അഞ്ജലി നവീന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി.
അവൻ തുഴയുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ ചുണ്ടിന്റെ അരികിൽ തെളിഞ്ഞ ചിരി മറയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
“എന്തിനാണ് ചിരിക്കുന്നത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.”
അധ്യായം 19: മഴക്കാലങ്ങൾക്കിടയിലെ ഒരു വർഷം
അവരുടെ പ്രണയം ആരംഭിച്ച ദിവസം കൃത്യമായി ഏതാണ് എന്ന് പിന്നീട് രണ്ടുപേർക്കും തീരുമാനിക്കാനായില്ല.
ആദ്യത്തെ കത്ത് എഴുതിയ ദിവസമോ?
പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞ വള്ളയാത്രയോ?
മരത്തിനടിയിൽ മഴയിൽ കാത്തിരുന്ന സന്ധ്യയോ?
അഞ്ജലി ആദ്യമായി ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറഞ്ഞ നിമിഷമോ?
നവീന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ആദ്യത്തെ കത്ത് എഴുതിയ ദിവസംതന്നെ എന്തോ ആരംഭിച്ചിരുന്നു.
അഞ്ജലി അതു സമ്മതിച്ചില്ല.
“അന്ന് നീ ആരാണെന്നുപോലും എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു.”
“അതുകൊണ്ട് സ്നേഹിക്കാൻ പാടില്ലേ?”
“ആദ്യത്തെ കത്തിൽത്തന്നെ സ്നേഹമോ?”
“അപ്പോൾ കൗതുകം.”
“കൗതുകവും സ്നേഹവും ഒരേ കാര്യമല്ല.”
“ഒന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്കുള്ള വഴിയാകാം.”
“ചരിത്രം പഠിക്കാൻ പോകുന്നവർ എല്ലാറ്റിനും വലിയ അർത്ഥം കണ്ടെത്തുമോ?”
“പത്രപ്രവർത്തകർ എല്ലാറ്റിനും ചോദ്യം ചോദിക്കുമോ?”
അവരുടെ പ്രണയത്തിനും തുടക്കത്തിലുണ്ടായിരുന്ന തർക്കങ്ങളുടെ സ്വഭാവം തന്നെയായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ തർക്കം അവസാനിച്ചശേഷം ഇരുവരും ചിരിക്കും. കൈകൾ കൂട്ടിമുട്ടും. ചിലപ്പോൾ നവീൻ അവളുടെ വിരലുകളിൽ പിടിക്കും. മറ്റുള്ളവർ അടുത്തെത്തുന്നതിനു മുൻപ് അവർ അകന്നു നിൽക്കും.
ഗ്രാമം ചെറുതായിരുന്നു.
വാർത്തകൾക്ക് വള്ളം ആവശ്യമില്ല.
അതുകൊണ്ട് അവർ സൂക്ഷിച്ചു.
അഞ്ജലി നേരത്തെ കടവിലെത്താൻ തുടങ്ങി. അമ്മ ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. സ്കൂൾ തുടങ്ങിയശേഷം കൃത്യനിഷ്ഠ വന്നതാണെന്ന് കരുതി.
“ഇപ്പോൾ പുസ്തകം തലയിണയ്ക്കടിയിൽ വെക്കാറില്ലല്ലോ,” അമ്മ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു.
“വൈകിയാൽ വലിയ വള്ളം പോകും.”
അത് സത്യമായിരുന്നു.
എന്നാൽ വലിയ വള്ളം വരുന്നതിനു മുൻപ് നവീനോടൊപ്പം കിട്ടുന്ന അഞ്ചോ പത്തോ മിനിറ്റുകളായിരുന്നു
കൂടുതൽ പ്രധാനപ്പെട്ടത്.
രാവിലെ അവൾ എത്തുമ്പോൾ നവീൻ വള്ളത്തിന്റെ പലക തുടച്ചുവെച്ചിരിക്കും. മഴവെള്ളമുണ്ടെങ്കിൽ കോരിക്കളയും. ചിലപ്പോൾ അവൾ ഇരിക്കുന്ന ഭാഗത്ത് പഴയൊരു ചാക്ക് വിരിക്കും.
“എല്ലാവർക്കും ഇത്ര സൗകര്യമുണ്ടോ?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല.”
“എനിക്കു മാത്രം എന്തിന്?”
“നീ ഇരിക്കുന്നതിനു മുൻപ് ഈ വള്ളം അഴുക്കാണെന്ന് പറയും.”
“ഞാൻ ഒരിക്കൽ മാത്രമാണ് അത് പറഞ്ഞത്.”
“അത് മതിയല്ലോ.”
ഒരു ദിവസം അഞ്ജലി അവനു പുസ്തകം കൊണ്ടുവന്നു.
“ഇത് വായിക്കണം.”
“എന്താണ്?”
“നോവൽ.”
“പരീക്ഷ അടുത്തിരിക്കുകയാണ്.”
“രാത്രി പത്തു പേജ് വായിച്ചാൽ മതി.”
“ആജ്ഞയാണോ?”
“ശുപാർശ.”
“രണ്ടിനും വ്യത്യാസമില്ല.”
അവൻ പുസ്തകം വാങ്ങി.
അടുത്ത ദിവസം അവൾ ചോദിച്ചു:
“എത്ര വായിച്ചു?”
“പന്ത്രണ്ടു പേജ്.”
“എങ്ങനെയുണ്ട്?”
“നായകൻ വിഡ്ഢിയാണ്.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“പറയേണ്ടതു പറയാതെ നടക്കുന്നു.”
“എല്ലാവർക്കും എല്ലാം ഉടനെ പറയാൻ കഴിയില്ല.”
“അതുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവർ കാത്തിരിക്കണോ?”
“കഥ മുഴുവൻ വായിച്ചിട്ട് അഭിപ്രായം പറയൂ.”
മൂന്നുദിവസത്തിനുശേഷം നവീൻ പുസ്തകം തീർത്തു. അവസാനത്തെ തീരുമാനം നായകന്റേതല്ല, നായികയുടേതാണെന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു. അഞ്ജലി അതിനു വിരുദ്ധമായി വാദിച്ചു. കടവിലെത്തിയ മറ്റു കുട്ടികൾ അവർ എന്തിനെക്കുറിച്ചാണ് തർക്കിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ നോക്കി.
സുമ ചോദിച്ചു:
“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും എല്ലാ ദിവസവും വഴക്കാണോ?”
“അതെ,” അഞ്ജലി പറഞ്ഞു.
“അല്ല,” നവീൻ അതേ സമയം പറഞ്ഞു.
സുമ രണ്ടുപേരെയും സംശയത്തോടെ നോക്കി.
അഞ്ജലി പെട്ടെന്ന് വള്ളത്തിൽ കയറി. നവീൻ തുഴയെടുത്തു.
അവർ കണ്ണുകൾ കൂട്ടിമുട്ടിക്കാതെ ചിരിച്ചു.
നേരിൽ ദിവസവും കണ്ടിരുന്നെങ്കിലും കത്തുകൾ നിലച്ചില്ല.
പക്ഷേ കത്തുകളുടെ സ്വഭാവം മാറി.
മുമ്പ് നേരിൽ പറയാൻ കഴിയാത്ത ദുഃഖങ്ങൾക്കായി കത്തുകൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ ചെറിയ സന്തോഷങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കാനുള്ള ഇടമായി.
പ്രിയപ്പെട്ട അഞ്ജലി,