‘ഈ വേരിൽ പിടിച്ചു നിൽക്കാമോ…?
ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു… അവൾ എന്തിനാണ് എന്നറിയാതെ കണ്ണ് മിഴിച്ചു.
‘കയർ വട്ടം കെട്ടാനാണ്…’
ഞാൻ പറഞ്ഞു
അവൾക്ക് കാര്യം മനസിലായി. കയർ കെട്ടാൻ രണ്ട് കയ്യും വേണം. അപ്പൊ വേരിൽ നിന്ന് പിടുത്തം പോകും. അങ്ങനെ താഴേക്ക് വീഴാതെ ഇരിക്കാൻ ആണ് അവളോട് വേരിൽ പകരം പിടിക്കാൻ പറഞ്ഞത്. ഇഷാനി ഞാൻ പറഞ്ഞത് പോലെ മുന്നോട്ടു ആഞ്ഞു ആ വേരിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചു. അവളുടെ ശരീരം എന്നോട് ചേർന്നു നിന്നു.. ഞാൻ ആ കയർ കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ രണ്ട് പേരുടെയും അരയിൽ ഒരു കുടുക്ക് ഇട്ടു. മേലേക്ക് സുരക്ഷിതമായി കയറാൻ ഉള്ളൊരു കെട്ട്.. പക്ഷെ ഇഷാനിയെ സംബന്ധിച്ചടുത്തോളം അതൊരു ബന്ധനം ആയിരുന്നു.. പേര് പോലും അറിയാത്ത അയാളിൽ നിന്ന് മോചനം ഇല്ലാത്ത ഒരു ബന്ധനം..
കയർ കുടുക്ക് ഇട്ടു കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങളെ മേലേക്ക് കൊണ്ട് വരാൻ അവർ കയർ ഇട്ടു വലിക്കാൻ തുടങ്ങി. എങ്ങാനും കയർ പൊട്ടിയാലോ അവരുടെ കൈ വിട്ടാലോ ഞങ്ങൾ തീർന്നു. പക്ഷെ ഇപ്പൊ ഈ റിസ്ക് എടുത്തേ പറ്റൂ. ഞാൻ അവളെ നോക്കി. അവൾ മറ്റെങ്ങും നോക്കാതെ എന്നെ തന്നെ നോക്കുകയാണ്. പേടി തട്ടാതെ ഇരിക്കാൻ ആവണം.. ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞു
‘പേടിക്കണ്ട കേട്ടോ.. നമ്മൾ ഇപ്പൊ മേലെ ചെല്ലും…’
അവളതിന് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. കയർ മേലേക്ക് പോകുന്തോറും അവൾ എന്നെ മുറുക്കെ കെട്ടിപിടിച്ചു. ഞങ്ങളെ ചുറ്റിയ കയറിനെക്കാൾ മുറുക്കത്തിൽ ആയിരുന്നു അവളെന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചത്.. പത്തു പന്ത്രണ്ടു മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ എത്തിയപ്പോളേക്കും ഒരു മാതിരി നടക്കാൻ പറ്റുന്ന സ്ലോപ്പ് ആയിരുന്നു. പിന്നെ കയറിന്റെ ബലത്തിൽ തന്നെ ഞാൻ മുകളിലേക്കു നടന്നു. അവൾ അപ്പോളും എന്നെ ഇറുക്കി പിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.. അവളുടെ കാലുകൾ അപ്പോളും നിലത്ത് തൊട്ടിരുന്നില്ല..
രക്ഷപ്രവർത്തനം ഭംഗിയായി തന്നെ അവസാനിച്ചു. ഞങ്ങൾ മുകളിൽ എത്തി.. പക്ഷെ അവിടെ എത്തിയപ്പോളും അവൾ എന്നെ വിട്ടു മാറിയില്ല. കണ്ണടച്ചു അവളാപ്പോളും എന്റെ മേലെ ഉണ്ടായിരുന്നു.. പേടി കാരണം അവൾ എന്നെ മുറുക്കെ പിടിച്ചു ഇരിക്കുകയാണ് എന്നെനിക്ക് തോന്നി. മുകളിൽ എത്തിയതും അവളുടെ പേരപ്പനും പേരാമ്മയും എല്ലാം ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു. ആളുകളുടെ ബഹളം കേട്ടപ്പോൾ ആയിരിക്കണം മുകളിൽ വന്നത് അവൾക്ക് മനസിലായത്. എന്നാലും പേടി തട്ടിയത് കൊണ്ട് അവൾ എന്റെ ദേഹത്ത് നിന്നും പിടിവിടാൻ ഒന്ന് മടിച്ചു. അവളുടെ പേരപ്പൻ അവളെ ഒരല്പം ബലത്തിൽ എന്നിൽ നിന്ന് എടുത്തു മാറ്റിയപ്പോൾ എന്റെ കഴുത്തിൽ കിടന്ന രുദ്രാക്ഷം പൊട്ടി. ആ ബഹളത്തിൽ ഞാനടക്കം ഉള്ള ആരുമത് കാര്യമാക്കിയില്ല..
എല്ലാവരും അപ്പോളേക്കും അവൾക്ക് ചുറ്റുമായി. ഇനി ഇവിടെ നിക്കണ്ട എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ആരോടും പറയാതെ ഞാൻ പെട്ടന്ന് അവിടുന്ന് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. നല്ല ക്ഷീണം ഉള്ളത് കൊണ്ട് ഒരുപാട് ഇറങ്ങാൻ പറ്റിയില്ല. അടുത്ത് കണ്ടൊരു പടവിൽ കുത്തിയിരുന്ന് ഞാൻ മെല്ലെ എല്ലാം ആലോചിച്ചു. ആത്മഹത്യാചിന്തകൾ മുറിഞ്ഞു പോയത് കൊണ്ട് മാത്രം ജീവിതം തുടർന്ന് പോയ ആളാണ് ഞാൻ. പലപ്പോഴും ജീവിതം ഒടുക്കുന്നതിനെ പറ്റി ഞാൻ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇന്നാണ് അതിൽ അവസാനത്തെ ദിവസം. ഈ സംഭവം കഴിഞ്ഞു ഞാനൊരിക്കലും ആത്മഹത്യയേ കുറിച്ച് സീരിയസ് ആയി ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല. ഒരു ജീവൻ രക്ഷിക്കുന്നതിൽ ഒരാൾക്ക് ആനന്ദം പകരുന്നതിൽ ലൈഫ് ഉണ്ടെന്ന് ഞാൻ മനസിലാക്കി. പിന്നെ ഉള്ള എന്റെ ഊര് ചുറ്റലുകൾ ഒക്കെ ജീവകാരുണ്യ സംഘടനകളുടെ കൂടെ ഒക്കെ ആയിരുന്നു. ഒടുവിൽ ഒരു കടുത്ത പനി പിടിച്ചു ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആരും ഇല്ലാതെ വിറച്ചു കിടന്ന എന്നെ ഒരു പരിചയക്കാരൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു വീട്ടിൽ വിളിക്കുന്നതോടെ എന്റെ അലച്ചിലിന്റെ ജീവിതം അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു.. വേറെ വഴിയില്ലാതെ എനിക്ക് തിരിച്ചു നാട്ടിലേക്ക് വരേണ്ടി വന്നു.. എല്ലാം ഞാൻ ഒന്ന് കൂടി ഓർമിച്ചു…
‘നീയെന്താ പിന്നെ എന്നോട് ഇത്രയും നാൾ ഇത് പറയാതെ ഇരുന്നത്….?
ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു