നവീൻ മറുപടി എഴുതി:
എനിക്ക് പാട്ടുകൾ ഇഷ്ടമാണ്. പക്ഷേ സ്വന്തമായി കാസറ്റുകളില്ല. അതുകൊണ്ട് ഇഷ്ടമുള്ള പാട്ട് കേൾക്കാൻ മറ്റൊരാളുടെ ഇഷ്ടസമയത്തിനായി കാത്തിരിക്കണം.
ചില പാട്ടുകൾ അങ്ങനെ കേൾക്കുന്നതുകൊണ്ടായിരിക്കാം കൂടുതൽ ഓർമ്മയിൽ നിൽക്കുന്നത്. നമുക്ക് വേണമെന്നപ്പോൾ കേൾക്കാൻ കഴിയാത്തത് വീണ്ടും കേൾക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം
നിലനിർത്തും.
അവൻ അഞ്ച് പാട്ടുകളുടെ പേരെഴുതി. ഓരോ പാട്ടിനോടും ചേർന്ന് എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇഷ്ടമെന്നും.
ഒരു പാട്ടിനു സമീപം എഴുതി:
ഇതിന്റെ തുടക്കത്തിലെ വയലിൻ കേൾക്കുമ്പോൾ രാവിലെ മഞ്ഞുള്ള തോടിലൂടെ വള്ളം പോകുന്നതുപോലെ തോന്നും.
അഞ്ജലി ആ പാട്ട് സ്വന്തം കാസറ്റുകളിൽ തിരഞ്ഞു. ഇല്ലായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം സ്കൂളിലെ കൂട്ടുകാരികളോട് ചോദിച്ചു. സുമയുടെ ചേട്ടന്റെ കൈയിൽ ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞു.
രണ്ടുദിവസത്തിനുശേഷം അവൾ കാസറ്റ് കടംവാങ്ങി.
വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനെ പാട്ട് കേട്ടു.
തുടക്കത്തിലെ വയലിൻ ഉയർന്നപ്പോൾ കണ്ണടച്ചു. രാവിലെ മഞ്ഞുള്ള തോട് മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. എന്നാൽ വള്ളത്തിന്റെ പിന്നിൽ എൻ.-ന്റെ മുഖമല്ല. നവീന്റെ മുഖമാണ് വന്നത്.
അവൾ പെട്ടെന്ന് കണ്ണുതുറന്നു.
പാട്ട് നിർത്തിയില്ല.
വീണ്ടും ആദ്യം മുതൽ കേട്ടു.
പിന്നെയും.
മൂന്നാം തവണ കേൾക്കുമ്പോൾ അമ്മ മുറിയിലേക്കുവന്നു.
“ഈ പാട്ട് തന്നെയാണോ കാസറ്റിൽ ഉള്ളത്?”
“വേറെയും ഉണ്ട്.”
“പിന്നെ എന്തിനാണ് ഇതു മാത്രം കേൾക്കുന്നത്?”
“ഇഷ്ടമായി.”
“ഇപ്പൊ അടുപ്പിച്ചു നാലാമത്തെ തവണയാണ്.”
“അമ്മ എണ്ണിയിരുന്നോ?”
“ഈ വീട്ടിൽ വേറെ ശബ്ദമില്ലല്ലോ. എണ്ണാതെതന്നെ അറിയാം.”
അഞ്ജലി ശബ്ദം കുറച്ചു. എന്നിട്ട് അമ്മേടെ മുഖത്ത് നോക്കി ഘോഷ്ടി കാണിച്ചു.
അടുത്ത കത്തിൽ അവൾ എഴുതി:
നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ പാട്ട് കേട്ടു. മഞ്ഞുള്ള തോടിനെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അങ്ങനെ തോന്നുമായിരുന്നോ എന്നറിയില്ല. ഇപ്പോൾ ആ പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ മറ്റൊന്നും ചിന്തിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
ഒരാളുടെ ഓർമ്മ മറ്റൊരാളുടെ പാട്ടിൽ ചേർക്കുന്നത് മോഷണമാണോ?
