എത്രയോ കത്തുകളിൽ അവൻ അവളോട് ഭയങ്ങളെക്കുറിച്ചും സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ചും എഴുതിയിരുന്നു. വീട്ടിലെ പണമില്ലായ്മയെക്കുറിച്ചും അച്ഛന്റെ വേദനയെക്കുറിച്ചും എഴുതിയിരുന്നു. അത്തരം കാര്യങ്ങൾ നേരിൽ പറയാൻ കഴിയാത്തത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലായി.
കടലാസ് മറുപടി പറയുന്നതിനു മുൻപ് കാത്തിരിക്കും. മുന്നിലിരിക്കുന്ന ഒരാളുടെ മുഖം അങ്ങനെ കാത്തിരിക്കില്ല.
അഞ്ജലി ചോദിച്ചു:
“അതിൽ ഏത് ആളെയാണ് താങ്കൾക്ക് കൂടുതൽ ഇഷ്ടം?”
“എന്ത്?”
“കത്തെഴുതുന്ന എയെയോ, വള്ളത്തിൽ തർക്കിക്കുന്ന അഞ്ജലിയെയോ?”
നവീൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അഞ്ജലി മുഖം തിരിച്ച് വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കി.
“ഉത്തരം പറയാൻ ഇത്ര ബുദ്ധിമുട്ടാണോ?”
“ചോദ്യം
തെറ്റാണ്.”
“എങ്ങനെ?”
“രണ്ടുപേരും ഒരാളാണെങ്കിൽ ഒരാളെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?”
“രണ്ടുപേരും ഒരാളാണെന്ന് ഉറപ്പില്ലല്ലോ.”
“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ചോദിച്ചത്.”
“അതുകൊണ്ടാണ് ഞാനും ചോദിച്ചത്.”
നവീന് ചിരി വന്നു. പക്ഷേ അഞ്ജലി ചിരിച്ചില്ല.
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ തമാശയ്ക്കപ്പുറം എന്തോ ഉണ്ടെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. ഇത്രയും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവൾക്കുണ്ടായിരുന്ന അതേ ഭയം തനിക്കുമുണ്ടായിരുന്നു. കത്തിലെ എൻ. യഥാർത്ഥ നവീനിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തനാണോ എന്ന ഭയം. ഇപ്പോൾ അവൾ ചോദിക്കുന്നത് അതിന്റെ മറുവശമായിരുന്നു.
കത്തുകളിൽ അവൻ സ്നേഹിച്ച എയും, നേരിൽ കണ്ട അഞ്ജലിയും തനിക്കു രണ്ടു വ്യത്യസ്തരാണോ?
നവീൻ തുഴ പലകയ്ക്കുമുകളിൽ വെച്ചു.
“ഞാനാണ് എൻ.”
അഞ്ജലി അവനെ നോക്കി.
അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു:
“കത്തുകളെഴുതിയ എൻ. ഞാനാണ്.”
വാക്കുകൾ വെള്ളത്തിലേക്കെറിഞ്ഞ ചെറിയ കല്ലുപോലെ അവരുടെ ഇടയിൽ വീണു. അവയ്ക്കു ചുറ്റും കാണാനാകാത്ത വൃത്തങ്ങൾ പടർന്നതായി അഞ്ജലിക്ക് തോന്നി.
നവീൻ കാത്തിരുന്നു.
അഞ്ജലി താനാണ് എ എന്ന് പറയും. അല്ലെങ്കിൽ ചിരിക്കും. ഒരുപക്ഷേ താൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചതാണെന്നു പറയും.
പകരം അവൾ വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കി പറഞ്ഞു:
“മഴ കായലിൽ പതിക്കുമ്പോൾ കേൾക്കുന്നതിനെക്കാൾ കാണുകയാണ്.”
നവീന്റെ മുഖം പതുക്കെ തെളിഞ്ഞു.
അവൻ എഴുതിയ ആദ്യത്തെ കത്തിലെ വരി.
അവൾ അത് ഓർത്തുവെച്ചിരുന്നു.
“അപ്പോൾ നീ തന്നെയാണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ എന്താണ് പറഞ്ഞത്?”
“പറയേണ്ടത് പറഞ്ഞു.”
“ഒരു വരി ഓർമ്മയുണ്ടെന്നത് തെളിവാണോ?”
“എന്റെ കത്ത് വായിച്ചതിന്റെ തെളിവാണ്.”
“മറ്റാരെങ്കിലും വായിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം.”
“അവസാനവരിവരെ ഓർത്തുവെച്ചിട്ട് ഇപ്പോൾ എന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത് മറ്റാരും ആയിരിക്കില്ല.”
അഞ്ജലി അധികനേരം ഗൗരവം നിലനിർത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ആദ്യം അവളുടെ ചുണ്ടിന്റെ അരികിൽ ചിരി
തെളിഞ്ഞു. പിന്നെ നവീനും ചിരിച്ചു.
അടുത്ത നിമിഷം രണ്ടുപേരും ഒരുമിച്ച് പല കാര്യങ്ങളും പറയാൻ തുടങ്ങി.
“അപ്പോൾ ആ കത്തിൽ നീ പറഞ്ഞ…”
“ഉത്സവരാത്രിയിലെ…”
“അരവിന്ദിനെക്കുറിച്ച്…”
“നിനക്കിഷ്ടമില്ലാത്ത ആൾ…”
വാക്കുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിച്ചു. അവർ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
“ആദ്യം നീ പറയൂ,” അഞ്ജലി പറഞ്ഞു.
“ഇല്ല, നീ.”
“താങ്കൾ മുതിർന്ന ക്ലാസിലല്ലേ? താങ്കൾ പറയൂ.”
“കത്തുകളിൽ നീ എന്നെ താങ്കൾ എന്ന് വിളിച്ചിട്ടില്ല.”
“കത്തുകളിൽ നിങ്ങൾ ഇത്ര ശല്യക്കാരനായിരുന്നില്ല.”
“ഇപ്പോഴും നിങ്ങൾ ആണോ?”
“ശീലമാകാൻ കുറച്ചുസമയം വേണം.”
“ഇത്രയും കത്തുകളെഴുതിയിട്ടും?”
“എഴുതിയത് എൻ.-നാണ്. നവീനോട് അല്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ചിരി പതുക്കെ മങ്ങി.
അഞ്ജലി പറഞ്ഞത് തമാശയായിരുന്നെങ്കിലും അതിനുള്ളിൽ ഇരുവരും നേരിടേണ്ട സത്യമുണ്ടായിരുന്നു. ഇതുവരെ അവർ നിർഭയമായി എഴുതിയിരുന്നത് മുഖമില്ലാത്ത ഒരാളോടായിരുന്നു. ഇനി ഓരോ വാക്കിനും പിന്നിൽ ഒരു മുഖമുണ്ടാകും. അടുത്ത ദിവസം കടവിൽ കാണേണ്ട കണ്ണുകളുണ്ടാകും.
നവീൻ ചോദിച്ചു:
“ഇനി എനിക്ക് കത്തെഴുതാൻ കഴിയില്ലേ?”
“ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞില്ല.”
“പക്ഷേ?”
അഞ്ജലി കൈ വെള്ളത്തിനരികിലേക്കു താഴ്ത്തി. വിരലുകൾ വെള്ളത്തിൽ തൊടാതെ നിർത്തി.
“ഇനി എന്തെങ്കിലും എഴുതുമ്പോൾ നീ വായിക്കുന്ന മുഖം ഓർമ്മ വരും.”