറുവശത്ത് ഒരാൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൈയിൽ സൈക്കിളും അതിന്റെ പിന്നിൽ കെട്ടിയ അരിച്ചാക്കും. അഞ്ജലി കടന്നുപോകുന്നതുവരെ