നീ മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ച ആളിൽനിന്ന് അയാൾ വ്യത്യസ്തനായിരിക്കുമോ എന്നാണ് പേടി?
അവൾ നവീന്റെ പിന്നിലെ നടപ്പു നോക്കി. മഴയിൽ നനഞ്ഞ വരമ്പിലൂടെ അവൻ അനായാസം നടന്നു. ചെളിവെള്ളം നിറഞ്ഞ ഭാഗത്ത് എത്തിയപ്പോൾ തിരിഞ്ഞ് കൈ നീട്ടി.
“ഇവിടെ വഴുക്കും.”
“എനിക്ക് നടക്കാൻ പറ്റും.”
“അറിയാം. എന്നാലും വേണേൽ കൈ പിടിക്കാം.”
അഞ്ജലി മടിച്ചശേഷം കൈ നീട്ടി.
അവന്റെ കൈപ്പത്തി ചൂടുള്ളതായിരുന്നു. ചെളിയുള്ള ഭാഗം കടന്നിട്ടും ഒരു നിമിഷം ഇരുവരും കൈ വിട്ടില്ല. അത് ആദ്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത് അഞ്ജലിയാണോ നവീനാണോ എന്നറിയില്ല.
അവർ ഒരേസമയം കൈകൾ പിൻവലിച്ചു.
വള്ളത്തിൽ കയറിയശേഷം അഞ്ജലി പുസ്തകം തുറന്നു.
വായിക്കുന്നതായി നടിച്ചു. നവീൻ തുഴയാൻ തുടങ്ങി.
“ഗോപാലൻ മാഷ് എന്താണ് പറഞ്ഞത്?” നവീൻ ചോദിച്ചു.
അവൾ ഞെട്ടി.
“എന്തിനെക്കുറിച്ച്?”
“നീ ദേഷ്യപ്പെട്ട് ഇറങ്ങിപ്പോകുന്നതു കണ്ടു.”
“നീ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നോ?”
“വരുമ്പോൾ കണ്ടു.”
“ഒന്നുമില്ല.”
“പുസ്തകം കിട്ടിയില്ലേ?”
“കിട്ടി.”
“അപ്പോൾ മാഷ് നിന്നെ വഴക്കുപറഞ്ഞോ?”
“എന്നെ ആരും വഴക്കുപറഞ്ഞിട്ടില്ല.”
“നീ ആരാണെന്ന് ചോദിച്ചോ ?”
അഞ്ജലി പുസ്തകത്തിൽനിന്ന് തല ഉയർത്തി.
“എന്ത്?”
നവീന്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം വേഗത്തിലായി.
“നിന്റെ തൂലികാസുഹൃത്ത് ആരാണെന്ന്.”
“നിനക്ക് അതെങ്ങനെ അറിയാം?”
“മാഷിന്റെ പരിപാടിയിൽ ചേർന്നവരെല്ലാം ഒരുദിവസം ചോദിക്കും.”
“നീ ചോദിച്ചോ ?”
“ഇല്ല.”
അവൻ വളരെ വേഗം മറുപടി പറഞ്ഞതിനാൽ അഞ്ജലി സംശയത്തോടെ നോക്കി.
“കള്ളം.”
“കള്ളമോ? എന്തുകൊണ്ടാണ്?”
“നിന്റെ മുഖം.”
“എന്റെ മുഖത്തിന് എന്താണ്?”
“കള്ളം പറയുമ്പോൾ നീ വെള്ളത്തിലേക്കു നോക്കും.”
നവീൻ അവളുടെ കണ്ണിലേക്കു നേരെ നോക്കി.
“ഇപ്പോൾ നോക്കുന്നില്ല.”
അഞ്ജലിക്ക് പെട്ടെന്ന് ചിരി വന്നു.
“ഇപ്പോൾ പരിശ്രമിച്ചു എന്നെ നോക്കുന്നതാണ്.”
“നീ ചോദിച്ചോ ഇല്ലയോ?”
“ചോദിച്ചു.”
