റോക്കി 6

Rocky Part 6 | author : Sathyaki

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് വല്ലാത്ത കനം അനുഭവപ്പെട്ടു.. മുമ്പിലെ ടീപ്പോയിൽ ഞാൻ മെല്ലെ തല ചായ്ച്ചു കിടന്നു. രാഹുൽ വന്നതായും എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നതായും എനിക്ക് തോന്നി. ഒരു പക്ഷെ തോന്നൽ മാത്രമാകാം.. എന്റെ മനസ്സ് ദൂരെയെവിടെയോ മഞ്ഞു മൂടിയ ഒരു വലിയ മലയുടെ മുകളിൽ കുടുങ്ങി കിടക്കുകയായിരുന്നു..

പുകച്ചുരുളുകൾ പോലെ മഞ്ഞ് എന്റെ കാഴ്ചയെ ഭാഗികമായി മറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മലയ്ക്ക് മുകളിൽ ഇരിക്കുന്ന ക്ഷേത്രത്തിൽ തൊഴാൻ വരുന്നവർ ആരും ഇത്രയും മുകളിൽ മലയുടെ അപകടം പിടിച്ച ഈ ചേരുവിലേക്ക് വരാറില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ ഒറ്റക്കായിരുന്നു.. ശ്രദ്ധയോടെ ചെറിയ കാൽവെയ്പ്പുകളോടെ ഞാൻ മലയുടെ അഗ്ര ഭാഗത്തു എത്തി.

താഴേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ മഞ്ഞ് ഉണ്ടെങ്കിലും ഭീകരമായ താഴ്ച എനിക്ക് ദൃശ്യം ആകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ഇത്രയും നേരം തോന്നാതിരുന്ന ഭയം മരണത്തിന് തൊട്ടടുത്തെത്തിയപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നി തുടങ്ങി. പക്ഷെ ഞാൻ മനസിനെ കൂടുതൽ ചിന്തിക്കാൻ വിട്ടില്ല. അലഞ്ഞു തിരിയലിനൊടുവിൽ എത്തിപ്പെട്ടതാണ് ഇവിടെ. ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ തന്റെ യാത്രയുടെ അവസാനം ഇവിടെ ആകുമെന്ന് മനസ്സ് പറയുയുന്നതായി തോന്നി. നാളുകളായി മനസ്സിൽ കണക്ക് കൂട്ടിയ കാര്യം ഇവിടെ വച്ചു നടപ്പിലാക്കാം എന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു. – ആത്മഹത്യ

ചെങ്കുത്തായ മലയാണ്. താഴെ വീണാൽ പൊടി പോലും കിട്ടില്ല. ബോഡി തപ്പിയെടുക്കാൻ തന്നെ പ്രയാസം ആണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ മരണം ആരും അറിയാനും പോകുന്നില്ല. ഞാൻ അഗാധമായ ആ താഴ്ച്ചയിലേക്ക് വിറച്ചു കൊണ്ട് നോക്കി. എന്നെ ചൂഴ്ന്നെടുക്കാൻ കൊതിയോടെ ആ താഴ്ചയിൽ നിന്നും മരണം പതിയിരിക്കുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. ഞാൻ ചാടനായി മനസിനെ സജ്ജമാക്കി.. എല്ലാം ശൂന്യമാകുന്നതിന് മുമ്പ് പ്രിയപ്പെട്ട മുഖങ്ങൾ അവസാനമായി ഒരിക്കൽ കൂടി ഞാൻ മനസ്സിൽ കൊണ്ട് വന്നു..

അമ്മ.., അച്ഛൻ.., അനി.., രാഖി.., അനാരാ മോൾ.., മഹാൻ…. അങ്ങനെ ഒരുപാട് മുഖങ്ങൾ..

ഞാൻ കണ്ണുകൾ മുറുക്കെ അടച്ചു പെരുവിരലിൽ ഊന്നി മുന്നോട്ടു ചാടാൻ തയ്യാറായി.. പെട്ടന്ന് പിന്നിൽ നിന്നും ഒരു ശബ്ദം എന്റെ ആ ഉദ്യമത്തെ തടഞ്ഞു

‘യാര് അങ്കെ…?

‘ഞാൻ.. ഞാൻ…’

എന്ത് പറയണം എന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. പറയാതെ തന്നെ എനിക്ക് താഴെ കൊക്കയിലേക്ക് ചാടാമായിരുന്നു. പക്ഷെ എന്ത് കൊണ്ടോ ഞാൻ അത്ര ധൃതി കാട്ടിയില്ല

‘എന്നെ കുതിക്ക പോറിങ്കളാ…?

അയാൾ പിന്നെയും ചോദിച്ചു.. എന്റെ ഉദ്ദേശം അയാൾക്ക് മനസിലായിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ പിന്തിരിഞ്ഞു അയാളെ നോക്കി. കുറച്ചു അകലത്തിലായി ആണ് അയാൾ നിൽക്കുന്നത്. മഞ്ഞുള്ളത് കൊണ്ട് മുഖം വ്യക്തമല്ല..

‘അതേ.. ആമ..’

കള്ളം പറയാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. അവസാനനിമിഷങ്ങളിൽ വെറുതെ ആരെ ബോധിപ്പിക്കാൻ ആണ്. അയാൾ നിൽക്കുന്നത് മാറിയുമാണ്. എന്നെ കടന്നു പിടിച്ചു രക്ഷിക്കാൻ ഒന്നും അയാൾക്ക് കഴിയില്ല. ഒരുപക്ഷെ ജീവനിൽ പേടി ഉള്ളത് കൊണ്ടാവും അയാൾ ഈ വക്കിലേക്ക് വരാത്തത്.

‘മലയാളി ആണോ…? ഇവിടുന്ന് ചാടി ചത്താൽ പുണ്യം കിട്ടുമെന്ന് ആരെങ്കിലും പറഞ്ഞിരുന്നോ…?

എന്റെ സംസാരത്തിൽ നിന്നും അയാൾ ഞാൻ മലയാളി ആണെന്ന് ഊഹിച്ചിരുന്നു

‘ഇല്ല…’

ഞാൻ പറഞ്ഞു

‘പിന്നെ എന്തിനാണ് ഇവിടെ നിന്ന് തന്നെ ചാടി ചാകാൻ നോക്കുന്നത്..? ശവം പോലും കിട്ടില്ല..’

‘കിട്ടണം എന്നില്ല…’

ഞാൻ കൂസലില്ലാതെ മറുപടി കൊടുത്തു.

‘ഇതൊരു പുണ്യ സ്‌ഥലം അല്ലേ. ഇവിടെ വച്ചു തന്നെ തനിക്ക് മരിക്കണം എന്ന് നിർബന്ധം ഉണ്ടോ..?

അയാൾ അപ്പോളും എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നില്ല. ഞാൻ ചാടിയാലും ഒന്നും ഇല്ലെന്ന മട്ടിലാണ് അയാളുടെ നിൽപ്പ്. പക്ഷെ അയാളുടെ സംസാരം എന്നെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ആണോ എന്നെനിക്ക് തോന്നി. അയാളുടെ ചോദ്യത്തിന് എനിക്ക് മറുപടി കൊടുക്കാനും തോന്നിയില്ല. ചാകാൻ നിക്കുന്ന ഞാൻ എന്തിന് ഇയാളോട് എല്ലാം ബോധിപ്പിക്കണം..