അതേ നിമിഷം നവീൻ രാവിലെ പറഞ്ഞ പരിഹാസം ഓർമ്മ വന്നു.
“പാട്ട് തിരികെ കൊടുക്കുമ്പോൾ
ടേപ്പ് മുഴുവൻ വലിച്ചുപുറത്തെടുക്കരുത്.”
ഇല്ല.
എൻ. ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കില്ല.
എൻ. ഓരോ വാക്കും ശ്രദ്ധയോടെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നവനാണ്. നവീൻ ചിന്തിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് തർക്കിക്കും.
അവൾ സംശയം താത്ക്കാലം തള്ളിക്കളഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി കാസറ്റ് പ്ലെയറിൽ നവീൻ നൽകിയ ടേപ്പ് ഇട്ടു. ആദ്യത്തെ പാട്ട് എൻ. ശുപാർശ ചെയ്തതുതന്നെയായിരുന്നു.
അഞ്ജലി നിശ്ചലമായി.
നവീൻ അത് എങ്ങനെ തിരഞ്ഞെടുത്തു?
മറുപടി ലളിതമായിരുന്നു. നാട്ടിൽ പലർക്കും ആ പാട്ട് ഇഷ്ടമായിരിക്കാം. ഒരു പാട്ട് രണ്ടുപേർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത് അത്ഭുതമല്ല.
എങ്കിലും പാട്ട് തുടങ്ങുമ്പോൾ അവൾക്ക് തോടിലൂടെ വള്ളം നീങ്ങുന്നതു കണ്ടു.
ഈ തവണ വള്ളത്തിൽ മുഖമില്ലാത്ത എൻ. ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
നവീൻ മാത്രമുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി കൂടി വന്നു.
അധ്യായം 14: കിംവദന്തികൾ
അഞ്ജലിയുടെ ക്ലാസിൽ അരവിന്ദ് എന്നൊരു വിദ്യാർത്ഥിയുണ്ടായിരുന്നു.
അവന്റെ അച്ഛൻ അടുത്ത പട്ടണത്തിലെ വലിയ അരിമില്ലിന്റെ ഉടമയായിരുന്നു. ദിവസവും സൈക്കിളിലോ ചിലപ്പോൾ അച്ഛന്റെ കാറിലോ സ്കൂളിലെത്തും. വൃത്തിയുള്ള യൂണിഫോം, വിലകൂടിയ പേനകൾ, പുതിയ ഗൈഡുകൾ. പഠനത്തിലും മോശമല്ല.
അഞ്ജലി പുതിയതായി ചേർന്നതുമുതൽ അരവിന്ദ് സഹായിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. നോട്ടുകൾ നൽകി. അധ്യാപകരുടെ രീതികൾ വിശദീകരിച്ചു. ഒരു ദിവസം മഴ കാരണം ബസ് വരാതിരുന്നപ്പോൾ അച്ഛന്റെ കാറിൽ വീട്ടിനടുത്തുവരെ വിടാമെന്നും പറഞ്ഞു. അഞ്ജലി നിരസിച്ചു.
അരവിന്ദിന്റെ സൗഹൃദത്തിൽ അവൾക്ക് പ്രത്യേക അർത്ഥമൊന്നും തോന്നിയില്ല.
മറ്റുള്ളവർക്ക് തോന്നി.
ഒരു ഉച്ചയ്ക്ക് സുമ പറഞ്ഞു:
“ഡീ… നിന്നെയും അരവിന്ദിനെയും കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്.”
“എന്ത്?”
“അവന് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന്.”
അഞ്ജലി ചിരിച്ചു.
“ആരാണ് പറഞ്ഞത്?”
“അത് എവിടെനിന്ന് തുടങ്ങിയെന്നു ആർക്കും അറിയില്ല.”
“എനിക്ക് അവനോട് അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല.”
“നിനക്കില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം.”
“അവനും
ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.”
പക്ഷേ വാർത്ത സ്കൂളിന്റെ ചുവരുകൾ കടന്ന് ഗ്രാമത്തിലെത്തി.
ഒരു ദിവസം നവീൻ ചായക്കടയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ രണ്ട് ആൺകുട്ടികൾ സംസാരിക്കുന്നതു കേട്ടു.
“പുതിയ ഓഫീസറുടെ മകളും ആ അരവിന്ദും നല്ല കൂട്ടാണെന്നാ കേട്ടത്.”
“പുളിങ്കൊമ്പാ… പക്ഷേ അവൾക്കു പറ്റിയ ബന്ധം തന്നെയല്ലേ?”
“അവരുടെ കുടുംബങ്ങൾക്കും ഇഷ്ടമാകും.”
നവീൻ ചായ പകുതിയിൽവെച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങി.
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ എന്തിനാണ് ദേഷ്യം വന്നതെന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല.
അഞ്ജലിയും അരവിന്ദും ഒരേ ക്ലാസിലാണ്. സംസാരിക്കും. അവളുടെ കുടുംബത്തിനു യോജിച്ച ആളാണെന്ന് നാട്ടുകാർ കരുതും. അതിൽ തനിക്ക് എന്താണ്?
വൈകുന്നേരം അഞ്ജലി അവന്റെ വള്ളത്തിൽ കയറി. കയ്യിൽ അരവിന്ദ് നൽകിയ ഗണിതനോട്ടുകളുണ്ടായിരുന്നു.
നവീൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“പുതിയ പുസ്തകമാണോ?”
“നോട്ടാണ്.”
“ആരുടെ?”
“അരവിന്ദിന്റെ.”
“തിരികെ കൊടുക്കേണ്ടതല്ലേ?”
“അതെ.”
“നനയാതെ നോക്ക്. വിലയുള്ളതായിരിക്കും.”
അഞ്ജലി അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ മാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചു.
“നിനക്ക് എന്താണ്?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“രാവിലെ മുതൽ മുഖം വീർപ്പിച്ചുനിൽക്കുന്നു.”
“എന്റെ മുഖം ഇങ്ങനെയാണ്.”
“ആ വാചകം ഞാൻ അമ്മയോടു തല്ലുപിടിക്കുമ്പോൾ പറയാറുണ്ട്.”
“അതുകൊണ്ട് നിനക്ക് മാത്രം ഉപയോഗിക്കാമെന്നില്ല.”
അഞ്ജലി നോട്ടുകൾ ബാഗിലിട്ടു.
“സ്കൂളിൽ ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞോ?”
“എന്നോട് ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.”
“പിന്നെ?”
“നീ അരവിന്ദിനൊപ്പം കാറിൽ വരുമെന്നു കേട്ടു.”
“ഞാൻ വന്നില്ലല്ലോ.”
“വരുമെന്ന് പറഞ്ഞില്ല. വരുമെന്നു കേട്ടു എന്നാണ്.”
“അതിന് നിനക്കെന്താണ്?”
നവീൻ തുഴ ശക്തിയായി വെള്ളത്തിലിറക്കി.
“എനിക്കൊന്നുമില്ല.”
“അപ്പോൾ എന്തിനാണ് ചോദിക്കുന്നത്?”
“സംസാരിക്കാൻ.”
“വേറെ വിഷയമില്ലേ?”
“ഉണ്ട്.”
“എങ്കിൽ അതു സംസാരിക്കൂ.”
“അരവിന്ദ് നല്ല വിദ്യാർത്ഥിയാണോ?”