നവീൻ മറുപടി നൽകി:
അല്ല. പാട്ടുകൾക്ക് എല്ലാവരുടെയും ഓർമ്മകൾ സൂക്ഷിക്കാൻ മതിയായ സ്ഥലം ഉണ്ടായിരിക്കും.
ഇനി ആ പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ എവിടെയോ അതു
കേൾക്കുന്നുണ്ടെന്നു ഞാൻ ചിന്തിക്കുമെന്നതാണ് പ്രശ്നം.
ആ വാചകം അഞ്ജലിയെ മുഴുവൻ ദിവസം പിന്തുടർന്നു.
അതേ പാട്ട് കേൾക്കുന്ന ഒരാൾ.
എവിടെയോ, ഒരേ നിമിഷത്തിൽ.
അവർ പരസ്പരം എവിടെയാണെന്ന് അറിയില്ല. എന്നാൽ സംഗീതം അവരുടെ മുറികൾക്കിടയിൽ കാണാത്തൊരു വഴി തുറന്നതുപോലെ തോന്നി.
കുറച്ചുദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം നവീൻ വള്ളത്തിൽ ഒരു പഴയ കാസറ്റ് കൊണ്ടുവന്നു.
“ഇത് നിനക്കാണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“എന്താണ്?”
“രമേശിന്റെ വീട്ടിൽ റെക്കോർഡ് ചെയ്ത പാട്ടുകൾ.”
അഞ്ജലി കാസറ്റ് കൈയിൽ വാങ്ങി. അതിന്റെ പുറത്ത് നീലപേനയിൽ പാട്ടുകളുടെ പട്ടിക. നവീന്റെ കൈയക്ഷരം.
അവൾ കുറച്ചു നേരം ആ അക്ഷരങ്ങൾ നോക്കി.
പരിചിതം.
എവിടെയോ കണ്ടതുപോലെ.
“എന്താണ്?” നവീൻ ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.”
അഞ്ജലി കവറിലെ എഴുത്തിലൂടെ വിരലോടിച്ചു. എൻ.-ന്റെ കത്തുകളിലെ അക്ഷരങ്ങൾ ഓർക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവയും അല്പം ഇടത്തോട്ട് ചാഞ്ഞിരുന്നോ? ‘മ’ എഴുതുന്ന രീതി സമാനമായിരുന്നോ?
ഹൃദയം വേഗത്തിലായി.
“നീയാണോ ഇതെഴുതിയത്?”
“അതെ.”
“നിന്റെ കൈയക്ഷരം എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണോ?”
“മാറണമോ?”
“അല്ല.”
“നല്ലതല്ലേ?”
“അത്ര നല്ലതൊന്നുമല്ല.”
സംശയം മറയ്ക്കാനായി അവൾ കാസറ്റ് ബാഗിലിട്ടു.
വീട്ടിലെത്തിയ ഉടനെ ഡയറിയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന എൻ.-ന്റെ കത്തുകൾ എടുത്തു. കാസറ്റിലെ പട്ടികയുമായി താരതമ്യം ചെയ്തു.
ആദ്യനോട്ടത്തിൽ സമാനമായി തോന്നി.
പക്ഷേ കത്തിലെ എഴുത്ത് കൂടുതൽ വൃത്തിയുള്ളത്. കാസറ്റിലെ പട്ടിക വേഗത്തിൽ കുറിച്ചിരിക്കുന്നു. ചില അക്ഷരങ്ങൾ വേറെയാണ്. ‘ന’യുടെ വളവ് ഒരുപോലെയല്ല. അക്കങ്ങൾ എഴുതുന്ന രീതിയും വ്യത്യസ്തം.
നവീൻ എൻ. ആയിരിക്കുമോ?
അവൾ ആ സാധ്യതയെ മനസ്സിൽ പൂർണ്ണവാക്യമായി പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.