പരിചയമില്ലാത്ത ഒരാളുടെ കത്ത് മാത്രമല്ലേ? അതിൽ ഇത്ര ആവേശപ്പെടാനെന്തുണ്ട്?
അവൾ കവർ തുറന്നു.
അകത്ത് വരകളില്ലാത്ത രണ്ട് താളുകളുണ്ടായിരുന്നു. നീലമഷിയിൽ വൃത്തിയുള്ള കൈയക്ഷരം. ചില അക്ഷരങ്ങൾ അല്പം ഇടത്തോട്ട് ചാഞ്ഞിരുന്നു. ആദ്യത്തെ വരിക്കുമുകളിൽ തീയതി മാത്രം. സ്ഥലത്തിന്റെ പേര് ഇല്ല.
കത്ത് ഇങ്ങനെ തുടങ്ങി:
പ്രിയപ്പെട്ട എ,
നമ്മൾ പരസ്പരം അറിയാത്തവരായതുകൊണ്ട് എങ്ങനെ തുടങ്ങണം എന്നറിയില്ല. അറിയുന്നവർക്കെഴുതുമ്പോൾ അവരുടെ സുഖം ചോദിക്കാം. അറിയാത്ത ഒരാളുടെ സുഖം ചോദിക്കുന്നത് ആത്മാർത്ഥമാണോ എന്ന് സംശയമുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, നിങ്ങൾ സുഖമായിരിക്കുന്നു എന്ന് കരുതുന്നു.
അഞ്ജലിയുടെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു ചെറുചിരി തെളിഞ്ഞു.
അവൾ തുടർന്ന് വായിച്ചു.
ഗോപാലൻ മാഷ് നിങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. നിങ്ങൾക്ക് വായിക്കാൻ ഇഷ്ടമാണെന്നും മഴയുടെ ശബ്ദം ഇഷ്ടമാണെന്നും മാത്രം പറഞ്ഞു. ആദ്യം അത്രയും പറഞ്ഞതിനെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് അസൂയ തോന്നി.
കാരണം എന്നെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് പറഞ്ഞതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല.
മഴയുടെ ശബ്ദത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതാമെന്ന് കരുതി. പക്ഷേ മഴയ്ക്ക് ഒരൊറ്റ ശബ്ദമല്ല ഉള്ളത്. ഓടിന്മേൽ പതിക്കുമ്പോൾ ഒരു ശബ്ദം. വാഴയിലയിൽ പതിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊന്ന്.
കായലിൽ പതിക്കുമ്പോൾ മഴയെ കേൾക്കുന്നതിനെക്കാൾ കാണുകയാണ്. വെള്ളത്തിനുമുകളിൽ ആയിരക്കണക്കിന് ചെറിയ വൃത്തങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ജനിക്കുന്നു. ഒന്നും പൂർണ്ണമാകുന്നതിനു മുൻപ് അടുത്ത വൃത്തം വന്ന് അതിനെ തകർക്കുന്നു.
ചില ഓർമ്മകളും അങ്ങനെയാണെന്നു തോന്നുന്നു. ഒന്ന് പൂർണ്ണമായി ഓർക്കുന്നതിനു മുൻപ് മറ്റൊന്ന് വന്ന് അതിന്റെ രൂപം മാറ്റും.
അഞ്ജലി വായന നിർത്തി വെള്ളത്തിലേക്ക് നോക്കി.
മഴയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഉച്ചതിരിഞ്ഞ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ തോട് മിനുങ്ങി. എങ്കിലും കത്തിൽ വിവരിച്ച വൃത്തങ്ങൾ അവൾക്കു കാണാനാകുന്നതുപോലെ തോന്നി.
അവൾ വീണ്ടും താളിലേക്കു കണ്ണുതാഴ്ത്തി.
എനിക്ക്
മഴ ഇഷ്ടമാണോ എന്നുചോദിച്ചാൽ കൃത്യമായി പറയാൻ കഴിയില്ല. മഴപെയ്യുമ്പോൾ ചിലരുടെ വീടുകൾ ചോരും. ചിലർക്ക് ജോലി കിട്ടാതാകും. ചില കുട്ടികൾക്ക് സ്കൂളിൽ പോകാനാകില്ല. അതുകൊണ്ട് മഴയെ സുന്ദരമെന്നുമാത്രം വിളിക്കുന്നത് നീതിയല്ല.
പക്ഷേ രാത്രി എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയശേഷം മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ലോകം കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് പുതുതായതുപോലെ തോന്നും. പകലിലെ പൊടി കഴുകിപ്പോകും. ആളുകൾ പറഞ്ഞ മോശം വാക്കുകളും ചെയ്ത തെറ്റുകളും വെള്ളത്തിൽ ഒലിച്ചുപോകുമെന്നു തോന്നും.
പിറ്റേന്ന് ഉണരുമ്പോൾ ഒന്നും യഥാർത്ഥത്തിൽ മാറിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. എങ്കിലും മാറാൻ കഴിയും എന്നൊരു തോന്നൽ മാത്രം ശേഷിക്കും.
നിങ്ങൾക്ക് മഴയുടെ ഏതു ശബ്ദമാണ് ഏറ്റവും ഇഷ്ടം?
മറുപടി എഴുതണമെന്ന നിർബന്ധമില്ല. എഴുതാൻ തോന്നിയാൽ മാത്രം എഴുതുക.
സ്നേഹത്തോടെ എന്നെഴുതുന്നത് ഇപ്പോൾ ശരിയാണോ എന്നറിയാത്തതിനാൽ,
എൻ.
അഞ്ജലി അവസാനത്തെ അക്ഷരത്തിലേക്ക് നോക്കിനിന്നു.
എൻ.
അത് പേരിന്റെ ആദ്യക്ഷരമായിരിക്കുമോ? അതോ അവൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത അടയാളം മാത്രമോ? ‘അവൻ’ എന്ന് എന്തുകൊണ്ടാണ് കരുതിയത്? കൈയക്ഷരം കണ്ടിട്ടോ? ചിന്തകളുടെ സ്വഭാവം കൊണ്ടോ? ഒരുപക്ഷേ ഒരു പെൺകുട്ടിയായിരിക്കാം.
അവൾ കത്ത് വീണ്ടും ആദ്യം മുതൽ വായിച്ചു.
ആദ്യവായനയിൽ വാക്കുകളാണ് ശ്രദ്ധിച്ചത്. രണ്ടാമത്തെ വായനയിൽ ആ വാക്കുകൾക്കു പിന്നിലുള്ള ആളെ കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിച്ചു. മഴയെ സുന്ദരമെന്നു പറയുന്നതിനുമുമ്പ് ചോരുന്ന വീടുകളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്ന ഒരാൾ.
രാത്രിയിൽ ലോകം പുതുതാകുമെന്ന് വിശ്വസിക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരാൾ. സ്വന്തം വികാരങ്ങളെ നേരെ പറയാതെ വെള്ളത്തിലെ വൃത്തങ്ങളെക്കുറിച്ച് എഴുതുന്ന ഒരാൾ.
അഞ്ജലിക്ക് ചെറിയൊരു നിരാശയും തോന്നി.
കത്തിൽ അവളെക്കുറിച്ച് ഒന്നും ചോദിച്ചിട്ടില്ല. പേരോ വീടോ സ്കൂളോ ഒന്നും. മഴയുടെ ശബ്ദത്തെക്കുറിച്ചു മാത്രം.
പക്ഷേ അതുതന്നെയാകാം അവൾക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടത്.