നിനക്ക് ചരിത്രം പഠിക്കണമെന്നറിയാം.
നിനക്ക് വെള്ളത്തെ വായിക്കാൻ അറിയാം.
കത്തുകളിൽ എഴുതാത്ത നിശ്ശബ്ദതകളും അറിയാം.
നീ അസുഖം ഒളിപ്പിച്ചതിൽ ഇപ്പോഴും എനിക്ക് ദേഷ്യമുണ്ട്.
അരവിന്ദിനെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ അസൂയയല്ലെന്നു പറഞ്ഞ കള്ളം ഇപ്പോഴും ഓർമ്മയുണ്ട്.
നീ ആദ്യമായി എന്റെ കൈ പിടിച്ചപ്പോൾ അത് സഹായിക്കാനായിരുന്നോ കുറച്ചുകൂടി നേരം പിടിച്ചുനിൽക്കാനായിരുന്നോ എന്നും ഇപ്പോൾ അറിയാം.
എന്നിട്ടും നിന്നെ വീണ്ടും അറിയാനുണ്ട്.
ഇനി നീ എന്തു പഠിക്കും.
എപ്പോഴാണ് നാട്ടിലേക്കു മടങ്ങുക.
നമ്മൾ ഏതു നഗരത്തിൽ ജീവിക്കും.
നമ്മുടെ വീട്ടിന്റെ ജനലിനു പുറത്തു തോടായിരിക്കുമോ റോഡായിരിക്കുമോ.
മഴപെയ്യുമ്പോൾ മേൽക്കൂര ചോരുമോ.
നമ്മൾ വഴക്കിട്ടാൽ ആദ്യം കത്തെഴുതുന്നത് ആരായിരിക്കും.
ഇതൊന്നും എനിക്കറിയില്ല.
അറിയാത്ത കാര്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എന്നെ പഴയപോലെ പേടിപ്പിക്കുന്നില്ല.
കാരണം അവ കണ്ടെത്താൻ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഉണ്ടാകും.
അതിനാൽ തിരികെവരൂ.
ഇത്തവണ വഴിയിൽനിന്ന് എന്നെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാനല്ല.
ഒരേ വഴിയിലൂടെ നടക്കാൻ.
സ്നേഹത്തോടെ എന്ന് എഴുതുന്നത് ഇപ്പോൾ ശരിയാണോ എന്നെനിക്ക് സംശയമില്ല.
സ്നേഹത്തോടെ,
നിന്റെ മാത്രം അഞ്ജലി.
നവീൻ കത്ത് മടക്കി.
ജനലിനു പുറത്തു മേഘങ്ങൾ. അവയുടെ താഴെ
നദികളും തോടുകളും നേർത്ത വരകളായി കാണപ്പെട്ടു. ആ വരകൾക്കിടയിൽ എവിടെയോ കുട്ടനാടുണ്ട്. ആദ്യത്തെ കത്ത് എഴുതിയ വായനശാല.
പഴയ കടവ്. പായൽ പിടിച്ച പടികൾ. മഴ വെള്ളത്തിൽ വരച്ച വൃത്തങ്ങൾ. ഒരിക്കൽ അവരുടെ ഇടയിലെ മുഴുവൻ ലോകമായിരുന്ന ചെറിയൊരു തോട്.
അവൻ കത്ത് ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിൽ വെച്ചു. വിമാനം മേഘങ്ങൾക്കു മുകളിലേക്കുയർന്നു. അവരുടെ ഇടയിൽ വീണ്ടും ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഈ പ്രാവശ്യം അത് പേരില്ലാത്ത ദൂരമായിരുന്നില്ല. അതിന്റെ മറുകരയിൽ ആരാണെന്ന് രണ്ടുപേർക്കും അറിയാമായിരുന്നു.
ശുഭം.