“എന്തുപറഞ്ഞു?”
“ഒരു വർഷം വരെ പറയില്ലെന്ന്.”
“എന്നോടും അതുതന്നെ പറഞ്ഞു.”
അവർ ചില നിമിഷങ്ങൾ പരസ്പരം നോക്കി.
രണ്ടുപേരും ഒരേ രഹസ്യവാതിലിനു മുന്നിലാണെന്ന് തോന്നി. എന്നാൽ അതിന്റെ മറുവശത്ത് പരസ്പരമാണെന്ന് ഇരുവർക്കും അറിവില്ല.
“നിനക്ക് തൂലികാസുഹൃത്ത് ആണോ പെണ്ണാണോ?” അഞ്ജലി ചോദിച്ചു.
“പറയില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“നിയമം.”
“അത്ര അനുസരണയുള്ള ആളാണോ നീ?”
“സാധാരണ അല്ല. ഈ കാര്യത്തിൽ മാത്രം.”
“അപ്പോൾ പെൺകുട്ടിയാണ്.”
നവീൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അഞ്ജലിയുടെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥത പിറന്നു.
നവീൻ ഏതോ പെൺകുട്ടിക്ക് കത്തുകളെഴുതുന്നു. അവൾക്കും
അവനോട് സ്വന്തം ചിന്തകൾ തുറന്നുപറയാൻ കഴിയുന്നു. നവീൻ അവളുടെ കത്തിനായി കാത്തിരിക്കാം. ഉത്സവരാത്രിയിൽ തന്നെ നോക്കിയതുപോലെ മറ്റൊരാളെ നോക്കിയിരിക്കാം.
“എന്താണ് പെട്ടെന്ന് മിണ്ടാതായത്?” നവീൻ ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.”
“നിന്റെ തൂലികാസുഹൃത്ത് ആൺകുട്ടിയാണോ?”
“പറയില്ല.”
ഈ തവണ അസ്വസ്ഥത നവീന്റെ മനസ്സിലേക്കു നീങ്ങി.
വള്ളം കടവിലെത്തുന്നതുവരെ അവർ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
അഞ്ജലി ഇറങ്ങുമ്പോൾ നവീൻ കൈ നീട്ടിയില്ല.
അവൾക്കും അത് ആവശ്യമില്ലെന്നു നടിച്ചു.
അധ്യായം 12: വെള്ളം കടക്കുമ്പോൾ
കാലവർഷം ശക്തമായതോടെ അഞ്ജലിക്ക് നവീന്റെ വള്ളത്തിൽ കൂടുതൽ യാത്ര ചെയ്യേണ്ടിവന്നു.
വലിയ കടത്തുവള്ളത്തിന്റെ സമയം മഴയും ഒഴുക്കും അനുസരിച്ച് മാറി. ചില ദിവസങ്ങളിൽ അത് വരില്ല. അപ്പോഴൊക്കെ നവീൻ സ്കൂൾകുട്ടികളെ ഓരോ സംഘമായി അക്കരെയെത്തിക്കും.
ആദ്യകാലത്ത് അഞ്ജലി മറ്റുള്ളവർ ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമാണ് അവന്റെ വള്ളത്തിൽ കയറിയിരുന്നത്. പിന്നീട് ആ നിയമം എപ്പോഴോ മാറി.
ഒരു വൈകുന്നേരം സ്കൂൾ വിട്ടപ്പോൾ കനത്ത മഴയായിരുന്നു. മറ്റു കുട്ടികൾ നേരത്തെ പോയിരുന്നു. അഞ്ജലി ലൈബ്രറിയിൽ പുസ്തകം മടക്കിനൽകിയതുകൊണ്ട് വൈകി. കടവിലെത്തിയപ്പോൾ നവീൻ ഒറ്റയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു.
“അവസാനത്തെ യാത്രയാണ്,” അവൻ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ വന്നില്ലെങ്കിൽ?”
“അഞ്ചുമിനിറ്റ് കാത്തിരുന്നേനേ.”