വെള്ളത്തിന്റെ സാമീപ്യം വായുവിനെ തണുപ്പിക്കുമെന്ന് അഞ്ജലി കരുതിയിരുന്നു. പകരം, ഈർപ്പം ശരീരത്തിൽ ഒട്ടിനിന്നു.
അവൾ രണ്ട് പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചു തീർത്തു. ലതയ്ക്ക് എഴുതിയ കത്ത് വീണ്ടും വായിച്ച് ഒരു വരി ചേർത്തു. പിന്നെ അത് കീറി പുതിയത് എഴുതി.
വീട്ടിൽ ലഭിച്ചിരുന്ന പത്രം മുഴുവൻ വായിച്ചു. പരസ്യങ്ങൾ പോലും ഒഴിവാക്കിയില്ല. ഒരു പുതിയ കമ്പനിയുടെ കളർ ടെലിവിഷൻ
പരസ്യം നോക്കിയപ്പോൾ പഴയ വീട്ടിലെ സ്വീകരണമുറിയും ഞായറാഴ്ച സിനിമയ്ക്കായി എല്ലാവരും കൂടിയിരുന്നതും ഓർമ്മ വന്നു.
ക്വാർട്ടേഴ്സിൽ ടെലിവിഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കൊണ്ടുവന്ന പഴയ സെറ്റ് യാത്രയ്ക്കിടെ തകരാറിലായിരുന്നു. അച്ഛൻ മെക്കാനിക്കിനെ വിളിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും ഇവിടെ മെക്കാനിക്ക് എത്തുന്നതിനെക്കാൾ കാലവർഷം നേരത്തെ എത്തുമെന്നായിരുന്നു അമ്മയുടെ അഭിപ്രായം.
മൂന്നാം ദിവസം ഉച്ചയ്ക്കുശേഷം അമ്മ അവളെ പച്ചമുളകും മല്ലിയിലയും വാങ്ങാൻ അയച്ചു.
“എനിക്ക് വഴിയറിയില്ല.”
“നമ്മുടെ കടവിൽ നിന്ന് നേരെ വരമ്പിലൂടെ നടന്നാൽ ഒരു പാലമുണ്ട്. അതു കടന്ന് വലത്തോട്ട് തിരിയണം. ആരോടെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ മതി.”
“ഞാൻ വല്ല തൊട്ടിലും വീണാൽ?”
“നീ നടക്കാൻ പഠിച്ചിട്ട് പതിനഞ്ചു വർഷത്തിലേറെയായല്ലോ.”
“പതിനാറ്.”
“അതുകൊണ്ട് കൂടുതൽ ആശ്വാസം.”
അമ്മ പണം അവളുടെ കൈയിൽവെച്ചു.
അഞ്ജലി പഴയ സാൻഡൽ ഉപേക്ഷിച്ച് റബ്ബർ ചെരുപ്പിട്ടു. വരമ്പിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ പുസ്തകമോ കുടയോ കൈയിൽ പിടിക്കരുതെന്ന് അയൽവാസിയായ ശാന്തച്ചേച്ചി ഉപദേശിച്ചിരുന്നു. കാൽ വഴുതിയാൽ കൈകൾ സ്വതന്ത്രമായിരിക്കണം.
വീടിന്റെ കടവിൽ നിന്ന് ഇടത്തോട്ട് നീളുന്ന വരമ്പിലൂടെ അഞ്ജലി സൂക്ഷിച്ചുനടന്നു. അതിന്റെ ഒരു വശത്ത് തോട്. മറുവശത്ത് താഴ്ന്ന നെൽപ്പാടം. ചില ഭാഗങ്ങളിൽ വഴിക്ക് രണ്ടുപേർക്ക് ചേർന്നുനടക്കാനുള്ള വീതിപോലുമില്ല.
അകലെയായി രണ്ട് സ്കൂൾകുട്ടികൾ എതിരേ വന്നപ്പോൾ അഞ്ജലി നിൽക്കേണ്ടിവന്നു. അവർ അനായാസം വരമ്പിന്റെ അരികിലൂടെ കടന്നുപോയി. ഒരാൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി ചിരിച്ചു.
“പുതിയ സാറിന്റെ മോളല്ലേ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഏത് സാർ?”
“സർക്കാർ ഓഫീസിൽ വന്ന പുതിയ സാർ.”
“എന്റെ അച്ഛൻ സാറല്ല.”
കുട്ടികൾ തമ്മിൽ നോക്കി വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
“ഇവിടെ ഓഫീസിൽ ഇരുന്നാൽ എല്ലാവരും സാറാണ്,” മറ്റേ കുട്ടി പറഞ്ഞു.
അവർ നടന്നുപോയി.
ചെറിയ
ഗ്രാമത്തിൽ താൻ എത്തിയത് എല്ലാവരും അറിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞുവെന്ന കാര്യം അഞ്ജലിയെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. പഴയ പട്ടണത്തിൽ ഒരു വഴിയിലൂടെ നടന്നാൽ ആരും അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.
ഇവിടെ ഒരു പുതിയ കുട വാങ്ങിയാലും വൈകുന്നേരത്തിനുള്ളിൽ മൂന്നു വീടുകളിൽ വാർത്തയെത്തുമെന്നു തോന്നി. എങ്കിലും ആരൊക്കെയോ തന്നെ നോക്കുകയും ശ്രദ്ധിക്കുകയും ചെയ്തത് അവളിൽ സന്തോഷവുമുണ്ടാക്കി.
അല്ലാതെ ആ തോണിയിൽ കണ്ട കൊശവൻ ചെക്കനെ പോലെ… അവൾ ആ ചിന്ത മുഴുവിപ്പിച്ചില്ല.
പാലം എന്നു അമ്മ പറഞ്ഞത് രണ്ടു കോൺക്രീറ്റ് തൂണുകൾക്കു മുകളിൽ വെച്ചിരുന്ന വീതി കുറഞ്ഞ സ്ലാബായിരുന്നു. കൈവരിയില്ല. അതിനടിയിൽ ഇരുണ്ട വെള്ളം ഒഴുകി. അഞ്ജലി പാലത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
തിരിച്ചു പോകുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് തോന്നി.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് സൈക്കിള് ബെല്ലിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്.
അവൾ മാറിനിന്നു. സൈക്കിൾ ഓടിച്ചുവന്ന മധ്യവയസ്കൻ പാലത്തിനു മുൻപിൽ ഇറങ്ങി. സൈക്കിൾ കൈകൊണ്ട് തള്ളിക്കൊണ്ട് യാതൊരു ഭയവുമില്ലാതെ കടന്നുപോയി.
അഞ്ജലി ദീർഘശ്വാസമെടുത്ത് പാലത്തിലേക്ക് കാലുവെച്ചു. താഴേക്ക് നോക്കരുതെന്ന് തീരുമാനിച്ചിട്ടും നോക്കി. വെള്ളത്തിൽ സ്വന്തം നിഴൽ ഇളകി. അവൾ വേഗത്തിൽ മറുകരയിലെത്തി.
ചെറിയ കട കണ്ടെത്താൻ അധികം ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടിവന്നില്ല. ഓലമേഞ്ഞ മേൽക്കൂരയ്ക്കടിയിൽ ഗ്ലാസ് ഭരണികളിൽ മിഠായികളും ബിസ്ക്കറ്റുകളും നിറച്ച ഒരു പെട്ടിക്കട. മുന്നിൽ ഉപ്പുചാക്കുകളും മണ്ണെണ്ണക്കുപ്പികളും സോപ്പുകട്ടകളും തൂങ്ങിയിരുന്നു.