ഓർമ്മയില്ല. ഒരുപക്ഷേ അയാളാണ് മനസ്സിൽ ആ രൂപം സൃഷ്ടിച്ചത്.
അവൾ മറുപടി എഴുതുമോ?
അത് ചിന്തിക്കുമ്പോഴെല്ലാം സ്വന്തം വിഡ്ഢിത്തത്തിൽ നവീന് ചിരി വന്നു. താൻ കത്തെഴുതിയത് മറുപടി പ്രതീക്ഷിക്കാതെയാണെന്ന് അവൻ സ്വയം പറഞ്ഞു.
എങ്കിലും ആ ദിവസം സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങുമ്പോൾ അവന്റെ കാലുകൾ ഗ്രന്ഥശാലയിലേക്കുള്ള വഴിയിലേക്കു തിരിഞ്ഞു.
ഗോപാലൻ മാഷ് വാതിൽക്കൽ ഇരുന്ന് പഴയ പുസ്തകങ്ങളുടെ പട്ടിക തയ്യാറാക്കുകയായിരുന്നു.
“ഇന്ന് വ്യാഴാഴ്ചയല്ല,” മാഷ് പറഞ്ഞു.
“എനിക്കറിയാം.”
“പിന്നെ?”
“ഒരു പുസ്തകം വേണം.”
“കഴിഞ്ഞ ദിവസം എടുത്തതോ?”
“വായിച്ചു.”
“ആ പുസ്തകം നിന്റെ കൈയിൽ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് സംശയമുണ്ടായിരുന്നു. വായിക്കാനാണോ എടുത്തത്, മറുപടി കാത്തിരിക്കാനാണോ എന്ന്.”
നവീൻ മുഖം തിരിച്ചു.
“എന്ത് മറുപടി?”
ഗോപാലൻ മാഷ് കണ്ണട ഊരി തുണികൊണ്ട് തുടച്ചു.
“ചില ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ഉത്തരമാകും.”
“കത്ത് വന്നിട്ടുണ്ടോ?”
അതു ചോദിക്കാതിരിക്കാനായിരുന്നു നവീൻ തീരുമാനിച്ചിരുന്നത്. ചോദ്യം പുറത്തുവന്നശേഷം മടക്കിയെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
മാഷ് അല്പനേരം അവനെ നോക്കി. പിന്നെ മേശയുടെ വലിപ്പ് തുറന്നു.
വെളുത്ത കവറിനു മുകളിൽ നീലമഷിയിൽ എഴുതിയ ‘എൻ’ കണ്ടപ്പോൾ നവീന്റെ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞ മാറ്റം ഗോപാലൻ മാഷ് ശ്രദ്ധിച്ചു. പക്ഷേ അദ്ദേഹം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“ഇതാ.”
നവീൻ കവർ കൈയിൽ വാങ്ങി.
“ഇവിടെവെച്ച് വായിക്കുന്നില്ലേ?”
“വീട്ടിൽ പോയിട്ട്.”
“കത്തുകൾക്ക് വീട്ടിലെത്തുന്നതുവരെ ക്ഷമയുണ്ടാകും. വായിക്കുന്നവർക്കാണ് സാധാരണ അത് ഇല്ലാത്തത്.”
“ഈ വാചകം എല്ലാവരോടും പറയുമോ?”
“ഫലിക്കുന്ന വാക്കുകൾ ആവർത്തിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല.”
നവീൻ കവർ പുസ്തകത്തിനകത്ത് വെച്ചു. വീട്ടിലേക്കുള്ള നേരായ വഴിയിലൂടെ പോകാതെ തോടിന്റെ ആളൊഴിഞ്ഞ ഭാഗത്തേക്ക് നടന്നു. പഴയൊരു വള്ളം
കരയ്ക്കുകയറ്റി മറിച്ചിട്ടിരുന്നു.
അതിന്റെ അരികിൽ ഇരുന്ന് അവൻ കവർ തുറന്നു.
കത്ത് രണ്ടുതവണ വായിച്ചു.
ജനൽപ്പാളിയിൽ മഴ തട്ടുന്ന ശബ്ദം.
ആരോ പുറത്തുനിന്ന് അകത്തേക്കു വരാൻ അനുവാദം ചോദിക്കുന്നതുപോലെ.
ആ വരികളിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൻ കുറച്ചുനേരം നിർത്തി.
അറിയാത്ത ഒരാളുടെ വാക്കുകളിൽ സ്വന്തം മനസ്സിനു പരിചിതമായ എന്തോ കണ്ടെത്താനാകുമെന്നത് അവന് അത്ഭുതമായി. കത്തിന്റെ ആദ്യഭാഗത്തിലെ മടിയും അവസാനത്തെ ചോദ്യത്തിലെ മറച്ചുവെച്ച വേദനയും അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
നിങ്ങൾക്ക് ഒരു സ്ഥലം വിട്ടുപോകേണ്ടിവന്നിട്ടുണ്ടോ?
നവീൻ വെള്ളത്തിലേക്ക് നോക്കി.
തനിക്ക് ഒരു സ്ഥലം വിട്ടുപോകേണ്ടിവന്നിട്ടില്ല. കുട്ടിക്കാലം മുതൽ ഈ തോടുകളും പാടങ്ങളും തന്നെയായിരുന്നു അവന്റെ ലോകം. എന്നാൽ ഇവിടെനിന്ന് പോകണമെന്ന് പല രാത്രികളിലും ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിന് കുറ്റബോധം തോന്നിയിട്ടുമുണ്ട്.
വിട്ടുപോകാൻ നിർബന്ധിക്കപ്പെടുന്നതും പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും കഴിയാതിരിക്കുന്നതും ഒരേ വേദനയുടെ രണ്ടു കരകളായിരിക്കുമോ?
അവൻ കത്ത് സൂക്ഷിച്ച് മടക്കി.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മ ചോദിച്ചു:
“പുതിയ പുസ്തകം കിട്ടിയോ?”
“കിട്ടി.”
“എന്താണ്?”
നവീൻ പുസ്തകത്തിന്റെ പുറംചട്ട നോക്കി. വായിക്കാതെയാണ് എടുത്തതെന്ന് അപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്.
“കവിതയാണ്.”
“കവിത വായിച്ചാൽ ജോലി കിട്ടുമോ?”
അടുക്കളയിൽനിന്ന് അച്ഛൻ ചോദിച്ചു.
ശബ്ദത്തിൽ പരിഹാസമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ക്ഷീണം മാത്രമുണ്ടായിരുന്നു.
“അറിയില്ല,” നവീൻ പറഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ ജോലി കിട്ടുന്ന പുസ്തകം വായിക്ക്.”
നവീൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
ആ രാത്രി എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയശേഷം അവൻ മണ്ണെണ്ണവിളക്ക് താഴ്ത്തിവെച്ച് മറുപടി എഴുതാൻ തുടങ്ങി.
പ്രിയപ്പെട്ട എ,
നിങ്ങളുടെ കത്ത് രണ്ടുതവണ വായിച്ചതായി നിങ്ങൾ സമ്മതിച്ചതുകൊണ്ട് ഞാനും സമ്മതിക്കാം. ഞാനും രണ്ടുതവണ വായിച്ചു. മൂന്നാമത്തെ തവണ വായിച്ച കാര്യം ഇപ്പോൾ സമ്മതിക്കുന്നില്ല.
എഴുതിയശേഷം അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ചിരിച്ചു.