“വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് വരുമോ?”
“വരാതിരിക്കട്ടെ.”
അഞ്ജലി ആദ്യമായി മഴയെ സൗന്ദര്യത്തിനപ്പുറം ചിന്തിച്ചു. എൻ. ആദ്യത്തെ കത്തിൽ എഴുതിയത് ഓർമ്മ വന്നു.
ചിലരുടെ വീടുകൾ ചോരും.
മറുകരയിലെ നവീന്റെ വീട്ടിൽ ഓടുകൾ മാറ്റാൻ പണം ഉണ്ടായിരിക്കുമോ എന്ന ചിന്ത അവൾക്കുണ്ടായില്ല. എൻ. എവിടെയാണ് താമസിക്കുന്നതെന്ന് അവൾക്കറിയില്ലല്ലോ.
എന്നാൽ സ്കൂളിലേക്കു പോകുമ്പോൾ നവീനും അച്ഛനും വള്ളം കരയ്ക്കുകയറ്റി അറ്റകുറ്റപ്പണി ചെയ്യുന്നത് കണ്ടു. നവീൻ പഴയ ഷർട്ടാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. കൈകളിൽ കറുത്ത താർ.
രാഘവൻ കുനിഞ്ഞ് പലക പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ഇടയ്ക്കിടെ നടുവ് നിവർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അഞ്ജലി കടന്നുപോകുമ്പോൾ നവീൻ തല ഉയർത്തി.
“ഇന്ന് വള്ളമില്ല,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ ചോദിച്ചില്ല.”
“ചോദിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് പറഞ്ഞതാണ്.”
“എനിക്ക് വലിയ വള്ളം കിട്ടും.”
“മഴ വന്നാൽ സമയം മാറും.”
“എനിക്കറിയാം.”
“അറിയില്ലെങ്കിൽ ചോദിക്കാം.”
“നിന്നോടല്ല.”
അവൾ നടന്നുപോയി.
കുറച്ചുദൂരം എത്തിയശേഷം തിരിഞ്ഞുനോക്കി. നവീൻ വീണ്ടും ജോലിയിൽ മുഴുകിയിരുന്നു. അഞ്ജലി നോക്കിയത് അവൻ കണ്ടില്ല.
അന്ന് ഉച്ചയ്ക്കാണ് മഴ എത്തിയത്.
ആദ്യമായി കാറ്റുയർന്നു. ക്ലാസ്മുറിയുടെ തുറന്ന ജനലുകളിലൂടെ പൊടിയും ഉണങ്ങിയ ഇലകളും അകത്തേക്കുവന്നു.
കുട്ടികൾ ആവേശത്തോടെ പുറത്തേക്കു നോക്കി. അധ്യാപിക ജനൽപ്പാളികൾ അടയ്ക്കാൻ പറഞ്ഞു.
ആകാശം ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഇരുണ്ടു. ഇടിമിന്നലിന്റെ വെളിച്ചം ക്ലാസ്മുറിയുടെ ചുവരുകളിൽ പതിച്ചു. പിന്നാലെ ഭൂമി പിളരുന്നതുപോലൊരു ഇടിശബ്ദം.
പിന്നെ മഴ.
മേൽക്കൂരയ്ക്കുമുകളിൽ വെള്ളം ഒന്നാകെ ഒഴിച്ചുവിട്ടതുപോലെ. അധ്യാപികയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാനാകാത്തത്ര ശക്തമായിരുന്നു. കുട്ടികൾ ചിരിക്കുകയും കൈയടിക്കുകയും ചെയ്തു. ചിലർ ജനലിന്റെ വിടവിലൂടെ കൈ നീട്ടി മഴത്തുള്ളികൾ പിടിച്ചു.
അഞ്ജലി ജനൽപ്പാളികളുടെ ഇടയിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കി.
സ്കൂൾമുറ്റം മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞു. മരങ്ങൾ കാറ്റിൽ കുനിഞ്ഞു. അകലെയുള്ള വീടുകളും പാടങ്ങളും ചാരനിറമുള്ള മഴയ്ക്കപ്പുറം മറഞ്ഞു.
എൻ. എവിടെയായിരിക്കും?
അവൻ മഴ കാണുന്നുണ്ടാകുമോ?
അവളുടെ അടുത്ത കത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാകുമോ?
ഈ ചോദ്യങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി മനസ്സിൽ വന്നതിൽ അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടില്ല. കഴിഞ്ഞ ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കുള്ളിൽ എൻ. അവളുടെ ദിവസങ്ങളുടെ ഭാഗമായി മാറിയിരുന്നു. എന്തെങ്കിലും കാണുമ്പോൾ അതിനെക്കുറിച്ച് അവന് എന്തെഴുതാമെന്ന് അവൾ ചിന്തിച്ചു.
ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞ വാചകം ഇഷ്ടപ്പെട്ടാൽ കത്തിൽ ചേർക്കാൻ ഓർത്തുവെച്ചു. ദേഷ്യം വന്നാൽ അവനോട് പറയാനുള്ള രീതിയിൽ മനസ്സിൽ വിവരിച്ചു.
ഒരാളെ കാണാതെതന്നെ സ്വന്തം ലോകത്തിന്റെ സാക്ഷിയാക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
സ്കൂൾ വിടുമ്പോഴും മഴ കുറഞ്ഞിരുന്നില്ല. കുട്ടികൾ കുടകൾ തുറന്ന് വരാന്തയിൽ കൂട്ടംകൂടി. വഴികൾ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു. വരമ്പിലൂടെ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകാൻ പാടില്ലെന്ന് അധ്യാപകർ അറിയിച്ചു.
വലിയ കടത്തുവള്ളം വന്നില്ല.
“ഇനി എന്തുചെയ്യും?” സുമ ചോദിച്ചു.
“കാത്തിരിക്കാം.”
“എത്രനേരം?”
അപ്പോഴാണ് മഴയ്ക്കിടയിൽ ഒരു വള്ളം അടുത്തുവരുന്നത് കണ്ടത്. മുന്നിൽ നവീൻ. പിന്നിൽ രാഘവൻ. സ്കൂളിനടുത്ത് കുടുങ്ങിയ കുട്ടികളെ വീടുകളിലെത്തിക്കാൻ വന്നതായിരുന്നു.
കുട്ടികൾ വള്ളത്തിനരികിലേക്ക് ഓടി.
“എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച്
കയറരുത്,” നവീൻ വിളിച്ചു. “ആദ്യം അക്കരെയുള്ളവർ. പിന്നെ അടുത്ത വഴിയിലുള്ളവർ.”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ഉറപ്പ് കേട്ടപ്പോൾ കുട്ടികൾ അനുസരിച്ചു. സാധാരണ അധികം സംസാരിക്കാത്ത നവീൻ ഓരോരുത്തരുടെയും സ്ഥലങ്ങൾ ചോദിച്ച് യാത്ര ക്രമീകരിച്ചു. ചെറിയ കുട്ടികളെ കൈപിടിച്ച് കയറ്റി.
അവരുടെ ബാഗുകൾ നനയാതിരിക്കാൻ വള്ളത്തിന്റെ നടുവിൽ വെച്ചു.
അഞ്ജലി അവസാനസംഘത്തിലായിരുന്നു.
അവൾ കയറുമ്പോൾ നവീൻ കൈ നീട്ടി. ഈ തവണ അവൾ തർക്കിക്കാതെ പിടിച്ചു. താറും മഴവെള്ളവും ചേർന്ന് അവന്റെ കൈ കൂടുതൽ പരുക്കനായി തോന്നി.